Blind hardlopen? Bram (43) uit Groningen rent een halve marathon

Een kort rood lint. Dat verbindt Bram Schultinge (43) uit Groningen met zijn paar ogen. Naast hem, aan „het andere uiteinde van de lus, rent namelijk zijn buddy Anneloes Struik (26). Zij let voor hem op verkeer, stoepranden en hobbels. Ze ziet alles wat Schultinge niet ziet, want hij is blind. En dat maakt hardlopen logischerwijs tot een flinke uitdaging.

Zij aan zij rennen de twee soepel over het Jaagpad, een geasfalteerd fietspad langs het Reitdiep in Groningen. Ze zijn op elkaar ingespeeld. „Bocht naar links. In drie, twee, één”, telt Struik af voordat de twee afbuigen naar een vertrapt olifantenpaadje door het gras. Met het losse lint tussen hen beiden, gehuld in een shirt van stichting Running Blind, lopen ze een rondje hard.

Geen enkele voorbijganger die de hardlopende Schultinge passeert, kan aan hem zien dat hij blind is. Hij draagt een zonnebril, maar dat doen wel meer hardlopers. Als hij wandelt, neemt hij normaalgesproken hulphond Storm en een blindengeleidestok mee, zoals naar zijn werk op het provinciehuis in Assen. Maar die zijn tijdens het hardlopen niet nodig dankzij zijn buddy. En die valt toch iets minder op dan een geleidehond of -stok.

Juist de onherkenbaarheid als blind persoon maakt het hardlopen voor hem zo leuk, vertelt Schultinge. Hij kan makkelijker opgaan in de massa. „Ik kan over straat gaan zonder dat de nadruk ligt op het feit dat ik blind ben. Zo kan ik opgaan in de omgeving en écht meedoen aan de samenleving. Iets doen wat iedereen doet en aangemoedigd worden door anderen. Dat is échte vrijheid.”

Niet dat Schultinge geen vrede heeft met zijn beperking. Op 5-jarige leeftijd raakte hij blind door een hersentumor. Hij weet dus bijna niet anders meer. „Ik ben dan wel blind, maar ik leef in ieder geval nog”, relativeert hij. „En tegen de tijd dat het besef indaalde, was ik er al aan gewend geraakt. Gelukkig kan ik mijn lot redelijk toevertrouwen aan anderen.”

Dat moet zeker bij het hardlopen, want het tempo maakt hem kwetsbaarder dan tijdens een rustige wandeling. „De eerste keer was best spannend”, herinnert hij zich. „Je moet vertrouwen op een onbekende.”

En dat doet hij met veel plezier, want hardlopen is iets magisch voor Schultinge. „Met het ritme van het hardlopen ga ik uit mijn hoofd en meer in mijn lijf. Het is een uitlaatklep.” Hij vertelt hoe zijn zintuigen scherper worden en hij de omgeving intenser ervaart. „Ik hoor het klotsende water tegen de kade, de ronkende motoren van de bootjes en de lucht voelt koeler. Het brengt rust en maakt me zelfverzekerder.”

Het is overduidelijk dat hij besmet is geraakt met het hardloopvirus. Dat gebeurde nog niet zo lang geleden. Pas in november, toen hij via social media stuitte op Running Blind. Die stichting maakt hardlopen voor blinden en slechtzienden mogelijk door hen te verbinden aan buddy’s. Dat zijn vrijwilligers die met een koord aan hun zijde rennen en aanwijzingen geven.

Afgelopen najaar stonden er al vier vrijwilligers in de startblokken, wachtend op iemand om te helpen. Struik is een van de vijf buddy’s met wie Schultinge geregeld rent. „Na een marathon zocht ik een nieuw doel. Via TikTok kwam ik terecht bij Running Blind”, legt ze uit. „Al bleef het eerst lang stil. Toen ik mailde bleek dat Bram zich net een dag eerder had aangemeld.”

Zo werden de twee een match.

Hoewel het hardlopen begon voor zijn eigen gezondheid, zamelt Schultinge nu ook geld in voor het Beatrix Kinderziekenhuis in Groningen. Dat is het goede doel van de halve marathon van Groningen op 31 mei. „Dat maakt de cirkel helemaal rond. Per toeval kwam ik erachter dat je kunt lopen voor een ziek kind. Voor hetzelfde ziekenhuis waar ik al die jaren geleden ben behandeld. Door hen sta ik waar ik nu sta.”

Hij trekt het rode lint door zijn hand. „Het is supercool dat mensen dit doen voor anderen die een paar ogen nodig hebben. De vrijheid die je daarmee geeft, is magisch.”