Hij kon niet geloven dat hij in Drenthe was geboren. Duizendpoot Gerry Arling ontpopte zich tot jazz- en popmuzikant, maar was meer dan dat. ,,Ik weet zeker dat een artiest als Prince hem fantastisch had gevonden.’’ Hij overleed afgelopen februari plotseling.
Hij had een hekel aan de post openen. Belastingzaken, gemeentelijke brieven, verzekeringen: Gerry Arling vond het aardse futiliteiten terwijl zijn wereld draaide om muziek.
Hij was nooit echt ziek en ging nooit naar de huisarts. Ook niet toen hij de laatste tijd, als hij zich inspande, steken op z’n borst voelde.
Hij woonde al jaren in Amsterdam, bij zijn vriendin en haar kinderen. En naast hen woonde haar ex met zijn nieuwe vriendin. Op die manier konden de kinderen altijd gemakkelijk bij beide ouders terecht.
Gerry Arling Eigen foto.
Afgelopen februari overleed hij onverwacht toen hij met zijn vriendin onderweg was van Londen naar Amsterdam. Hij kreeg een hartaanval.
Een drumstel voor een tientje
Gerry Arling groeide met zijn jongere broer Harry op in Emmerschans en later Emmer-Compascuum. Hun vader maakte zonweringen en had een tankstation, ze hadden een groot huis en dito erf waar de jongens alle ruimte hadden hun gang te gaan. Ze hadden genoeg aan elkaar.
Ze ravotten naar hartenlust in een oude auto die in de tuin stond, speelden cowboy- en science fiction-films na en namen dat op met een 8 mm-camera. Er waren talloze zaterdagen dat ze naar de speelgoedwinkel in Emmen mochten om een modelbouwpakket uit te kiezen om daar vervolgens uren toegewijd aan te knutselen. Net zo lang tot het resultaat perfect was.
Op een dag kwam hun vader thuis met een drumstel dat hij voor een tientje op de kop had getikt. Harry kreeg het als eerste voor elkaar er het ritme van Brown Sugar van de Rolling Stones op te spelen, Gerry hoorde dat het goed was. Toen hun vader een gitaar voor z’n zoons meebracht, was hun enthousiasme groot. Gerry, die met tegenzin op accordeonles had gezeten, maakte gauw de overstap naar de gitaar.
Gerry was overal beter in
Daar kon hij beter mee uit de voeten. Het sloot meer aan bij de muziek van Mike Oldfield en The Beatles die hij intensief beluisterde; hun singeltjes vond hij bij de muziekzaken in Emmen.
Hij liet zijn broer meeluisteren en samen stonden ze er versteld van dat er zo veel moois bestond. Dezelfde verwondering hadden ze over films en series die ze ‘s avonds keken op de Duitse zenders. Wereld na wereld ging voor ze open.
Gerry was overal beter in dan Harry. Hij schilderde de modelbouwpakketten met een precisie om u tegen te zeggen, met voetbal won hij een zilveren bokaaltje tijdens een behendigsheidtoernooi en waren ze aan het tekenen dan blonk Gerry uit. Hij zette met een paar streken André van Duin of wie dan ook neer, als hij en Harry een wedstrijdje ‘beroemdheden tekenen’ hielden. Wat hij aanpakte, wilde hij goed doen.
Hij verhuisde naar Groningen voor de muziek
En hij was eigenzinnig. Hielp Harry thuis de klanten met tanken; Gerry weigerde dat. Daar had hij geen zin in. Hij was bovendien introvert waardoor hij vaak voor stug of arrogant werd versleten.
Ondertussen was hij aan het pionieren. Niet alleen op het gebied van muziek ontdekte hij legendes en nieuwe namen, ook thuis in de keuken introduceerde hij nieuwe, buitenlandse gerechten. Geregeld sprak hij uit dat het niet waar kon zijn dat hij in Drenthe was geboren. Hij voelde zich er een buitenstaander, zijn muzikaliteit vond er geen weerklank.
