Lamert Kieft döt verslag van de gebeurtenissen in zien woonplaots, argens in Zuudwest-Drenthe. Beeld: Coen Berkhout | Midjourney
Vanaf deze en andere plaatsen is reeds div. malen naar voren gebracht dat de oude opperwachtmeester Jalving van de plaatsenlijke politie alhier bij stretts en andere ergernissen een zekere flatulentie helaas niet vreemd is en winderigheid. Welke zich met geweld een weg naar buiten baant, wat de opper Jalving de politiebroek bollen doet, seins.
„Man, dat geknapbus en geschijt aal”, meende de opper diens vrouw Geesje Jalving-Jalving, „’t wordt mit de tied allent mar arger; der is gloeiende garregie zowat gien mèense meer die as bij oe in de buurte verkeren kan. Bah, wat ’n zoere locht; gaot toch ies hen ’n medisch specialist ofzo, die oe ies even lekker de tweevingerige darms en ’t gat deurspuult mit sodawater en ontkalker”, doch trok Geesje Jalving-Jalving hiermede bij de opper Jalving finaal aan het kortste ende!
„Nee, íé roekt lekker!”, gromde de opper, „’t is gloeiende garriet zowat alle dagen iene bonke knoflook en siepels bij oe in de keuken. Of dat zukke fijne odeklonje is! Ik miende lestdaags nog dat der hier in de straote een gasleiding esprungen was, mar nee: ie hadden gloeiende glunige garriet in giende weer ies een fraanse knofloopkiepe in de ovent edrökt, te stinken en te meuren. ’t Wordde mij groot in de mond; de vaarve bladderde van de raamkezienen. Gloeiende garriet mèense, hoe duurden ie ’t waogen”, en de opper Jalving duidelijk gevoelde hoe inpandig bij hem de overdruk zich hand over hand opbouwde; en een uitweg zoeken ging alhier door alle ergernissen...
Laagvliegend zestienkleps passagiersvliegtuig
Om dan maar weer de verstandigste te zijn, besloot hij tot een korte doch ingelaste patroellie en uit de wonink stampte, achtervolgd door penitrante knoflookdampen, veroorzaakt door Geesje Jalving-Jalving. Zo kon men dan de oude opperwachtmeester Jalving door ons dorp alhier patroellïeren zien, waarbij vanwege krachtige doch bijzonder onsmakenlijke en inpandige straalaandrijvings de politiebroek achter hem aan bolde en flodderde, als betrof het hier een laagvliegend zestienkleps passagiersvliegtuig met bijbehorend gebulder en keriosinielucht…
Zo ziet men maar weer waartoe ergernissen lijden kunnen, en het op zich o zo mooie doch loodzware politiewerk der oude stempel ernstig vergallen.
Portie ellende
Het was dan ook beslist geen wonder dat de opper Jalving nog tijdens diensttijd wel een kleine verversink lustte en even opstak in het café De Eveltas alhier. „Doe mij mar even een dubbele schone börrel”, aldus de opper aan de kastelein Jans-Maria Tissing, „en ’n beettie rap as ’t kan, want ik hebbe gloeiende garriet mien portie ellende wel weer ehad vandage ”, en deze in korte trekken uiteenzette.
„Kiek, ik zal niet ontkennen dat ik wel ies de wiend weeien laote”, aldus de opper, „dat brengt ’t plietsiewark mit zuk mit; aoveral is wel ies wat, of niet dan. Mar aal dat gezeur der umme oe hein, daor word ik gloeiende glunige garriet wel ies strontziek van”, wat belangstellend aangehoord werd door de kastelein Jans-Maria Tissing.
Dikke dreunen
„Ik snappe wat aj bedoelt, Jalving”, aldus deze, „mar ’t begunt aandern ok wel op te vallen, heur. Zo eerlijk muj ok weden. Lestdaags had ik hier nog tweie in de zaak die ’t aover oe kregen. ‘Hej ’t al eheurd: plietsie Jalving hef ontslag eneumen bij ’t korps’. ‘Ja, he’k ok eheurd, hij is beroepsmuzikant eworden. Hij speult nou alle dagen bij de fanfare op de dikke tromme! Bom, bom, bom! Dikke dreunen, de plietsiebroek bolt hum der van op’. ‘Ja, en een locht jonges, hurre hurre; ’t schient daj niet meer bij hum in de buurte verkeren kunt….’ Jalving, zal ik oe nog even een dubbele schone intappen? Ie zit der bij oj nog wel iene gebruken kunt”, en aldus geschiedde in het café De Eveltas.
