Jeroen Bax: ,,Ik geloof dat ik nooit meer niet verslaafd zal zijn.’’ Foto: Marcel Jurian de Jong
Jij hebt hulp nodig, zei zijn huisarts. Kort daarna zwaaide Jeroen Bax (35) zijn dochtertjes en zijn vrouw uit. Zes weken verbleef hij in een kliniek en sindsdien laat hij alcohol staan. Hij is een jaar onderweg. ,,Ja, het is saaier.’’
Zijn huisarts vertelde hij het als eerste, daarna aan zijn vrouw Marloes en toen sprak hij af met twee van zijn vrienden. Ze gingen wandelen in de buurt van Peize, want het was het najaar van 2021 − er golden strenge coronaregels. Al gauw stak Jeroen Bax (35) van wal. ,,Ik schaam me kapot’’, zei hij. ,,Ik heb een alcoholverslaving.’’
Vorige week deelde hij op LinkedIn zijn verhaal. ‘Het is een Taboe’, doopte hij het. Hij schreef het precies een jaar nadat hij voor zijn mentale problemen werd opgenomen in een kliniek in Limburg, precies een jaar ook nadat hij alcohol liet staan. ,,Ik schrijf dit als aanmoediging om taboes te doorbreken en elkaar echt te leren kennen. Misschien wel mijn grootste taboe: ik ben alcoholverslaafd.’’
Minder booming ging het ondertussen met Jeroen
Wacht even. Jeroen Bax is de bierbrouwer die Baxbier Groningen heeft opgericht. Die aan de lopende band nieuwe soorten bier bedacht en daarvoor geinige namen uit zijn mouw schudde. Kon Minder bijvoorbeeld, Koud Vuur, Oma’s Pruim en De Rokkenjager om mee te proosten op de mooiste dag van het jaar: rokjesdag. Hij brouwde 44.000 liter bier per maand en leverde zijn speciaalbier aan winkels en horeca. Baxbier was booming, zoals dat heet.
Minder booming ging het ondertussen met Jeroen. Hij had dat zelf nauwelijks in de gaten, omdat hij vleugels kreeg van het succes van zijn jonge bedrijf.
,,We bouwden een brouwerij aan het Reitdiep, ik was verantwoordelijk voor alles, van de verbouwing van het pand tot de nieuwe recepten, van contact met leveranciers tot sales. Dat lukte wel, maar de druk was groot’’, blikt hij terug op 2016, toen Baxbier neerstreek aan de Friesestraatweg in Groningen, aan het Reitdiep.
,,Bij vlagen was het geweldig, het pionieren, het met elkaar iets neerzetten. Ik zie ons na een dag bouwen of een dag brouwen nog nazitten op ons terras aan het water.’’
Die euforie werd geregeld overschaduwd door zijn gemoed. Of zoals hij het noemt: mijn mentale afwezigheid. ,,Ik miste de bevlogenheid van eerst.’’
Er was iets.
Jeroen Bax in 2015 in de weer als bierbrouwer. Foto: Archief Jan Zeeman
Met een biertje stond hij losser in het leven
Jeroen zit aan een kop koffie als hij vertelt over het alcoholvrije jaar dat hij achter de rug heeft. Over de vreugde die dat met zich meebrengt, over de dalen ook.
Over de kliniek vertelt hij en over zijn dochtertjes, over zijn huwelijk en zijn ouders. Over zijn angsten en tekortkomingen. En hoe speciaalbier naast zijn werk en zijn liefhebberij ook zijn medicijn werd.
Sluipend ging dat, zegt hij. Misschien zette het al in toen hij zijn eerste biertje dronk en de fijne verlichting voelde die dat bracht. Met een biertje stond hij losser in het leven, socialer ook.
Buitenshuis durfde Jeroen niks
Hij is geboren in Groningen, groeide op in Winsum en Blokzijl. Hij spreekt van een warm nest als hij het over zijn ouders en twee zusjes heeft.
Tegelijkertijd herinnert hij zich dat hij buitenshuis niks durfde. Spreekbeurten op school wist hij te omzeilen, hij zorgde ervoor dat hij in de klas nooit de beurt kreeg, hij wilde niet in de belangstelling staan.
Dat werd sterker op de middelbare school, waar hij alleen was. En ook als student in Groningen bakte hij er weinig van: zowel in sociaal opzicht als in de collegebanken.
Wat hij wel had ontdekt: studentenwielervereniging Tandje Hoger. Hij hield van fietsen. En, nog een ontdekking, hij hield hoe langer hoe meer van speciaalbier.
Voor hij het wist was hij speciaalbierbrouwer
Met een vriend van Tandje Hoger bedacht hij dat ze zelf bier zouden kunnen brouwen. ,,Bij mijn ouders thuis in de keuken gingen we aan de slag, met pannetjes van 20 liter.’’
Hij werd erdoor gegrepen: het experimenteren, nieuwe smaken ontdekken, het ondernemen. Voor hij het wist was hij speciaalbierbrouwer en had hij zijn eigen firma Baxbier in Groningen.
