Met InQuirens van Klaas Postma (65) is Assen een particulier recherchebureau rijker. ‘Iemand wilde meteen camera’s laten ophangen’

Iedereen kent het stereotype van een privédetective: op een bankje in een drukbezocht park zitten met een overdreven grote krant in de handen, waarin minuscule ooggaten zijn uitgeknipt. Dat is het beeld van een privédetective, in het jargon ook wel ‘particulier onderzoeker’ genoemd. ,,In werkelijkheid komt er veel meer bij kijken,’’ vertelt Klaas Postma (65) van recherchebureau InQuirens, een nieuw gevestigd detectivebedrijf in Assen.

,,Recherchewerk is altijd blijven kriebelen, van jongs af aan al,’’ zegt Postma over het ontstaan van zijn bedrijf. De drive om te onderzoeken, uitzoeken en vastleggen uit de tijd van de Nationale Politie is altijd gebleven. ,,Na een periode met diverse functies binnen de burgermaatschappij, begon het idee te leven van een eigen bureau. Marktonderzoek bevestigde mijn idee dat er in het noorden van het land weinig particuliere onderzoekers waren, dus daar lag een kans,” vertelt hij.

Recherchebureau InQuirens kwam tot stand na een lang voorbereidingstraject. Door de gedrevenheid naar waarheidsvinding begon de weg naar de opleiding tot particulier onderzoeker en aanvullende expertises, zoals interviewen, body language, het volgen en observeren.

Na het verkrijgen van goedkeuring van Ministerie van Justitie en Veiligheid, het bijbehorende POB nummer en legitimaties van de korpschef van de nationale politie kon recherchebureau InQuirens op vrijdag 9 mei zijn deuren openen. ,,Inmiddels zijn er vier rechercheurs bij ons met een breed scala aan expertise, zoals digitaal onderzoek van social media en ziekteverzuimonderzoek.’’

Iedereen verwacht dat Postma met zijn collega’s een lange jas dragen, met een hoge hoed op en een pijp in de mond, liggend tussen de struiken of fotograferend vanuit een auto. Dat beeld klopt niet. ,,Er gaat een gedegen opleiding aan vooraf. Wij hebben op basis van onze vergunning toestemming om subjecten – zo noemen we personen waar we onderzoek naar doen – te volgen en te observeren in het kader van het desbetreffende onderzoek. Dat mag niet zomaar. Er zijn strikte regels en voorwaarden aan verbonden, net zoals aan andere onderzoeksmiddelen die worden ingezet.’’

Het recherchebureau werkt volgens een methode die is opgedeeld in vier fases. Wie zich bij het bedrijf van Postma meldt, krijgt eerst een intakegesprek. Op basis daarvan stellen ze een plan van aanpak op, dat vervolgens in werking treedt. Tijdens het onderzoek communiceren ze met de opdrachtgever en schrijven ze rapporten. De laatste fase is het eindrapport. ,,Soms zijn er dagen dat we aan één zaak werken, maar er zijn ook dagen waarop er meerdere zaken tegelijk spelen. Zo kun je ’s ochtends een observatie hebben en ’s middags iemand volgen vanuit bijvoorbeeld Assen, en degene steekt de grens over bij Emmen. Het is dan aan de opdrachtgever of het volgen kan doorgaan tot de eindbestemming.’’

Het bureau hangt zaken als internetoplichting, ziekteverzuim of bedrijfsdiefstal op hun prikbord – zo een met punaises, strakgespannen touwtjes en foto’s. ,,We nemen veel zaken aan, maar wijzen soms ook opdrachten af. Er moeten legitieme redenen zijn om een onderzoek te doen. We moeten het onderzoek op een legale manier kunnen uitvoeren. Wij hebben namelijk dezelfde rechten en plichten als elke andere burger.’’

Een van de eerste verzoeken was of het bureau ‘even’ ergens camera’s wilde ophangen. Op zeer korte termijn. ,,‘Even’ komt sowieso niet in ons woordenboek voor. Daar gaat veel tijd aan vooraf. We hebben dat verzoek afgeslagen. Het betrof een persoon die een weekendje weg zou gaan. Diegene wilde overal camera’s in huis, aangezien er vermoeden was van overspel.’’

Van wie Postma opdrachten krijgt, kan hij niet zeggen. „Dat ligt gevoelig vanwege privacyredenen.” Maar opdrachtgevers van het bureau kunnen particulieren, bedrijven en de overheid zijn.

Wie mensen wil berechten, zoals recherchebureau InQuirens doet, moet over bepaalde eigenschappen beschikken. „Je moet goed kunnen luisteren en kennis hebben van lichaamstaal. Je moet begrip hebben voor de emoties van anderen, en signalen herkennen die aangeven dat iemand onrustig wordt of neigt tot agressie,” legt hij uit. „Daarnaast moet je sterk en daadkrachtig zijn, bijvoorbeeld bij het terughalen van een leasewagen moet je stevig in je schoenen staan. De emoties kunnen ineens oplopen.”

Postma wil met InQuirens een stevige fundering neerleggen waarop verder kan worden voortgeborduurd. ,,Ook al ben ik 65, ik voel me nog hartstikke jong. Ik hoef nog lang niet met pensioen. Dit is een vak dat ik nog een flink aantal jaren zou kunnen blijven beoefenen. Of ik dat wil, is de volgende vraag. Ik wil met dit bedrijf binnen vijf jaar naamsbekendheid opbouwen, zodat het aantal medewerkers kan groeien.’’