Dillen (40) heeft een visuele beperking en gaat elke dag de straat op om Groningen te fotograferen. 'Het helpt me beter te zien’

„Kijk, bam!” zegt hij al wijzend naar een jonge vrouw die een steegje uit komt gefietst. Zacht zonlicht weerkaatst in een raam en schijnt op haar rode sjaal. Van der Molen aanschouwt het even tot de vrouw voorbij is gefietst. „Dat is een foto.”

De fotograaf uit Groningen gaat bijna dagelijks op pad met zijn camera. Hij krijgt er niet voor betaald, maar pakt het fotograferen professioneel aan. Met name in het centrum kent hij de straten, stegen en pleinen als zijn eigen broekzak. Bijzonder: Van der Molen heeft een visuele beperking. Toen hij drie jaar was, bleek dat hij staar had. „Dat is zeldzaam: meestal ontwikkelt die oogaandoening zich pas op latere leeftijd. Mijn zicht was 10 tot 15 procent”, zegt Van der Molen. „Vergelijkbaar met een dichte mist.” Als kind had hij bijna altijd een zonnebril op, omdat fel licht moeilijk te verdragen was.

Meerdere operaties in zijn vroege tienerjaren maakten dat de Groninger nu 40 procent zicht heeft in zijn linkeroog en 60 in zijn rechter. Hij ziet met een korrelige textuur, vertelt Van der Molen. Om die reden voegt hij vaak een grain-effect toe aan zijn foto’s. „Zo probeer ik mensen te laten zien wat ik zie.”

Bij een wit pand met rode kozijnen pakt Van der Molen zijn camera. „Kijk, dit vind ik mooi. Zie je hoe het licht op die fiets valt?” Hij drukt een paar knopjes in, tuurt door de viewfinder en drukt op de ontspanknop. Hebbes. „Door via de viewfinder te kijken, kan ik scherper zien dan met mijn eigen ogen. Het helpt me eigenlijk beter te zien.”

De beelden die Van der Molen schiet, deelt hij op zijn Instagram-account, ‘MrOfColorsPhotography’. Hij heeft er bijna drieduizend volgers. Kleurrijke beelden van Groningse gebouwen en straten voeren de boventoon, maar Van der Molen post ook portretten en andere platen.

Zijn liefde voor fotografie begon een jaar of acht geleden, vertelt Van der Molen. Daarvoor werkte hij als woonbegeleider in de zorg, maar door gezondheidsproblemen moest hij stoppen. „Ik raakte een beetje in een zwart gat, ik wist niet wat ik moest doen met mijn leven.”

Hij vond het antwoord in een camera die hij in 2011 al had gekocht. Als onderdeel van zijn dagbesteding begon hij te fotograferen, onder meer voor straatmagazine De Riepe. Drie jaar geleden besloot hij zich helemaal op zijn eigen fotografie te richten. „Fotograferen brengt structuur en plezier. Het is een soort therapie.”

Van der Molen heeft door lichamelijke aandoeningen last van chronische pijn, vertelt hij. In de middag zijn de klachten het mildst. „Dus dat is mijn time to shine. Ik wandel meestal in een straal van een aantal kilometer rondom mijn huis.” Zo kan hij snel thuis zijn als hij te veel pijn heeft.

Toen Van der Molen begon met fotograferen, stapte hij vaak binnen bij Foto Sipkes, de camerawinkel aan de Poelestraat. Het werd een soort uitvalsbasis. „Als ik te veel laagjes aan heb getrokken bijvoorbeeld, mag ik daar mijn jas even neerleggen als ik op pad ben.” Een aantal jaar geleden begon Van der Molen de 'Instameet Groningen’, een jaarlijkse bijeenkomst voor fotografen. Via die weg leerde hij veel fotografen kennen in de stad.

„Hé Dillen!” roepen twee jongens in de Oude Kijk in ‘t Jatstraat. Het zijn goede bekenden, Van der Molen ging al eerder met ze op pad om te fotograferen. „Ik bel jullie zo wel even”, zegt de fotograaf. „Dan kunnen we samen nog wat foto’s maken!”

Van der Molen zwaait zijn vrienden uit en wandelt verder. De lucht is strakblauw, het is een perfecte dag om nog wat plaatjes te schieten. Wat is zijn volgende doel als fotograaf? „Verder van huis gaan. Daarvoor moet ik, in verband met mijn gezondheid, wel uit mijn comfortzone stappen. Daar ga ik de komende tijd aan werken.”