Michael de Leeuw: "Ik kijk met trots terug op mijn spelerscarrière." Foto: Henk Jan Dijks
De knoop is doorgehakt: SC Cambuur-aanvaller Michael de Leeuw (38) zet na dit seizoen een punt achter zijn rijke spelersloopbaan. „Maar diep van binnen wil ik doorgaan tot mijn 60ste.”
Hij kroonde zich tijdens zijn eerste seizoen als prof in het shirt van BV Veendam tot topscorer van de eerste divisie en werd verkozen tot talent van het seizoen. Groeide vervolgens uit tot icoon van FC Groningen, waarmee hij in 2015 de KNVB-beker won, én verdiende een transfer naar Chicago Fire. Eenmaal terug in Nederland werd hij onder meer kampioen met zijn jeugdliefde Willem II.
Lichaam stribbelt tegen
Nee, deze beknopte samenvatting doet niet volledig eer aan de rijke spelersloopbaan van Michael de Leeuw, maar geeft wel aan dat hij met trots kan terugkijken op wat hij heeft gepresteerd. En nu, zestien jaar na zijn debuut in het profvoetbal, hangt de aanvaller van SC Cambuur zijn kicksen aan de wilgen. Het is genoeg geweest. De wil is er nog wel, maar het lichaam stribbelt tegen.
Michael de Leeuw met zijn drie dochters. Foto: Henk Jan Dijks
„Eigenlijk speelt dit al wel drie jaar in mijn hoofd”, zegt De Leeuw. „Tijdens mijn tweede periode bij FC Groningen en daarna in de jaren bij Willem II. Kijk, je wil natuurlijk spelen en het verschil kunnen maken, datgene dat je al die jaren hebt gedaan. Maar op een gegeven moment merk je dat het niet meer lukt en je steeds vaker op de bank terechtkomt. Dan weet je dat het einde in zicht is.”
Dat besef werd versterkt toen hij midden februari met de reserves van Cambuur in Rotterdam een oefenwedstrijd tegen Sparta speelde. De Leeuw kwam de gehele wedstrijd in actie en streed zich leeg om ritme op te doen. „Maar daarna heb ik een week last van mijn lichaam gehad, kon op de training niet meer brengen wat ik wilde. De brandstoftank is gewoon sneller leeg dan voorheen.”
Blik op de toekomst
Afgelopen zomer twijfelde hij sterk over het wel of niet beëindigen van zijn spelersloopbaan, maar besloot er toch nog een seizoen aan vast te plakken. En daar heeft De Leeuw geen spijt van. „Ik was er kennelijk nog niet helemaal klaar voor. Maar dit seizoen, waarin ik zeker in het begin redelijk wat heb gespeeld maar niet meer zo beslissend kon zijn, heeft mij doen beseffen dat het tijd is.”
Michael de Leeuw (5e van rechts) viert samen met zijn ploeggenoten van Willem II het kampioenschap. Foto: ANP / Bart Stoutjesdijk
Toen hij een aantal weken geleden de knoop had doorgehakt, was er geen sprake van opluchting. „Diep van binnen wil ik doorgaan tot mijn 60ste”, zegt De Leeuw. Misschien, als hij daadwerkelijk ‘tonnen’ per jaar zou verdienen, zoals de kritische Cambuur-geldschieter Bert van den Brink dit seizoen meermaals suggereerde, was hij door gegaan. „Maar dat is helaas niet het geval, haha.”
Ondanks dat zeurende onderbuikgevoel kijkt De Leeuw uit naar de toekomst. Hij is voornemens actief te blijven in de voetballerij, maar weet nog niet welke rol hem het beste ligt. Daarom gaat hij na deze zomer bij FC Groningen in de keuken kijken, naar hartenlust proeven, in de stad waar hij zo van is gaan houden. Die afspraak is een één-tweetje dat jaren geleden al werd voorbereid.
