Chinezen zijn er vandaag niet, en ook Amerikanen en Britten laten het afweten. Giethoorn moet het doen met de Nederlandse toerist. Misschien maar beter, want die kennen tenminste het water en hoeven niet om de haverklap gered te worden nadat ze uit een wankel puntertje zijn gedonderd. Het Venetië van het Noorden kent eindelijk een beetje zomerse rust.
Op deze zonnige vakantiedag is het bij Waterresort Bodelaeke ook niet bijster druk. De bewoners van de watervilla’s hebben zich vermoedelijk teruggetrokken in hun airconditioned huiskamers, of varen nog met hun boten op de Wieden. Een enkeling zien we juist de boot parkeren in een van de moderne botenhuizen. Het ademt hier rustige welvaart.
Het restaurant bij het resort heeft sinds enkele maanden een make-over gekregen. Bodelaeke, Inspired by Smink heet het nu. Potdorie, denk je als zo’n restaurantnaam ziet, dat moet wel sjiek-de-friemel zijn. De bekende lettercombinatie ‘ae’ – u weet wel, ‘staete’ en zo - suggereert een stamboom. Maar Inspired by Smink? Wie is Smink dan? Nou, in de entree hangt een enorm portret van de man. Jan Smink, eigenaar van een gerenommeerd restaurant in Wolvega en voorheen keukenprins bij Jonnie Boers De Librije in Zwolle.
Het terras is groot, met uitzicht op water. De bediening plaatst ons in eerste instantie aan het enige tafeltje dat strak in de loeihete zon staat. Met enige moeite kunnen we hem overtuigen ons te herplaceren in de schaduw. Elders ontstaat enig gemor omdat twee stellen die samen binnen komen apart moeten gaan zitten („anders krijgen we 4000 euro boete”). Terwijl een tafel naast ons een echtpaar met kinderen en opa en oma - toch ook twee gezinnen zouden we zeggen – genoeglijk rond één tafel samendrommen. En laat de rook van opa’s pijp ook nog eens over onze tafel waaien.
„Niet zeuren Hermus, eten”, maant Co. Ze besmeert de luchtig gebakken sneetjes brood met heerlijke zoute boter, hummus en notenboter, waarbij ze gebruik maakt van haar grote mes. Broodbordjes en botermesjes ontbreken helaas. „Niet zeuren, Co, eten.”
De kaart biedt voldoende aanknopingspunten voor een fraai maal. Zoals Co’s voorgerecht, de (16 euro). De bouillon blijkt koud geserveerd, maar is bijzonder subtiel. Halve en wat zongedroogde tomaatjes geven kleur, net als het groene blad van Oost-Indische kers en het blauw van korenbloem. „Niet heel tomatig van smaak, dankzij het zachte zoet van de plukjes kreeftenvlees en het friszoete van de blokjes watermeloen.” Co is innig tevreden.
Hermus gaat lekker vissig met de (16 euro). Dat klinkt intrigerend en het bordje dat arriveert ziet er inderdaad ook zo uit. Dunne stukjes zeebaars zijn gezuurd met wat citrus, maar ook de zure karnemelk helpt bij de ‘garing’. De bieslook is in sapvorm door de karnemelk gemengd. „Een fris gerecht met onverwachte smaken”, concludeert Hermus. Stukjes appel geven nog meer zuur, en plakjes radijs en blad en bloem van Oost-Indische kers een licht bittertje.
Voor het hoofdgerecht kiest Co de (21 euro). „Is er dan ook een hanenei”, lacht Hermus nog, maar de strenge blik van Co sluit zijn mond. „Perfect gegaarde risotto, jongen, het ei loopt er zachtjes overheen als je hem openprikt.” Met de gebrokkelde kaas en de kort gebakken stukjes brioche vormt het een fraai geheel. Het glas Tutunjian cabernet sauvignon uit Chili (5,50 euro) past goed bij de aardse smaken.
Die past ook bij Hermus’ procureur met spek, knolselderij en sjalottenjus (24 euro). De procureur, eigenlijk varkensnek, is zacht gegaard en zeer sappig. De uienjus is naar Hermus’ smaak iets te zoet. „Ik mis het aardse van de ui.” De knolselderij komt als een soort flan, het spek is in een soort mousse over een krokantje gezigzagd. Over het extra bestelde portie ‘Frietje Bodelaeke’ (4,50 euro) blijkt wat kaas er gestrooid. „Weet niet helemaal of dat een succes is.”
Buiten de deur. Bodelaeke. Jacques Hermus
Om de zaak af te ronden geniet Co van de (9 euro). De cakejes zijn perfect, maar de karamel is niet heel zouterig. Hermus hapt nog wat van haar mee, maar concentreert zich vervolgens op zijn eigen nagerecht, de (9 euro).
De aardbeien zijn mooi ingemaakt, de créme van biest – Jan Smink heeft wel wat met zuivel, eerder proefde Hermus karnemelk in een gerecht – is zalvend zacht en het vlierbloesemijs fris. „Wat drink je daar dan bij”, vraagt Hermus zich af. „Wacht, ik heb iets buiten de kaart om”, zegt de jongeheer van de bediening.
En komt met een goddelijk glas Rosenmuskateller van Thomas Schwartz in Kloster am Spitz, Burgenland. Mooie suggestie – roos past bij aardbei -, en met een goddelijk prijs van 9 euro. Maar de jongeman van de bediening is dan ook van het zakelijke type. Past een beetje bij de uitstraling van het restaurant.
