Meer jongeren laten haring links liggen. ‘Dat glibberige, die smaak, die geur. Doe ons maar kibbeling’

Een kleine rondgang langs viskramen en -winkels leert dat de zoute haring in het verdomhoekje zit. Dus ook de nieuwe, die sinds woensdag over de toonbank gaat. „De verkoop is in pakweg tien jaar tijd met een derde gedaald”, zegt Evert de Graaf van viskraam Willem de Graaf uit Spakenburg, op de markt in Assen. „Dat komt omdat jongeren het laten afweten. De jeugd wil er niet aan. Ze zijn bang voor smerige vingers en kiezen daarom sneller voor kibbeling.”

Was het startschot voor de nieuwe haring ooit goed voor een maandenlange verkooppiek, tegenwoordig is het nieuwtje er al na een paar weken af. Bij De Graaf zit de handel al snel weer op het oude niveau. „Het is doodzonde dat er minder aandacht is voor de nieuwe haring”, zegt De Graaf.

Begon het haringseizoen jarenlang steevast met de veiling van het eerste vaatje in Scheveningen, deze week was het startschot een proeverij. Haring als sushi, haring met ijs; het Nederlands Visbureau gooit het onder de noemer Happie Haring over een andere boeg. Alles om jongeren meer te interesseren voor dit oerdegelijke Hollandse product.

Want waarom zien jongeren, die volgens het Visbureau massaal op zoek zijn naar eiwitshakes, superfoods en gezonde voedingstrends, de haring toch zo over het hoofd? Zo’n duurzaam eiwitbommetje zou immers alles moeten zijn wat jongeren willen.

Maar vertel dat maar aan Lotte de Vries (19, Groningen), Julia Bor (18, Roden) en Noa Akkerman (20, Heerenveen). Haring is volgens hen vies, glibberig en stinkt ook nog eens, stellen ze eensgezind af op de Vismarkt. „Ik ken ook niemand van mijn vriendinnen die haring eet”, zegt Lotte. „Sommige jongens wel, dus misschien is het een vrouwending.” Julia: „Ik heb het een keer geprobeerd, met ook nog eens een uitje erbij. Getver! Doe mij maar kibbeling. Met zo’n lekker sausje erbij.” Julia: „Ik huiver alleen al van de structuur.”

Bert Zwier van de gelijknamige viskraam in Groningen bevestigt de terugloop van de haringverkoop. „Een enkele jongere wil er nog aan, maar het zijn vooral 40-plussers.” Dat het visbureau zijn campagne richt op jongeren begrijpt hij wel. „We doen dat zelf ook, door foto’s van jeugd die een haring weg hapt te plaatsen op social media.”

Toch is het beeld niet zo zwartwit. De zussen Loes (20) en Jet (13) Sanders uit Groningen laten zich de nieuwe haring goed smaken. „Wat is ie lekker. Wat een zachte smaak ook”, roepen ze in koor. Jet eet al zoute haring sinds haar vijfde. Jet vond het eerst niet lekker, maar ging al snel overstag. „Leeftijdsgenoten willen er vaak niet aan omdat het een rauw product is. Maar dat is rosbief ook, houd ik hen dan altijd voor”, zegt Loes.

Volgens Joost en Lianne Appelhof uit Assen (beiden 45) ligt de weerstand tegen haring niet aan jongeren, maar aan hun ouders. „Ieder kind zou het een keer moeten proeven”, zeggen ze op de markt in Assen. „Ze moeten even de tijd krijgen om aan de zilte smaak te wennen. Dat hebben we ook met onze zoon van 18 en dochter van 8 gedaan. Nu zijn ze dol op zoute haring.”

Jos Giroldi van vishandel Jos in Borger had onlangs een proeverij met haringsushi in zijn zaak. „Op Japanse wijze bereid. Ze noemen dat unagi kabayaki. Stukjes haring in een soort sojasausje, met broodkruim als topping. Wel lekker, hoorde ik van klanten. Maar ze wilden het toch niet kopen. Doe ons maar de gewone haring, zeiden ze. Maar suhsi is natuurlijk razend populair, dus als je op die manier meer jongeren kan interesseren is dat alleen maar goed.”