Dolfijnen fotograferen in Lauwersoog. Willemke (50): ‘Je hoopt op een sprong’

Op de dijk, vlak achter de terminal van Wagenborg-passagiersdiensten in Lauwersoog, heerst een gespannen rust. Het enige dat je hoort zijn scholeksters, meeuwen en de wind. Plukjes mensen staan her en der te staren naar de groene boei Z15, die ligt te dobberen langs de vaargeul. Rond de boei zwemmen al enkele dagen twee dolfijnen, weten ze.

Plots klinkt het nerveuze geluid van camerasluiters. De dolfijnen, een moeder en haar kalf, duiken een voor een op, zodat hun glimmende ruggen een fractie van een seconde te zien zijn. De fotografen pakken meteen hun kans.

„Dit maak je niet zo vaak mee”, zegt Willemke de Bruin (50) uit Veenwouden, terwijl ze strak door de zoeker van haar camera blijft turen. Ze is beroepsfotograaf en beschikt over een imposante telelens. „Ik ben hier vandaag niet voor mijn werk maar voor de hobby. Ik wil heel graag een mooi plaatje schieten van hoog opspringende dolfijnen. Maar dat hebben ze nog niet gedaan.”

De tweeling Lena (5) en Lauren (5) zijn samen met hun vader Thijs Braber vanuit Haren naar de dijk gereisd. „Ik heb een vrije dag, en mijn dochters hebben een margedag van school, dus ik zei: kom we gaan!”

De meisjes hebben geluk. Ze mogen door de telescoop van Emma Zorgdrager (58) uit Leek kijken. Door de kijker zie je de groene boei alsof je er vlakbij staat. Lena is als eerste aan de beurt, ze tuurt gespannen door de lens.

„Als zo’n kans zich voordoet moét ik erheen”, zegt Zorgdrager ondertussen. „Dat is geen discussie. Het is fantastisch mooi om te zien, en dat in onze eigen achtertuin.”

„Ik had een baby gezien!”, roept de kleine Lena even later opgetogen. Zus Lauren heeft daarna minder geluk: ze meldt beteuterd dat ze niets ziet.

Laura Schudde (35) uit Appingedam zit beneden op een basaltblok met haar camera in de aanslag. Net als de anderen tuurt ze onophoudelijk naar de omgeving van de boei, waar zo nu en dan een glimp van de dolfijnen te zien is. „Dit is toch veel beter dan in het Dolfinarium? Daar zitten ze opgesloten, hier zijn ze lekker vrij.”

Dat klinkt optimistisch, maar het is nog maar de vraag hoe het met deze dieren zal aflopen. Strandingscoördinator Emmy Venema van het Werelderfgoedcentrum Waddenzee vreest dat de dolfijnen uiteindelijk zullen stranden, waarna het heel moeilijk zal worden ze in leven te houden. Ook is ze bang dat bootjes van belangstellenden te dicht bij de dolfijnen komen, waardoor de kans bestaat dat moeder en kalf gescheiden raken.

Ze doet dan ook het dringende en herhaalde verzoek om uit de buurt te blijven. „Vanaf de dijk kun je ze ook goed zien, daar hebben de dolfijnen geen last van.”

Het is ongewis hoe lang de dieren nog bekeken kunnen worden. Volgens SOS Dolfijn die dolfijnen, walvissen en bruinvissen in nood helpt, kan het wel weken of maanden duren voordat ze verder zwemmen. Maar ze kunnen ook heel snel verdwenen zijn. De hoop is dat de dieren uit eigen beweging hun weg naar de diepere Noordzee weten te vinden.

Opeens klinkt er een kreet over de dijk. Het is Lauren uit Haren die steeds door de telescoop bleef kijken. „Ik heb ze gezien!” roept ze opgewonden. Lauren krijgt een high five van Emma Zorgdrager. De middag van de 5-jarige kan niet meer stuk.