Column Ernst Slagter: Handje

In de catacomben van De Oude Meerdijk hangen tal van ingelijste selectiefoto’s van FC Emmen aan de muren. Van Vilsteren is op elke plaat te zien. Of hij nu naast Gerrie Schaap of Tim Siekman staat.

Van Vilsteren was bij FC Emmen niet minder dan 35 jaar onderdeel van de inventaris. Eerst als keeperstrainer, later ook als elftalleider. Na een pijnlijk afscheid in 2013 bleef hij nog wel even actief als keeperstrainer bij de jeugd.

Toen FC Emmen op 7 februari 2014 in eigen huis met 6-1 verloor van FC Dordrecht, kon die zeperd tal van de slechts 2515 toeschouwers geen biet schelen. Tijdens de wedstrijd sijpelde langzaam maar zeker door dat Van Vilsteren om het leven was gekomen.

Op 20 mei 2018 zeulden doelman Dennis Telgenkamp en materiaalman Karel Hilbrands op Het Kasteel in Rotterdam dronken van geluk met een spandoek over het veld. Fans met een vooruitziende blik hadden op het zwarte doek acht namen in het wit gekalkt, voor wie de promotie naar de eredivisie te laat was gekomen. Riny van Vilsteren was één van hen.

De blokhut van de Brigata Fanatico bij de cornervlag op het zuidoosten heet De Vils, naar de clubman pur sang. FC Emmen riep op zijn beurt de Riny van Vilsteren-keepersschool in het leven. Van al die doelmannen die de naamgever zelf onder zijn hoede had, scheen hij Jelle ten Rouwelaar de beste te vinden.

Van Vilsteren wist toen nog niet dat één van zijn laatste pupillen net als Ten Rouwelaar hard op weg is naar Jong Oranje. Niet op de lijn blijven staan, peperde Van Vilsteren die lange slungel op de trainingen telkens in. Hij moest en zou domineren in de eigen zestien.

Dus als Kjell Scherpen morgen tegen ADO Den Haag rond de strafschopstip een hoekschop van de rasvoetballer Nasser El Khayati met volle overtuiging uit de lucht plukt, doet hij dat niet in zijn eentje. Dan helpt Riny van Vilsteren een handje mee.