Juichende supporters in de beginjaren van de club. Foto: boek SC Angelslo 60 jaar.
Op zo’n laag niveau voetballen dat je niet kunt degraderen. Dat doet het eerste team van Sportclub Angelslo uit Emmen. Wat een verschil met de jaren tachtig! Toen behoorde de club tot de landelijke top. Het is allemaal terug te lezen in een boek dat in december verschijnt.
Donderdagavond 2 juni 1983. Het is druk op sportpark De Meerdijk in Emmen. Zo’n duizend mensen zijn afgekomen op het duel Sportclub Angelslo tegen Go Ahead Kampen. Wint de club uit Emmen, dan gaat zij naar de eerste klasse, het allerhoogste niveau voor het zaterdagvoetbal. Hoewel Angelslo een uitstekend seizoen achter de rug heeft, zijn de spelers er niet gerust op. Sterker nog, ze staan stijf van de spanning.
In de eerste helft ligt de angst als een klamme deken over de ploeg. Vrijwel alles mislukt. ,,We mochten blij zijn dat we maar met een 1 - 0 achterstand de rust haalden'’, herinnert toenmalig eerste elftalspeler Henri Roosien (65) zich. ,,Gelukkig tapten we daarna uit een ander vaatje. We beseften dat alles ons door de vingers dreigde te glippen. Met elkaar hadden we zoiets van: 'Dat gaat ons niet gebeuren.'’
De eerste selectie van Sportclub Angelslo in het seizoen 1985 - 1986, een van de jaren op het hoogste niveau. Foto: Henk Benting
Het lukt. Angelslo wint met 2 -1 en Jan Hendriks, die in 1981 overkwam van Sportclub Erica, is de grote held. Hij maakt twee doelpunten. Roosien: ,,Eentje vijf minuten voor tijd, de andere in de 94ste minuut. Het kon niet mooier, wat een ontknoping! Het wonder van Angelslo, stond de dag daarna met grote letters in de krant.'’
Voetbalfanaten in nieuwe wijk
Het waren andere tijden dan tegenwoordig. Sportclub Angelslo speelt qua prestaties geen rol van betekenis meer. De club is afgedaald naar het allerlaagste niveau: de vijfde klasse. ,,Een niveau waarop je niet kunt degraderen en waarbij je er helaas niet raar van moet opkijken als halverwege de competitie een team er zomaar mee stopt’, zegt Gerrit Hidding (55), oud-speler van het ‘gouden’ Angelslo-team en tegenwoordig voorzitter.
Inus Jeuring, Gerrit Hidding en Henri Roosien speelden voor Sportclub Angelslo op het allerhoogste niveau. Zij zijn ook nu nog voor de vereniging actief. Foto: Boudewijn Benting
Hoewel het vlaggenschip qua prestaties al langere tijd in een dal zit, is Hidding allesbehalve zuur. ,,De sportieve neergang is verklaarbaar en qua gezelligheid en levensvatbaarheid zijn we er niet op achteruit gegaan.'’
Sportclub Angelslo is genoemd naar de gelijknamige wijk die in de jaren zestig werd gebouwd. Emmen groeide door de industrialisatie als kool en er waren snel veel extra huizen nodig. Het duurde maar even of er werd volop gevoetbald en ontstonden er plannen voor een eigen voetbalclub.
Net als Go Ahead Eagles
Op 29 december 1965 was het zover. In de Bosrandschool werd Sportclub Angelslo opgericht en 54 mensen woonden dit heugelijke feit bij.. Geel en rood werden de clubkleuren, want de oprichters vonden de tenues van Go Ahead Eagles uit Deventer zo mooi. De zaterdag werd gekozen als wedstrijddag.
Henri Roosien: ,,Dat had niets met religie te maken. Angelslo was een AKU-wijk, veel mannen werkten bij de AKU-fabriek in de ploegen en kwamen pas op zaterdagochtend thuis. Door op zaterdag te gaan voetballen, bleef de zondag vrij voor andere dingen.'’
De oprichting van het clubblad in 1970. Helemaal rechts Henk Roosien, een van de oprichters van Sportclub Angelslo. Foto: boek SC Angelslo 60 jaar
Met de groei van de wijk groeide ook de vereniging. Hidding: ,,Er kwamen veel jonge mensen met kinderen en veel jongens gingen op voetbal. Op een gegeven moment behoorden we tot de grootste clubs van Drenthe. En hoe meer leden, hoe groter de kans dat er goede voetballers tussen lopen. En heb je succes, dan maakt dat de club ook weer aantrekkelijker voor spelers van buitenaf.’’
Ook meiden meldden zich aan de poort. ,,We behoorden tot de eerste clubs in Drenthe die het damesvoetbal serieus oppakten.'’
Trotse vader
De huidig voorzitter was een rappe linksbuiten en kwam op zijn veertiende bij Sportclub Angelslo. ,,Daar speelden jongens die ik kende en al snel goede vrienden werden. Op mijn achttiende maakte ik mijn debuut in het eerste. Dat was het jaar waarin de club na zes seizoenen zou degraderen uit de eerste klasse.'’
Hidding keek niet op tegen oudere spelers. ,,Ik stond er niet bij stil dat ik met hen op topniveau speelde. Maar ik was ook wel een ventje met praatjes. Op training leerde ik springen. Als ik in hun ogen te brutaal was, pakten ervaren teamgenoten als Berend Kap en Peter Bouws mij extra stevig aan.'’