Jeroen bleef thuis. Burn-out, luidde de diagnose
Jeroen weet nog dat zijn bedrijf floreerde, dat steeds meer mensen het proeflokaal ernaast wisten te vinden. Hij weet ook nog dat er een kink in de kabel kwam: zijn bier had een infectie, het smaakte niet en dat proefden de klanten, dat raakte zijn portemonnee en hij moest als een razende nieuw bier maken.
Het was in 2018 en in diezelfde tijd kregen hij en Marloes hun eerste dochter, Kyra. Ze werd 8,5 week te vroeg geboren en moest 10 weken in het ziekenhuis blijven.
Hij zegt: ,,Ik was niet in staat om het bedrijf te leiden. Ik was moe, uitgeblust, niet meer met m’n gedachten erbij. Ik was m’n creativiteit kwijt, we hadden geld tekort.’’
Jeroen bleef thuis. Burn-out, luidde de diagnose. Het kostte hem tot zijn spijt in 2019 zijn bedrijf Baxbier.
Hij herinnert zich vooral dat hij veel wandelde: z’n dochtertje op z’n rug, z’n hond aan zijn zij.
En dat hij meer speciaalbier dronk dan goed voor hem was. Zou je niet eens een alcoholvrije dag inlassen, stelde Marloes wel eens voor.
Zo klein was ze, zo klein
En toen werd Maud geboren, hun tweede dochtertje, in juni 2020. Ze kwam 14 weken te vroeg ter wereld, met alle complicaties van dien. Zo klein was ze, zo klein. Ze verbleef 18 weken in het ziekenhuis voor ze sterk genoeg was om naar huis te kunnen.
Het was ploeteren, blikt Jeroen terug.
De zomer na haar geboorte ging het mis, zegt hij. ,,Ik dronk al veel, maar in de zomer van 2021 werd het ernstig. Ik herbeleefde Mauds geboorte, de spanning of ze het zou redden. Ik herbeleefde het verlies van Baxbier. Ik was labiel en emotioneel: ik moest al huilen om het eerste het beste YouTube-filmpje.’’
Jeroen nam ter verdoving nog een speciaalbier. ,,Ik ging steeds meer drinken, steeds vroeger op de dag begon ik, ik ging tot steeds later in de nacht door. Naast speciaalbier nam ik soms een glas whisky. Het begon mijn leven te beheersen. ‘s Ochtends keek ik of er genoeg bier in huis was en als ik met vrienden uit eten ging, was ik alleen maar bezig met de volgende ronde.’’
De alcohol veranderde hem niet in een agressieve of uitgelaten man. ,,Ik was eerder gelaten. Geleidelijk had ik totaal geen energie meer en vluchtte ik het huis uit, weg van die flashbacks en huilbuien. Marloes stond er alleen voor.’’
Dat was het moment waarop hij naar de huisarts ging. ,,Ik red het niet meer, ik loop vast. En ik heb een alcoholverslaving’’, zei Jeroen die al lang gegoogeld had naar een oplossing. ,,Mag ik naar het U Center in Limburg?’’ vroeg hij zijn huisarts.
Die regelde dat en niet veel later stapte Jeroen bij zijn ouders in de auto, hij zwaaide naar zijn dochtertjes en Marloes. Tot over zes weken, dacht hij en veegde zijn tranen weg.
Gelukkig zijn er er goeie alcoholvrije speciaalbieren
,,Ik werd 1 december opgenomen en met kerst kwamen Marloes en de kinderen. Ik weet nog dat ik op een ochtend met Marloes koffiedronk en dat de meisjes lekker zaten te spelen. Dat was het eerste moment van geluk sinds heel lange tijd’’, zegt Jeroen.
In de kliniek had hij per dag twee keer groepstherapie en per week talloze individuele gesprekken. Zijn therapeuten schuwden de confrontatie niet en ontdekten dat hij van jongs af aan kampte met sociale angst en depressie. Dat zijn alcoholverslaving was ontstaan om die de baas te blijven. ,,Ik geloof dat ik nooit meer niet verslaafd zal zijn’’, zegt Jeroen.
Een jaar zonder speciaalbier en andere alcoholische versnaperingen bevalt hem goed. ,,Gelukkig zijn er goeie alcoholvrije speciaalbieren’.’
Het leven is iets saaier, erkent hij, maar daarom niet minder waard. ,,Ik word nooit meer wie ik was, die jonge ondernemer die applaus en erkenning kreeg en die dag en nacht vol voor zijn bedrijf ging.’’
Hij heeft een andere missie gevonden. Hij is stagebegeleider op het mbo en hij is ervan overtuigd dat mensen het verschil kunnen maken door naar anderen te luisteren, dóór te vragen. Vandaar zijn verhaal op LinkedIn.
,,Gedrag van mensen komt ergens vandaan. Laten we daar open over zijn, dan hebben we veel meer begrip voor elkaar. Het leeft fijner samen als je weet wat er bij een ander speelt.’’
