Van VV Zandpol tot ‘t Trefpunt: Henk Proem (73) stond als vrijwilliger voor iedereen klaar

Zes Elfstedenkruisjes liggen op tafel: drie van de tocht der tochten in 1985, 1986 en 1997 en drie van de Fietselfstedentochten in 2011, 2012 en 2013. Henk volbracht ze allemaal. En hij was er trots op, vertelt zijn zus Trijntje.

Henk was een sportliefhebber. Hij voetbalde eerst bij SC Oranje in Schoonebeek. In 1982 was hij betrokken bij de oprichting van VV Zandpol en ging toen daar spelen. Jarenlang deed hij dat, van het eerste tot het seniorenelftal. Verder was hij op vele fronten actief voor de club, onder andere als jeugdtrainer.

Behalve schaatsen en voetballen was hij gek op wielrennen. Hij had een bak vol met medailles van uitgereden toertochten. Sport kijken deed hij ook graag. Als kind ging hij met zijn zwager naar Sportclub Drenthe in Klazienaveen. Later bezocht hij ’s zondags regelmatig wedstrijden van onder meer Twedo en Germanicus.

Met zijn oomzegger Anton, die jarenlang voor tijdschrift Voetbal International (VI) werkte, bezocht hij ook grotere wedstrijden, bijvoorbeeld van zijn favoriete club Feyenoord. Thuis stond het tv-scherm heel vaak ,,op groen”, zoals Trijntje het noemt. Niet alleen voetbal keek hij, maar ook zoveel mogelijk andere sporten.

Henk Proem wordt op 26 november 1951 geboren in Nieuw-Amsterdam. Hij is het broertje waar zijn negen jaar oudere zus Trijntje al zo lang op hoopt. Als ruim een jaar later Auke wordt geboren, is het gezin compleet.

De kleine Henk blijkt een geboren timmerman. Speelt hij met blokken, dan legt hij ze altijd in verband. Na de lagere school gaat hij dan ook naar de ambachtsschool in Coevorden om te leren voor timmerman.

In zijn tienerjaren verhuist het gezin naar de Zandpolstraat in Zandpol. Daar zal Henk tot het eind van zijn leven blijven wonen. Hij is gek op de tuin en heeft volgens een dorpsgenoot de mooiste van heel Zandpol.

Henk gaat aan de slag in de bouw. In zijn jonge jaren gaat hij ’s avonds ook nog voor een appel en een ei bij mensen thuis aan het werk. Tot zijn ouders daar een stokje voor steken: Henk is te goed. ’s Avonds moet hij de ruimte hebben om te sporten bijvoorbeeld, vinden ze. Die ruimte neemt hij. Het komt wel eens voor dat een meisje met wie hij heeft afgesproken, bij zijn ouders zit terwijl Henk weg is op de racefiets. Zijn moeder vindt de visite wel gezellig.

Jarenlang werkt hij bij Brands Bouw in Emmen, waar hij ook leerlingen begeleidt. Als hij in zijn vrije tijd bouwprojecten ziet, of hij nou aan het fietsen is of op reis, dan gaat hij altijd kijken en foto’s maken.

Dat levert problemen op als hij in de zomer van 1980 met zijn broer Auke de Olympische Zomerspelen in Moskou bezoekt en ook, buiten de sportaccommodaties, foto’s maakt van bouwprojecten. De politie in de Sovjet-Unie vertrouwt het niet. De broers moeten mee naar een bureau, waar ze pas weg mogen als iemand van hun reisgezelschap aantoont dat ze bezoekers van de Olympische Spelen zijn.

Omdat hij graag op zijn 60e met pensioen wil, legt Henk geld opzij. Graag wil hij dan een reis maken naar Australië. Maar als hij eenmaal is gestopt met werken, krijgt hij een hartaanval. De grote reis durft hij dan niet meer aan.

Henk krijgt geen serieuze relatie. Daar heeft hij ook geen behoefte aan. Jarenlang gaat hij met een goede vriend op vakantie en later met zijn zus Trijntje. Met haar gaat hij ook op dansles. Dat doen ze meer dan 25 jaar en alle stijlen komen aan bod: van de chachacha tot countrystijl. Tijdens feestjes in het dorp dansen broer en zus ook samen.

Als hun vader overleden is, woont Henk jarenlang met zijn moeder in het ouderlijk huis. In de kerstperiode verkopen ze kerstbomen uit eigen tuin. Mensen komen van heinde en verre voor de bomen, die slechts een tientje per stuk kosten. Ze krijgen er van Henks moeder een mooie kaars bij. Zijn goedheid heeft hij van haar meegekregen.

Samen met Trijntje zorgt Henk voor haar als zij vergeetachtig wordt. Vanaf de dag dat ze naar een woonzorgcentrum gaat, eet Henk ‘s avonds bij zijn zus. De familieband is sterk, maar Henks band met Zandpol ook. Niet voor niks zit hij jarenlang in het bestuur van Plaatselijk Belang, verzorgt hij de bloembakken in het dorp en organiseert hij de jaarlijkse seniorenreis.

Ook is hij altijd bereid om klusjes te doen bij dorpshuis ’t Trefpunt. Samen met zijn kameraad en oud-collega Jan Nijkamp bouwt hij bijvoorbeeld een bar in het dorpshuis. Het duo legt ook, samen met anderen, een jeu-de-boulesbaan aan, waar tientallen mensen in de zomermaanden plezier aan beleven. Henk zelf ook. Hij is geliefd in het dorp, staat altijd voor iedereen klaar en heeft nooit conflicten.

In de coronatijd krijgt hij wederom hartproblemen en moet hij een zware operatie ondergaan. Hij is een doorzetter, blijft positief en krabbelt weer op. Als hij 75 wordt, gaat hij een groot feest geven, neemt hij zich voor. Maar in 2024 krijgt hij problemen met zijn nieren. Drie keer per week moet hij dialyseren.

Uiteindelijk blijkt een niertransplantatie de enige oplossing. Zover komt het niet. Na veel ziekenhuisopnames blijkt begin mei dit jaar, als hij opnieuw in het Scheperziekenhuis ligt, dat zijn longen zwaar zijn aangetast door een schimmelinfectie. Het gaat snel bergafwaarts en Henk besluit dat hij geen verdere lijdensweg wil.

„Ik had het leven zo lief en het spijt me dat ik nu weg moet”, zegt hij tegen Trijntje. Het is 9 mei. Heel graag was hij nog even naar huis gegaan, maar het lukt niet meer. Zijn zus belooft dat hij daar wordt opgebaard in plaats van in een kille aula.

Henk overlijdt op 73-jarige leeftijd. Het grote feest waar hij op hoopte, komt er niet, maar hij krijgt wel een grootse uitvaart: het hele dorp loopt uit. Lang niet iedereen past in de zaal van het crematorium in Emmen. Henk Proem wordt gemist in Zandpol.