Wolvengehuil door het open raam en gejodel

Namenlijk een zekere Harm-Abebe en Geert N’kila, op rumoerige doch opgewonden wijze te roepen. „Mien va, mien va, der zat vannacht een wolf in oenze tuun! Ongelogen waor heur”, aldus de Afrikaanse vluchtelingenjongen Harm-Abebe, met rollende ogen.

„Ja, en hij deed niks aans as hoelen en keffen”, aldus diens broer Geert-N’kila, „hoehooooeeee! Hooooooeeeeee! Barre, barre, wat gung ‘t der um weg; hurre hurre”, aangevuld door diens broer: „Ja, en hij hef zo te heuren ok ‘n schaop op evreten, of een ponnie ofzo; ’t was ien en al gesmak en geslik en gegrom en gesnoef. Gatver, wij waren der compleet vies van, Harm hein?”, wat hem door deze met volle mond bevestigd werd.

„Jonges, jonges, doet ies even wat kalm an”, meende hun vader Ibrahiem de Afrikaanse vluchteling – met een blik van verstandhoudink op diens echtgenote Somalia - „,ie hebt vast raar edreumd”, aldus hij, „dat gef wieder niks, dat doe ik ok wel ies, mar ie huuft oe nargens naar um te maken heur; der zit hier echt gien wolven in de tuun”, doch waren de jongen Geert-N’kila en Harm-Abebe Afrikaan het hier niet mee eens!

„Mien va, mien moe: wij hebt het dudelijk eheurd!”, aldus de jongen Harm-Abebe, „wij kunden der gewoonweg niet van slaopen, Geert hein? En hij was niet allent, die wolf; zien vrouwgie was der ok bij; die koj baoeven alles uut heuren joelen en jodelen. Vet koel man: joooodelahitieeeee, juuuuubiiiilaatiiiii ogottegottegottieee”, tot ergernis van hun moeder Somalia de Afrikaanse vluchtelinge.

„Jonges, hold der aover op”, aldus zij, „ie hebt ’t oe verbeeld. Ik was zonet toevallig nog even in de tuun um de veugelties te voeren en der was niks te zien heur, van restanten van ’n schaop of ’n ponnie of ’t ien of ’t aander”, doch was dit volgens haar zoontjes ook niet meer als logisch alhier. „Die wolven hebt gewoon alles schoon op evrèten”, aldus dezen op rumoerige doch overslaande wijze, „wij kunden gewoon de botties heuren knappen” en beide jongen zich gereed maakten om heen de school te gaan, zonder de bijbel.

„Nou, dat was wel dudelijk, niet?”, aldus Somalia, toen als beide jongen uit de deur waren, „dat waren dus gien wolven, mar gewoon Fred en Marrie, de buren. Die waren menare dus weer ies mal an ’t rikkebokken, mit ’t raam wiedwagen lös, zodaj as buren alles weer gratis mitkriegt. Bah, wat ’n viesterds, dat ze zuk niet schaamt. ‘t Klöpte trouwens op zich wel wat de jongens zeden: die Fred döt niks aans as snoeven en hoelen en slikken en slurpen en smakken en Marrie joelt en jodelt de hele bende an menaar. Bah, wat ’n stel”, aldus zij.

‘’Ik heb ‘t zelf ok wel eheurd, vannacht”, aldus haar man Ibrahiem de Afrikaanse vluchteling, „’k hebbe nog even in aoverweging estaone um oe ok wakker te maken: muj ies heuren mien magie, wat veur schik de buren weer hebt. Zow ok…. Mar leek mij toch beter van niet. Afijn, der kump natuurlijk een moment dat oenze jongen in de gaten kriegt dat ’t gien wolven bint, te hoelen en te jodeln in de tuun, dat ie mut eerdaags toch mar ies een goed gesprek mit de beide heren hebben; ze kriegt der staodigan de leeftied veur”, aldus hij. „Wie? Ikke??”, aldus echter Somalia, „dacht het niet, vaderman! Dat knap ie zelf mar op; manskerels under menaar. En veule succes alvaste mit de veurlichting.”