Toegewijd dierenarts tot z’n 80ste: Noodgedwongen einde aan praktijk Jan Reinders in Grijpskerk

Inmiddels ligt hij al anderhalve maand in het Martini Ziekenhuis in Groningen en verbleef negen dagen op de intensive care. Zijn gezondheid staat het niet toe om zijn dagelijks werk weer op te pakken. „Daar heb ik me mee verzoend’’, meldt hij monter vanaf zijn ziekenhuisbed aan de verslaggever. Gelukkig krabbelt hij inmiddels weer op. „Als ik eind van deze maand 81 word, hoop weer thuis te zijn.’’

Al vóór zijn ziekenhuisopname speelde Reinders met de gedachte om zijn praktijk te beëindigen. „Dat ik tot m’n 80ste ben doorgegaan, was vanwege de drive die ik altijd heb gehad voor dit werk’’ zegt hij. Zijn vrouw Janneke (81) en hij kochten al wel een woonappartement aan in het centrum van Zuidhorn. De verhuizing naar Zuidhorn had sowieso het einde betekend van de praktijk. Nu dierenartsen overal werken met grotere praktijken en ketens waarin meerdere artsen en assistenten samenwerken, zit voortzetting van de relatief kleinschalige praktijk aan de Roder 2 in Grijpskerk er niet in.

Reinders is afkomstig uit Appingedam waar zijn vader ook al werkte als dierenarts. In 1972 nam hij een lopende praktijk over in Grijpskerk. Het was een praktijk voor gemengde dieren, zoals dat indertijd werd genoemd. Het accent lag op behandeling van vee: koeien, schapen, geiten en paarden etc. Dagelijks was hij op pad om boerenbedrijven te bezoeken. „Regelmatig gebeurde het dat om drie uur ‘s nachts de telefoon ging en mijn vader door weer en wind moest voor een verlossing op een boerderij’’, vertelt zoon Jan Reinders (54).

Klanten met gezelschapsdieren als honden en katten kwamen naar de praktijk in Grijpskerk voor onderzoek. Ook dit werk deed Reinders („we hebben zelf altijd honden en katten gehad’’) met veel plezier. Toen hij 60 was, besloot hij zijn praktijk op huisdieren toe te leggen.

Van zijn besluit om dierenarts te worden, heeft hij naar eigen zeggen nooit spijt gehad. „Wat me aanspreekt in dit vak? Dat is het contact met de mensen: de eigenaren van de dieren. En uiteraard het contact met de dieren. Wat is het fijn om mensen blij te maken als hun dier na een medische behandeling, weer gezond wordt.’’ Hij stelt vast dat zijn vak veranderingen heeft doorgemaakt: „Toen ik op de opleiding zat, bestond 80 procent van de studenten uit mannen. Door het accent op kleindieren is 80 procent nu vrouw.’’

De gestopte dierenarts hechtte al die jaren aan het onderhouden van een vertrouwensrelatie met zijn cliënten. Tegen de tijdgeest in bleef hij al die tijd werkzaam als zelfstandig dierenarts. Dat stelde hem naar zijn zeggen in staat om tijd uit te trekken voor het behandelen van zieke dieren. Vooral bij een naderende euthanasie komen daar emoties bij kijken.

Reinders nam voor de begeleiding bij zo’n proces veel tijd: „Vooral kinderen hebben troost nodig als hun huisdier ernstig ziek is. Ik gaf ze dan een snoepje en legde geduldig uit dat ze zelf toch ook graag wilden dat hun dier geen pijn meer had.’’ Ik hanteerde als parool in dit soort situaties: ‘we gaan door met behandelen tot het einde. Maar niét tot het bittere einde’.

Zijn vrouw Janneke verrichtte al die jaren hand- en spandiensten in de praktijk. Zoon Jan: „Mijn moeder nam telefoontjes aan en zette medicijnen klaar.’’ Janneke werkte bij tijd en wijle ook als assistente als een dier een operatie moest ondergaan. Haar man herinnert zich: „Vorig jaar assisteerde mijn vrouw, toen een labrador van acht pups moest bevallen. De verlossing duurde anderhalf uur.’’

Tijdens de ziekteperiode kreeg de familie Reinders warme reacties van cliënten. Zo schrijft Deniece de Priester uit Leeuwarden, trotse bezitter van twee Amerikaanse dogs, aan zoon Jan: „Met pijn in het hart neem ik kennis van uw bericht over de noodgedwongen sluiting van de praktijk in Grijpskerk. Ik stuur uw vader de allerbeste wensen toe. Hij is de meest dierbare en betrokken dierenarts die ik ooit heb getroffen. We zullen hem missen.’’