Mohammed werd aanmeldcentrum uitgestuurd: ‘Ik hoorde pas toen ik buiten was dat er geen bed was’

Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) heeft geen plek meer in Ter Apel. Asielzoekers kunnen ook niet meer naar andere locaties worden verplaatst. Daarom is er een gecontroleerd deurbeleid. De sterksten moeten buiten blijven.

Sinds de aankondiging van het COA eerder op de dag overheerst onduidelijkheid. Hoeveel mensen? Komt er een oplossing? Wanneer komen ze naar buiten? Wat wel wordt gedaan, gebeurt door het Rode Kruis en Vluchtelingenwerk.

De Palestijnse Mohammed (23) is één van de mannen die buiten moeten wachten. Hij kwam vandaag aan en is verbijsterd. „We zijn naar buiten gestuurd bij de IND. Ons werd verteld dat we ons moesten melden bij het Rode Kruis”, vertelt hij. „Pas toen we buiten het hek stonden, hoorden we dat er geen bed voor ons is. Dat hoorden we van jullie (journalisten red.).”

De mannen zitten verspreid in groepjes in het gras of een stukje verderop onder de bomen. Ze zijn verbaasd, onthutst en soms boos. Ze hebben geen idee waar ze aan toe zijn.

Mohammed: „Het enige wat ik nu weet, is dat ik op dit stukje grond moet blijven. Wat moet ik doen met mijn spullen en koffer? Het ligt hier nu in modder.” Dit had hij niet verwacht van een land als Nederland. „Dit is geen shit-land!”

Hij laat een half ingevuld registratieformulier zien. „We hebben binnen gewacht en er werden vingerafdrukken gemaakt. Onze naam en leeftijd werd gevraagd. Daarna werd een foto gemaakt. Ik heb geen gesprek gehad.”

Een andere asielzoeker vreest dat hij straks inderdaad buiten moet slapen. „Op de grond onder de hemel. Gaat het regenen?” Hij schudt zijn hoofd. „Dat is niet gezond.”

Het Rode Kruis dat noodgedwongen bijspringt, weet niet waar ze aan toe is, vertelt woordvoerder Bastiaan van Blokland. Vrijwilligers delen koeken en flesjes water uit. Rond 18.00 uur komt er ook catering. Het Rode Kruis wil geen tenten opzetten. „Dat vinden we geen menswaardige opvang. Het is nu echt aan de politiek om iets te bedenken. Deze mensen moeten een dak boven het hoofd hebben.” Wie het koud krijgt, kan wel een dekentje krijgen.

Hij vertrouwt erop dat er ergens een oplossing komt. „Zorg daarvoor”, roept hij op. „Een tent, zoals we hier een paar jaar geleden hadden, is geen echte oplossing. Wij horen hier helemaal niet te zijn.” Hij hoopt dat er vanavond alsnog iets geregeld wordt. „Als we later moeten terugkomen, doen we dat.”

Yljo van Donselaar monitort de situatie voor verschillende hulporganisaties. Hij woonde in Ter Apel en was een spil in de hulp die tijdens de vorige crisis werd geboden. „Tenten, eten en later heb ik ook mensen in huis opgenomen.” Dat er opnieuw mensen buiten dreigen te moeten overnachten, kan hij amper geloven.

Hij vindt het beschamend dat het weer zo ver is gekomen. Straks wijst iedereen weer naar elkaar en komt er geen oplossing, voorspelt hij. „We hebben niets geleerd. Het is heel sneu.”

Of de mannen onderdak krijgen, is onduidelijk. Of de groep nog groeit is ook onduidelijk. ‘s Avonds komen vaak nog meer mensen aan. Als de situatie zo blijft, zal de groep buiten de komende dagen alleen maar verder groeien.