We reden door een dorpje waar we ooit naar een huis keken. Ik zei: ‘Hadden we dat gekocht dan had ons leven er ook anders uit gezien’ | column Herman Sandman
De doorgaande weg was geblokkeerd vanwege afgewaaide takken, dus we werden omgeleid en reden door een dorpje. „Hé”, zei mijn vrouw, „hier keken we ook naar een huis.”
Ik wist dat niet meer, want we hebben er veel gezien. De zoektocht duurde een jaar of drie voor we ons huidige plekje vonden.
„Wel bijzonder”, meende ik, „stel dat we dat huis hadden gekocht, of een ander, dan had ons leven er ook anders uit gezien.”
De vrienden uit ons dorp zouden we niet kennen. Ik zou nooit bij de club een dorp verderop hebben gevoetbald, onze zoons waren naar een andere school geweest.
Een jongen van de lagere school is nog steeds de beste vriend van jongste zoon. Dat zou dan een ander zijn. De oudste zou niet bij de garage in ons dorp werken en gek van Saab en er zelf een hebben.
Ik zou geen boek hebben geschreven met stukjes over het dorp waar we alweer 22 jaar wonen.
Het is gegaan zoals het is gegaan. Door de beslissingen die mijn vrouw en ik eerst los van elkaar en later samen hebben genomen, waardoor we wonen waar we nu wonen en zijn wie we zijn.
We hadden op beslissende momenten anders kunnen besluiten. Maar zij en ik, wij, kozen met de toen voorhanden zijnde informatie. Dat is waarom het is gelopen zoals het is gelopen. Niks was gepland, soms echt toeval, in ieder geval niet voorbestemd. Predestinatie is een illusie, ook maar een idee.
Natuurkundige en kosmoloog Steven Hawking: ‘Het is mij opgevallen dat zelfs mensen die beweren dat alles vooraf bepaald is en dat we niets kunnen doen om het te veranderen, toch kijken voor ze de weg oversteken.’
