Witbepoederde vergezichten in het dorp alhier

„Verleden jaor juli heb ik al ezegd: neie winter kan ’t vriezen, deuien of sneien”, aldus de weerman Albert Dekkers aan diens vrouw, welke het weerstation binnenkwam met schommelende tred, daar zij in een zeer ernstige verwachting geraakt was. „En wat leg der nou hierzoot?”, vervolgde Albert Dekkers, „juistum Van Putten: vieftien centimeter snei! Jaja, ie hebt der verstaand van of niet”, op triomfantenlijke wijze als amateur-weerkundige zijnde. En het moet gezegd: bij ons in het dorp en contreinen heeft het inderdaad helderweg gesneeuwd, welke schilderachtige doch witbepoederde vergezichten biedt, gelijk een witte lijkwade in de versche sneeuw!

„Ja, hartstikke mooi, Appie heur”, meende de weerman Albert Dekkers diens vrouw, „fielsteerd en daj der nog mar lange van genieten magt. Mar wa’k zeggen wolle: ik gao dommiet bosschuppen doen, dat ik neme even ’t bestelbussie mit, in mien umstandigheden”, doch had Albert Dekkers dit liever niet. „Ie hebt kaans da’k zelf ok onverwacht vut mutte”, aldus hij, „en ik hebbe ok mien rechten, net as ieje, ok al heb ík dan gien dikke boek. Kiender kriegen doej mit zien beide, makkelk genog. Gao mar op fietse, of aans lopend. Ie bint wieder niet ziek of zo, jao”, aldus de weerman Albert Dekkers.

„Wat zeden ie daor, Appie Dekkers?”, aldus echter diens vrouw, „kiender kriegen doej mit zien beide? En wel mag der dan al de tied mit rondsjouwen, zowat alle dagen zo beroerd as ’n katte? Nee, ’t is wel goed. En even veur oen infomatie: dit hef de leste keer ewest vaderman; ie bint mij hier en ginder niet weer te glad òf; hold der goed rekenschup mit. Ie legt der mar ’n knuppe in, ik wil oe daor eventueel mit alle plezier even bij helpen” en met verongelijkte tred uit het weerstation schommelde. „En ik neme dus de bestelbusse mit, oj dat nou goed viendt of niet”, riep zij nog over haar schouder.

,Dolle Minagedoe”, prevelde de weerman Albert Dekkers, „gien aandacht an schenken, weeit vanzelf weer aover”, en zich aan het typen zette van diens dagelijks weerbericht in de plaatsenlijke courant De Heidepost, al is deze jammer genoeg vaak niets als sensatie.

„Het is vandaag kouwer dan buiten”, kon men de weerman Albert Dekkers al tikkend horen prevelen, „er komt nog een malle stuiver sneeuw bij, dat wij komt er onder te zitten. Russische uitlopers van hoge druk maakt contact met wel zestien uitdiepende depressies van de Azoren, ja, viezerds hoor! Code knalrood pimpelpaars alhier, vooral voor buiten”, en vlijtig voorttikte. „Een prachtig weerbericht”, aldus hij tenslotte, „tjokvolk dramatiek en spannings! Dat viendt de mensen mooi; om veilig bij de waarme kachel bij weg te huuvern van de pure veurpret.” Soms komen diens voorspellings niet uit, maar dat kan de weerman Albert Dekkers niks verschelen. „Dat is dan zuver aovermacht”, aldus hij, „niks is veraanderlijker as ’t weer, laow mar eerlijk weden.”

Jammer genoeg kreeg de weerman Albert Dekkers de volgende dag een telefoontje van de oude opperwachtmeester Jalving van de plaatsenlijk politie. „Deur de snei zit de plietsie al tot an de nekke in ’t naowark”, aldus de opper Jalving, „aanriedings, slippartijen, botbreuken: het is gloeiende garriet een bende van wonder en geweld. En dan lees ik hier net in die rotkraante dat ie nog veule meer ellende hebben wilt? Gloeiende garriet vent, hoe duurj ’t waogen! Nog íén maol zun geintie en ik schrief oe op veur openbaore verstorings van de orde, dat ie weet der van. Aju” en hem er weer op gooide.