In het seizoen 1988 - 1989 speelde Sportclub Angelslo voor het laatst op het hoogste amateurniveau van het land. Op de voorste rij zitten Inus Jeuring (derde van links) en Gerrit Hidding (tweede van rechts). Henri Roosien staat derde van links. Foto: Collectie Sportclub Angelslo
Henri Roosien: ,,Vroeger ging ook een partijspel op training niet om het spel, maar om het winnen. Je werd ook wel eens flink uitgekafferd. Dat hoorde erbij, daar werd je niet anders van.’’
Henk Roosien, de vader van Henri was een van de oprichters. Dat zijn zoon bij Sportclub Angelslo belandde, lag voor de hand. ,,Dat ik later in het eerste team kwam, daar was hij wel trots op, denk ik. Nee, hij heeft dat nooit gezegd, maar op een of andere manier voelde je dat wel.’’
Vlag omhoog
Vader Henk was ook clubgrensrechter. ,,In die rol werd hij soms vervloekt omdat hij te eerlijk was. Bij twijfel vlagde hij ook altijd voor de tegenstander.'’ Inus Jeuring veert op. ,,Ik zal je het nog sterker vertellen! Als speler maakte ik een keer een opmerking tegen hem. Hij stak meteen zijn vlag omhoog en riep tegen de scheidsrechter dat ik een officiele waarschuwing moest hebben.'’
Inus Jeuring groeide op in Zuidbarge, in een gezin met veertien kinderen. Hij ging bij Sportclub Angelslo voetballen omdat zijn broer Riekus daar met zoveel plezier speelde. Op zijn vijftiende debuteerde Inus al in het eerste elftal en van alle spelers uit de eigen jeugd zou hij degene worden met de meeste duels op topniveau: 147. ,,De wedstrijd waarin we na zes jaar degradeerden was ik er niet bij. Mijn broer Riekus overleed op die dag.'’
Hoe zit het met school?
Hoewel hij inmiddels 59 jaar is, speelt Inus Jeuring nog altijd bij de club. Hij is leider/speler van het vierde elftal en coordinator bij de jeugd. In tegenstelling tot Gerrit Hidding en Henri Roosien kwam hij nooit uit voor een andere club.
Jeuring: ,,In mijn jonge jaren toonden de profclubs FC Groningen en FC Twente interesse, maar dat werd niets. Mijn moeder vroeg: hoe zit het dan met zijn school? Daar kwam geen duidelijk antwoord op. Toen zei mijn moeder: dan hoeven we het er verder niet over te hebben. Ik begreep haar wel en vond het ook niet erg.’’
Henri Roosien, Gerrit Hidding en Inus Jeuring bij de entree van het in 2007 geopende sportpark van Sportclub Angelslo in Emmen. Foto: Boudewijn Benting
De kans dat nu nog scouts van profclubs bij het eerste van Sportclub Angelslo gaan kijken, is te verwaarlozen. De kelder van het amateurvoetbal is doorgaans geen plek waar je op grote talenten stuit. Jeuring: ,,De neergang qua prestaties kun je niet los zien van demografische ontwikkelingen. Angelslo is in de loop der jaren vergrijsd en dat betekent minder aanwas.'’
Gastarbeiders
Maar een club met 450 leden hoeft toch niet zo vreselijk laag te spelen? Hidding: ,,Klopt. Het zou leuk zijn als we weer een stap omhoog maken. Of misschien wel twee, op termijn. Maar goed, dat hebben wij als bestuur niet in de hand. Wat we zeker niet gaan doen is jongens betalen om hier te komen spelen.'’
Volgens Roosien, die zich tegenwoordig met de ledenadministratie bezighoudt, is de vereniging in de loop der jaren wezenlijk niet veranderd. ,,Het is nog altijd een arbeidersclub, een vereniging ook waar voor iedereen plek is. Al heel lang spelen hier jongens met buitenlandse roots. Veel gastarbeiders die in de jaren zestig naar Emmen belandden, kwamen terecht in de wijk Angelslo.'’
Het logo van Sportclub Angelslo, die tot 1976 Angelslose Boys heette. Illustratie: Sportclub Angelslo
Roosien vond dat leuk. ,,Want zo leerde ik bij de club dingen vanuit andere culturen.’’ Hidding: ,,We organiseren hier veel. En als er feest is, dan zijn er standaard halal hapjes. Al heel erg lang, we weten eigenlijk niet anders.'’
Qua sportpark zit de club er zelfs beter bij dan in de topjaren. In 2007 verhuisde zij van een terrein nabij het stadion van FC Emmen naar een gloednieuwe accommodatie een paar honderd meter verderop. De gemeente had het oude terrein nodig voor de ontwikkeling van een sport- en businesspark.
Hidding: ,,Voor ons was dit een zegen. We hadden daar een aftandse kantine, met zicht op een parkeerplaats en op grote afstand van de velden. Het was gewoon oude meuk. We kregen er een gloednieuw sportpark voor terug, deels met kunstgras. En de kantine, die is nu het hart van ons sportpark. Ook dat is een enorme vooruitgang.'’
Boek
SC Angelslo 60 jaar. Topamateurclub in de jaren tachtig. Zo heet het ruim 200 pagina’s tellende boek dat Jan Schepers (58) uit Borger heeft geschreven over de Emmer voetbalclub. Schepers dook de archieven in en ook sprak hij met flink wat (oud)leden. Via de website van Sportclub Angelslo is het boek te bestellen voor 15 euro. Schepers schreef eerder boeken over voetbalclub PSV, de band Normaal en dialectmuziek
