Sjak (70) speelt Ierse muziek van Friese grond met zijn vrienden van de lagere school. ‘Zonder muziek zou ik echt in een gat vallen’

Hoe een grap uit de hand kan lopen… daar weet Sjak Papma (70) uit Ferwert alles van. Want toen hij in 2004 door een vriend gevraagd werd of hij, samen met een paar andere vrienden, mee wilde doen aan een talentenshow tijdens het dorpsfeest, kon hij – en ook de anderen – niet vermoeden dat de gelegenheidsband 22 jaar later nog steeds optreedt.

„Voor de grap besloten we als de Ierse folkband The Dubliners op te treden, in de veronderstelling dat het een eenmalige actie zou zijn. Ik speel zelf al sinds mijn zesde drums en heb in diverse brassbands gespeeld, maar de vrienden die voor dit gebeuren werden gevraagd, waren geen muzikanten. Dus dat was nog even flink oefenen, want we kregen al snel een cd’tje in de bus met daarop twee nummers en het verzoek of we die tijdens het dorpsfeest wilden spelen”, herinnert Sjak zich nog maar al te goed. „En wat denk je? Wonnen we die Idols-talentenshow ook nog! We kregen naderhand zóveel reacties, geweldig. En het verzoek nog eens op te treden. En dat doen we nog steeds.”

De vriendengroep treedt op onder de naam Old Pipers (vernoemd naar het bruggetje Ald Piip bij Ferwert) en Sjak, inmiddels gepensioneerd salesmanager, is een van de zangers en de slagwerker van het stel. Ze treden op in onder meer cafés, dorpshuizen en kerken. Vooral in Friesland, maar ook daarbuiten. „We spelen Ierse nummers, muziek met een verhaal. Over het zeemanschap, armoede, hongersnood, strijd tegen de Engelsen, whiskey en vrouwen, uiteraard. Die verhalen vertellen we ook tijdens onze optredens”.

Het geld dat de Old Pipers ophalen met hun optredens gaat naar twee goede doelen: ze financieren er deels hun reizen naar Ierland mee én ze spelen voor de stichting Sint Barbara in Amsterdam, die er onder meer voor zorgdraagt dat dak- en thuislozen een waardige begrafenis kunnen krijgen. De donatie van de Old Pipers wordt besteed aan de aankleding van de graven.

Muziek is belangrijk voor Sjak: „Het is me met de paplepel ingegoten. Mijn broer speelt ook drums, ik zat op de muziekschool en speelde bij brassbands. En ik zing ook. Zonder muziek zou ik echt in een gat vallen. En hoe mooi is het dat ik nu muziek maak samen met jongens die ik al sinds de derde klas lagere school ken? We hadden nooit kunnen dromen dat die grap van 22 jaar geleden zich zo zou ontwikkelen.

We zijn met de band al twaalf keer naar Ierland geweest, vorige week waren we nog bij het afscheidsconcert van de Ierse folkband The Fureys. Voor ons voorlopig geen afscheid. We zijn inmiddels bijna allemaal gepensioneerd, maar we hebben nog steeds heel veel plezier met elkaar. We gaan ook gewoon lekker door en in 2029 vieren we ons 25-jarig jubileum. Plezier hebben, bij elkaar zijn en muziek maken. Daar gaat het ons om. Dat hopen we nog heel lang te kunnen doen.”