Dit huis aan het Paterswoldsemeer staat al meer dan acht jaar te koop. Vraagprijs: 1 miljoen euro. Foto: Jaspar Moulijn
Een - in potentie - prachtig karakteristiek huisje naast het Paterswoldsemeer, dicht bij de stad Groningen, en met een enorme lap grond. Welke huizenzoeker wil dat nou niet? Op de deur hangt al jaren een bordje: ‘Te koop Tel 5263156’. Hoe kan - in een tijd waarin woningen schaars zijn - een huis op een locatie als deze al zo lang te koop staan?
Het is een klein, vervallen huisje aan de Hoornsedijk bij het Paterswoldsemeer, maar toch woonde er ooit een heel gezin. Vijf kinderen en hun twee ouders. Samen hadden ze een woonkamer met twee bedstedes, één slaapkamer, een kookhoek en een zolder.
Staat al meer dan acht jaar te koop
De kozijnen vallen bijna uit de muren, waarin nogal wat scheuren zitten, de dakpannen zijn groen uitgeslagen, een pad naar de voordeur ontbreekt en drie kanten van het pand zijn omsloten door hekken. Op de deur hangt al jaren een bordje: ‘Te koop Tel 5263156’. Hoe kan - in een tijd waarin woningen schaars zijn - een huis op een locatie als deze zo lang te koop staan. Hoe heeft het zo kunnen verpauperen?
Aan de deur hangt een bordje met ‘Te koop Tel 5263156'. Foto: Jaspar Moulijn
Het is een fantastische locatie op de grens tussen Groningen en Drenthe, in de natuur, maar ook dicht bij de stad. Veel mensen zouden er wel willen wonen. Regelmatig stoppen voorbijgangers dan ook even om een foto te maken van het nummer, zich hardop afvragend hoe duur het zou zijn.
Het antwoord: 1 miljoen euro, aldus de buurvrouw. Je krijgt er wel 4 hectare grond bij. Helemaal van de Hoornsedijk tot aan het meer. De gemiddelde prijs per hectare in 2021 was 71.600 euro. Hier vragen ze 250.000 euro per hectare. Het huis staat al meer dan acht jaar te koop. Is het eigenlijk wel de bedoeling dat het verkocht wordt?
Binnen is het nog precies zoals vijftig jaar geleden
Door de ramen naar binnen gluren, geeft een interessant kijkje in de wereld van zo’n vijftig jaar geleden. Bedstedes, houten stoelen, een tafel met een dik kleed erover, een even dik vloerkleed, een antieke kandelaar aan het plafond en in de vensterbank staan plastic bloemetjes. Het is als een gratis bezoekje aan een openluchtmuseum. Heel soms brandt het licht binnen, maar meestal is het uitgestorven.
Voor de ramen van het vervallen huisje staan plastic bloemetjes. Foto: Jaspar Moulijn
Rond het huisje groeit het gras weelderig, er staat een oude trekker en twee pony’s staan rustig gras te eten. Aan het dak hangt een camera.
Een kleine google-zoektocht leert dat er in 2019 nog een paar schuren omheen stonden die van ellende en asbest in elkaar stortten. Ploegschilder Jan Altink legde het huisje in 1951 vast op een schilderij.
Al bijna negen jaar niet bewoond
Maar de buurvrouw, die 55 jaar aan de Hoornsedijk woont, kan meer vertellen. Dat het huis al bijna negen jaar niet bewoond wordt. Dat de laatste bewoner ruim achtenhalf jaar geleden overleed. Dat hij de middelste was van de vijf kinderen die er met hun ouders woonden: de familie Nijdam. Het echtpaar is al lang geleden overleden, in 1997 zo staat op een site over familiestambomen.
Drie van hun zonen en één dochter vlogen een voor een uit. Alleen die ene broer bleef over en hij veranderde weinig aan het ouderlijk huis. Zijn naam was Margienus Hendrikus Nijdam. Hij overleed op 10 mei 2014.
Een blik naar binnen is als een gratis bezoekje aan een openluchtmuseum. Foto: Jaspar Moulijn
De andere kinderen proberen het huis nu te verkopen. De buurvrouw ziet ze nog geregeld, als ze bij het huis komen kijken. Die camera aan het dak is om de pony’s in de gaten te houden. Anders zou de familie wel heel vaak langs moeten komen. Al is er ook wel eens een persoon geweest die in de schuur probeerde te overnachten. Dat moet de camera ook voorkomen.
Eigenaar wil zijn verhaal niet doen
We bellen het nummer aan de deur. Na acht pogingen neemt een van de Nijdam-zonen op. Maar hij heeft geen interesse om zijn verhaal te doen en laat duidelijk merken dat dit nummer alleen bedoeld is voor mensen die het huis willen kopen.
De gemeente Groningen weet wellicht meer. Pieter Antuma zegt dat de gemeente geen controle heeft over de hoogte van de vraagprijs of over het jarenlang te koop staan van het huis. Wel heeft de gemeente een vinger in de pap als er eenmaal een koper is. Het terrein heeft nu nog een landbouwbestemming. Als iemand er zou willen wonen, moet dit aangepast naar een woonbestemming. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar de koper moet het wel ondersteunen met een goed plan waarbij de cultuurhistorische waarde behouden blijft.
Dit huis aan het Paterswoldsemeer staat al meer dan acht jaar te koop en de gemeente wil het een monumentenstatus geven. Foto: Jaspar Moulijn
De gemeente wil dat het huis een monumentenstatus krijgt en dat proces is nu bezig. „Het is een karakteristiek oud veenhuisje. Daar bestaan niet meer zoveel van, dus we willen het graag behouden”, zegt Antuma. Het huis moet sowieso blijven staan. Een koper wordt geacht het op te knappen en niet te slopen. „We hebben als gemeente wel eens geopperd dat je er een schuurtje van kan maken en erachter een woonhuis kan bouwen in dezelfde stijl.”
Er zijn veel geïnteresseerden bij de gemeente geweest
Wat ook meespeelt in het langdurige verkoopproces is dat in het gebied een project loopt om twee natuurgebieden met elkaar te verbinden zodat planten en dieren makkelijker heen en weer kunnen bewegen. Het gaat om het Paterswoldsemeer en de Drentsche Aa. De provincie heeft voor dit project haar oog laten vallen op een deel van de 4 hectare van de familie Nijdam. „Tegen geïnteresseerden zeggen wij dat ze er rekening mee moeten houden dat de provincie een deel van het gebied wil overnemen.”
Nog nooit is een koper ver genoeg in het proces gekomen dat het echt serieus werd. „Er zijn veel mensen bij ons geweest die het wilden kopen. De meesten willen er wonen. Maar we moeten heel zorgvuldig met het gebied omgaan. Het zal niet simpel zijn om een plan te maken waarbij aan alle wensen van de gemeente en provincie wordt voldaan.”
En dan is het ook nog zo dat Antuma weleens heeft gehoord dat de familie het eigenlijk niet écht wil verkopen. Misschien is dat ook de reden van het zelfgemaakte te koop bordje in plaats van een officieel makelaarsbord. Maar dat blijft gissen en speculeren zolang de familie Nijdam niet wil reageren.
