Zien en gezien worden tijdens MartiniDogshow. Mildred (60): ‘Als ik Gin Tonic zijn gewone riem omdoe, verandert hij in een andere hond’

„Ze zit nog zóóó in de pubertijd.” De mevrouw die deze ongetwijfeld rake observatie maakt, doelt niet op een nakomeling in haar tienerjaren, maar op de hazewindhond (althans, daar lijkt ie op) aan haar zijde die op de ongeoefende toeschouwer toch een heel bedaarde indruk maakt. Haar gesprekspartner knikt instemmend. Pubertijd, het is wat.

Beiden zijn deelnemers aan de MartiniDogshow die, aldus de aankondiging, minimaal 225 hondenrassen uit 21 landen ‘gekeurd door een nationaal en internationaal keurmeestercorps’ telt. Dat is te zien én te horen. Nee, het geblaf valt reuze mee. Af en toe klinkt er een scherp gegrom, maar dit lijkt meer op psychologische oorlogvoering tussen de kandidaten dan losbandig gedrag. De enorme hallen worden voor gevuld met het geroezemoes van baasjes die volop in gesprek zijn over hun favoriete onderwerp: mens’ trouwste vazal. Deze is dit weekeinde in alle denkbare vormen en maten vertegenwoordigd: van klein tot reusachtig, van schriel tot massief en van kort tot langharig.

In de hallen van MartiniPlaza bivakkeren binnen met gele lijnen omzoomde vakken de deelnemers in een soort ‘benchdorpen’. Er zijn veldjes gecreëerd waar de deelnemende honden de toets der kritiek van een keurmeester moeten ondergaan. Vacht, gebit, gedrag, houding: niets is onbelangrijk. Een man betreedt de ring en roept luidkeels: „Willen de kandidaten voor de Teven Tussenklasse zich gereedmaken?”

Annija (20) uit de Baltische Staten trekt haar rode mantelpakje – het uniform voor de meeste vrouwelijke baasjes – recht en betreedt met haar bouvier het strijdperk. Ze draaft naast haar viervoeter rondjes, terwijl de keurmeester peinzende blikken op het tweetal werpt.

Een veld verderop plaatst de Limburgse Mildred Ockers (60) haar Engelse Cocker - ja, ze moet er zelf ook om lachen - Spaniël op een tafel. De driejarige Gin Tonic (roepnaam ‘Gin’) poseert op een tafeltje, terwijl Mildred met haar rechterhand zijn kop ondersteunt en met de andere zijn staart rechttrekt opdat de jury de reu in al zijn pracht kan ervaren.

Gin, die anders dan de naamduiding van zijn ras doet vermoeden van origine uit Spanje komt, beschikt over een indrukwekkende prijzenkast. „Hij heeft al heel wat kampioenschappen gewonnen. Gin was vorig jaar beste Cocker van Nederland en hij neemt deel aan de Hond van het Jaar Show die aan het eind van het showseizoen plaatsvindt. Daarvoor moet je je eerst kwalificeren. En dat heeft ie.”

Een kampioen dus. Maar daar is wel wat voor nodig, zoals flink veel lichamelijke oefening, een wekelijkse schrobbeurt voor gevorderden en een uitgebalanceerd dieet dat onder meer uit een dagelijkse portie vers vlees en zalm (goed voor de vacht) bestaat. ’s Avonds wordt Gin nog even op de trimtafel bijgewerkt en zo verkeert hij structureel in tiptop conditie.

En Gin geniet er, aldus Mildred, volop van. „Leuk? Mijnheer, zo gauw hij op de trimtafel voor de ‘finishing touch’ staat en hij ziet hoe ik de showkoffer en de bench voor de reis klaarzet, dan zie je ‘m denken: ‘hé, het gaat weer gebeuren!’ Maar gewoon lekker dollen vindt hij ook heerlijk. Hij heeft nu zijn showlijn om (een elegant exemplaar van gevlochten, wit leer), maar als ik hem zijn gewone riem omdoe, verandert hij in een andere hond. Dan wil ie meteen ravotten.”

Mildred, moeder van twee kinderen, bezit een trimsalon alsmede achttien Engelse Cocker Spaniëls. Haar eerste, die luisterde naar de naam Image’, kreeg ze in 1976 van haar ouders. „Ik vond ‘m prachtig. Mijn ouders verhuisden voor mij van Amsterdam naar Limburg, zodat ik de ruimte kreeg om meer honden te houden.”

Dat verklaart ook waarom de Limburgse vandaag in een hal vol met honden en niet gehuld in een carnavalskostuum door een straat host. „Ik blijf een Amsterdamse.” 

De Martinidogshow beslaat de zaterdag en de zondag. „We zijn hier om punten te winnen, maar ook om collega’s te laten zien wat je in huis hebt. Volgende week gaan we naar de Crufts in Engeland, de grootste show ter wereld. Daar mag je alleen aan meedoen als je je hebt gekwalificeerd.”

Ze glimlacht.

„En dat heeft ie.”