Nanneke Jager kookt samen met Loubna (links) voor minderbedeelden in de wijk. Foto: Corné Sparidaens
Ze fietst door de wijk en onderweg signaleert ze eenzaamheid, armoede en ander onheil. Ze luistert en ze helpt mensen op weg naar een iets beter leven. Buurtwerker Nanneke Jager uit Groningen is genomineerd voor de titel Sociaal Werker 2021.
Ze kent een eenzame dame op leeftijd bij wie ze elke week even op bezoek gaat. ,,Die mevrouw is door het leven niet gespaard’’, zegt Nanneke Jager.
Ze vertelt dat de oude dame nauwelijks buiten komt, dat de televisie de hoofdrol speelt in haar leven. Zonder afstandsbediening is ze haar leven kwijt.
Ze belde onlangs met Jager. De afstandsbediening was kapot. Jager vroeg twee stagiaires van het WIJ-team Vinkhuizen om even bij de dame langs te gaan en de afstandsbediening te fiksen.
Mevrouw zielsgelukkig, probleem opgelost.
Luisteren en ingrijpen
Luisteren, ingrijpen, op weg helpen naar een iets beter leven: het is de rode draad in het werk van Nanneke Jager (64), sociaal werker sinds jaar en dag. De Groningse is genomineerd voor de titel Sociaal Werker 2021.
Eigenlijk begon het al toen ze op de havo zat en via een vriendin vrijwilliger werd in een buurthuis in Hoogezand. ,,Ik keek m’n ogen uit dat er kinderen waren die niet of alleen maar ongezond te eten kregen. Dat er kinderen waren die er direct op sloegen als ze het ergens niet mee eens waren.’’
Wat ze deed, was er zijn. ,,Ik ontdekte dat als ik een beetje een band met ze opbouwde en inzoomde op wat ze wél goed deden, ze het rechte pad op gingen. Dat duurt een tijd, hoor. In het begin verstierden ze het knutseluur, een halfjaar later hielpen ze de boel klaarzetten.’’
Weinig geld, ziekte, pech
Ze had geen idee wat er loos was met die kinderen, maar leerde dat van studenten andragogiek die er stage liepen. ,,Die waren wat ouder dan wij, dachten dieper na over die kinderen en legden ons uit wat er aan ten grondslag lag. Vaak waren dat factoren als weinig geld, ziekte, pech of alcoholgebruik.’’
Ze zegt: ,,Sindsdien ben ik gegrepen door kansenongelijkheid. Uitsluiting raakt me diep.’’
Jager is geboren en getogen in Kiel-Windeweer. Vader was dorpssmid, moeder runde een winkeltje in potten en pannen. Haar moeder moedigde haar aan te gaan studeren. ,,Anders moet je altijd buigen, zei ze. Haar motto was: probeer alles wat je wilt, dan weet je of het lukt of niet.’’
Veel kinderen ontbreekt het aan die stimulans van huis uit, weet Jager, die de sociale academie in Groningen deed. Daarna ging ze aan de slag. Ze werkte met kinderen die van school gestuurd waren, gaf Nederlands aan anderstaligen, reisde een jaar in haar eentje door Zuid-Amerika, waar ze haar interesse voor andere culturen ontwikkelde, werkte in het Toevluchtsoord, bij welzijnsorganisatie MJD. En uiteindelijk werd ze buurtwerker.
,,Ik ben nog net zo fanatiek als toen ik 18 was. Buurtwerker is een heel afwisselende baan.’’
Nanneke Jager kookt voor minderbedeelden in de wijk. Foto: Corné Sparidaens
Signalen opvangen
Hoe die baan eruitziet, kan ze nauwelijks uitleggen. ,,Het is signalen in de buurt opvangen’’, zegt ze. Ze krijgt die signalen via telefoontjes en berichtjes, maar evengoed fietst ze door de wijk. Kijkt. Stapt af. Groet vreemden. Maakt een praatje. Spreekt de hele dag mensen.
Misschien is dat wel haar geheim. ,,Je moet niet gaan zitten afwachten op een kantoor. Je moet eropaf. Je moet op de fiets door de wijk.’’
Want zo ontmoette zij de Syrische man die elke dag de eendjes voert en geen woord Nederlands spreekt. Met handen en voeten leerden ze elkaar kennen.
Zo ontdekte ze een Somalische vrouw die de deur niet uitkwam. Al tien jaar niet. Mocht niet van haar man.
Zo leerde ze vrouwen uit andere culturen kennen die zich steeds geïsoleerder voelden in Vinkhuizen. Die zaten maar thuis met hun problemen en hun taalbarrières. Jager richtte Vrouwkracht op, waar ze de vrouwen bij elkaar had. ,,Wat zouden jullie willen?’’ vroeg ze hen. De vrouwen wilden maar één ding: verder. Zich ontwikkelen.
‘Ik had ook wel detective kunnen worden’
Jager zegt de voelsprieten te hebben om mensen te herkennen die een steuntje in de rug nodig hebben. ,,Dan is mijn interesse gewekt en laat ik niet meer los. Ik had ook wel detective kunnen worden.’’ Ze heeft geen kant-en-klare oplossingen voor iedereen die ze als buurtwerker ontmoet.
Ze koppelt mensen aan elkaar die elkaar liggen. ,,Mensen kunnen veel van elkaar leren en op die manier zelf hun problemen oplossen. Zo krijg je bovendien verbinding in de buurt. Het is belangrijk om mensen te laten méédoen. Als ze er eenmaal tussen zitten, komen ze verder.’’
Ze hoorde ervan op dat ze genomineerd is voor de landelijke titel Sociaal Werker 2021. ,,Ik denk dat het komt door mijn gedrevenheid. Ik ben een ambassadeur van m’n vak. Mijn telefoon gaat niet uit om 5 uur ’s middags.’’
Ze houdt van haar werk. ,,Ik was er soms nét even op het goeie moment, precies op tijd om met iemand mee te gaan naar het UWV. Dat helpt. Ik denk dat ik, samen met mijn collega’s, de wereld een klein beetje mooier maak.’’