Zijn gitaarleraar vroeg hem of hij wilde bassen in een jazzband die bij de Arlings thuis repeteerde. Muziek werd steeds belangrijker voor Gerry, steeds serieuzer. Na de havo koos hij voor het conservatorium in Hilversum waar hij zich toelegde op lichte muziek en jazz. Docenten liepen met hem weg, wisten dat ze met een muzikaal genie te maken hadden.
Zo speelde hij moeiteloos basgitaar, drums, keyboard en gitaar. Daarnaast zong hij en schreef composities. Op een dag deed hij auditie voor De Noodband in Groningen, werd afgewezen maar bijna op hetzelfde moment vroeg de band Combo Stamp hem. Hij trad steeds vaker op in Groningen waar het nachtleven alle ruimte bood aan live muziek. Voor de muziek verhuisde hij naar Groningen.
Gerry Arling de charmeur
Daar ontmoette hij de wereld aan muzikanten en speelde er in tal van bandjes zoals Chief Inspectors of Noise, AA & The Doctors, Human Electrics, State of Soul en Bastards of the Universe. Met muzikant Richard Cameron timmerde hij aan de weg. Op een nacht stapte Gerry juichend jazzcafé De Spieghel binnen: hij had samen met Richard Cameron 100.000 dollar verdiend met de reclamemuziek die ze gecomponeerd hadden voor het modemerk Gap. Later, in het jaar 2000, wonnen ze als Arling & Cameron de Popprijs.
Hij ontpopte zich niet alleen als muzikant, maar ook als charmeur. Vrouwen vielen voor zijn muzikale kwaliteiten en voor zijn verschijning. Hij was altijd opvallend en tiptop gekleed.
Zijn eerste echt serieuze vriendin ontmoette hij toen hij rond de 50 was, voor de Febo op de Grote Markt. Voor haar verhuisde hij naar Amsterdam en met haar vertoefde hij veel in Londen. Hij bleef muziek maken, van klassiek tot de muziek van televisieserie Lampje tot stukken voor de Britse band Hot Chip. ,,Ik weet zeker dat een artiest als Prince hem fantastisch had gevonden’’, zegt z’n broer Harry.
Hij noemt Gerry een wereldwonder met muziek als levensader. ,,Ik was metselaar, maar daar was de lol snel af. Ik wilde wat anders. Gerry stimuleerde me en zei dat ik moest doen wat ik te gek vond.’’
‘Ik heb wel eens drie maanden niet tegen hem gesproken’
Niet alles was hosanna in het leven van Gerry Arling. Hij was soms zwaar op de hand, omdat hij vond dat hij niet de erkenning kreeg die hij verdiende.
Niet alles was hosanna in het leven van Gerry Arling. Eigen foto
En hij kon onredelijk zijn: ging er iets mis dan kon hij de schuld gemakkelijk afschuiven en een ander de problemen laten oplossen. Harry bijvoorbeeld, die dwars tegen de onredelijkheid van zijn broer in ging.
,,Wij tennisten elke week in de Stadjershal. We hebben daar een keer zo’n knallende ruzie gehad dat mensen bleven staan kijken. Gênant. Ik heb wel eens drie maanden niet tegen hem heb gesproken. Gingen we wel tennissen, maar ik zei niks. Later hoorde ik dat hij dat heel erg had gevonden. Maar ach, die ruzies: we konden het hebben, want ik heb alles in mijn leven aan hem te danken.’’
Gerry Arling zei altijd dat hij niet per se oud hoefde te worden. Zeker niet als hij geen muziek meer kon maken. Dat er aan zijn rijke leven op zijn 63ste een einde kwam, had hij vast veel te vroeg gevonden.
Tijd van Leven
Dagblad van het Noorden portretteert in Tijd van Leven inwoners van Groningen of Drenthe die de afgelopen tijd zijn overleden. Suggesties? Mail naar: tijdvanleven@dvhn.nl
