'Groningse Fries' Marijn Frankes is de beste van exotisch peloton Gouden Pijl. 'Het was mentaal wel even moeilijk'

Veel deelnemers aan het elite/beloftencriterium van de Gouden Pijl van Emmen zullen zondagmorgen goedgemutst zijn opgestaan. Allereerst omdat het eindelijk weer eens lekker koersweer is. De criteriums in bijvoorbeeld Bedum, Peize, Roden en De Wilp deden meer aan de herfst denken qua weersomstandigheden.

Daarnaast is de Gouden Pijl natuurlijk altijd een mooie koers. Met alle respect voor alle overige noordelijke criteriums die manmoedig het hoofd boven water proberen te houden; dat in Emmen heeft nét wat meer grandeur. Het is een mooi rondje door de binnenstad, die vanwege het profcriterium later op de dag bruist. Maar de renners die voor de winst gaan, zullen vooral blij zijn bij een blik op de startlijst. Een paar geduchte concurrenten waar ze normaal gesproken tegen rijden, zijn er niet bij.

Talentvolle jonkies als Karst Hayma, Eskil Huiting en Thymen Paardekoper en oudgedienden als Bert-Jan Lindeman, Björn Bakker en Peter Schulting zijn voor de gelegenheid uitgenodigd voor het profcriterium en nemen het tegen Dylan Groenewegen en co op – winst zit er daar vanwege meerdere redenen niet in, maar een mooie ervaring, met name voor de jonkies, is het wel.

Hoewel, ook in het peloton met de elite- en beloftenrenners hadden ze tussen een paar bijzondere namen gereden. Vladi Riha bijvoorbeeld, een 51-jarige fietsenmaker uit Bremen die de wedstrijd in het verleden al eens won. Of de twee Ieren Stefan Caulfield-Dreier en Odhran Doogan. En dan is er ook nog de Japanner Sotu Kusumoto, die voor de wedstrijd nog een mooie surplace in huis heeft, maar het hard fietsen minder onder de knie heeft: hij moet na een paar rondjes lossen.

Marijn Frankes in de vorm van z’n leven kan hij bij lange na niet bijhouden. De pas 20-jarige ‘Groningse Fries’ (of andersom) uit grensdorp Opende reed vorig jaar al een sterke Gouden Pijl, maar zat toen in de tang bij twee NWVG-renners. Afgelopen week in het criterium van Surhuisterveen was het weer zover in de kopgroep en kwam hij bovendien ten val. Eerder in Usquert greep hij net naast het podium.

Maar nu is het zijn dag. In een kopgroep van vier kan hij nu eens het wielerpokerspel spelen. Al vroeg in de koers rijdt hij met z’n Houttec Cycling-ploeggenoot Michiel Kok, Mike Dogterom uit Zeijen en Tukker Maarten van den Berg weg. Ze pakken een voorsprong van zo’n minuut op het peloton. Met nog een paar rondjes te gaan, is zijn vijfde aanval de juiste. Hij houdt het vol tot de streep.

Moeder pinkt een traantje weg langs de hekken als ze haar zoon z’n eerste zege ziet boeken. ,,Hij zei gister al dat-ie zulke goede benen had. Na Surhuisterveen had-ie echt z’n zinnen hier op gezet”, glundert ze. Dat ze de bloemen die ze van haar zoon krijgt na de prijsuitreiking meteen weer moet inleveren, neemt ze op de koop toe.

,,Haha, ja die waren bij nader inzien toch voor m’n vriendin”, lacht Frankes. Die lach is niet van z’n gezicht te krijgen, al kwam hij geëmotioneerd over de finish. ,,Alles kwam er toen even uit. Weet je, ik fiets pas twee jaar echt en dan hoor je dat je kunt winnen, maar dat is echt zó moeilijk. Na Surhuisterveen wist ik dat de vorm niet opeens weg was, maar het was mentaal wel even moeilijk. Ik was na die val nu ook wat onzeker in de bochten. Nu ga ik het lekker vieren en het prijzengeld ophalen en onder de jongens van de ploeg verdelen.’’

Misschien houdt-ie nog wat over om een bloemetje voor z’n moeder te kopen.