Interessante zoektocht
„Er zijn zoveel functies binnen een voetbalorganisatie die wij als voetballers niet kennen”, zegt De Leeuw. „Ik denk dat het een heel interessante zoektocht wordt om erachter te komen wat ik wil gaan doen en wat bij mij past. Ik heb weliswaar een commerciële opleiding gevolgd en een hbo-module management gedaan, maar waar liggen mijn krachten buiten het voetbal nou écht?”
Michael de Leeuw dirigeert de harde kern van SC Cambuur na de winst op De Graafschap. Foto: Henk Jan Dijks
Wat hij ook gaat doen, één ding is zeker: de spanning die komt kijken bij een wedstrijd, de vreugde van het maken van een doelpunt en de trots bij het omhooghouden van een prachtige prijs zal na deze zomer nooit meer hetzelfde zijn. De Leeuw weet het. Dat maakte de beslissing ook zo lastig en daardoor duurde het een aantal jaar totdat hij de knoop definitief doorhakte.
„Ik kijk met trots terug op mijn spelerscarrière. Het meest trots ben ik denk ik op mijn periode bij FC Groningen. Dat is de club waar ik het meeste succes heb gehad en waar ik mijn beste vorm heb behaald. Maar het mooie is: elke club - BV Veendam, De Graafschap, FC Groningen, Chicago Fire, FC Emmen, Willem II en ook SC Cambuur - heeft bijgedragen aan de speler die ik ben geworden.”
„Het voetbal heeft me veel gebracht”, voegt De Leeuw eraan toe. „Want wie had vroeger gedacht dat ik me als Brabander in Groningen zou gaan vestigen en daar een gezin zou stichten? Nou, ik in ieder geval niet hoor. Maar zie hier: ik heb het er zeer goed naar mijn zin en ken inmiddels veel mensen. Het noorden van Nederland ligt mij gewoon wel. Ik voel me hier thuis en zeer welkom.”
Onvoorwaardelijke steun
Er zaten ook mindere kanten aan het bestaan van profvoetballer, erkent De Leeuw. Zeker in de laatste jaren. Daaronder valt vanzelfsprekend sportieve tegenslag, maar ook onregelmatigheid. Neem bijvoorbeeld het soms pas last-minute weten wanneer je vrij bent of juist niet. En ook het na een pittige wedstrijd of training energieloos thuiskomen. Veel ging ten koste van het gezin.
Onlangs keerden de bekerhelden van weleer, onder wie Michael de Leeuw even terug bij FC Groningen. Foto: ANP / Cor Lasker
„Ik denk dat door veel mensen wordt onderschat hoeveel het gezin soms lijdt onder het bestaan van een profvoetballer. Dat klinkt misschien erger dan het is, maar ze maken mij thuis mee op zowel goede en mindere goede dagen. Regelmatig kwam ik thuis na een pittige training, was ik helemaal kapot en wilde én kon ik niets anders dan op de bank neer ploffen om te herstellen.”
De Leeuw had naar eigen weliswaar altijd de onvoorwaardelijke steun van zijn vrouw Karin, maar nu is tijd aangebroken om er meer dan voorheen voor haar en hun drie kinderen te zijn. „Zij kijkt er wel naar uit eindelijk eens écht weekend te hebben. En dat geldt ook voor mij hoor. Om duidelijke werkuren te hebben en thuis te komen met voldoende energie. Dat verdienen ze.”
De Leeuw is getemd
Voordat het zover is, wacht De Leeuw met Cambuur nog minimaal twee duels in de nacompetitie. En wie weet, misschien nog wel meer. „Het zou fantastisch zijn om met Cambuur te promoveren naar de Eredivisie”, aldus de aanvaller. „Het is mijn doel om daar de komende weken een steentje aan bij te kunnen dragen. Het zou toch wat zijn als ik dan in de finale de winnende maak?”
Het moge duidelijk zijn: De Leeuw mag dan nagenoeg getemd zijn, hij blijft nog even brullen. „Hier en daar heb ik een strafschop binnen geschoten en ik was belangrijk tegen De Graafschap, maar verder liet het dit seizoen te wensen over. Ik hoop dan ook de supporters in Leeuwarden de komende weken in ieder geval nog eenmaal de échte Michael de Leeuw te laten zien.”
