Simen (68) moet van PostNL stoppen in Grolloo, maar daar legt het dorp zich niet bij neer. ‘Hij is ónze postbode’

Jarenlang trapt al hij door weer en wind op zijn fiets door het dorp. Honden rennen steevast kwispelend op hem af voor een koekje, dat hij standaard in zijn zak heeft. Verhuist iemand binnen Grolloo en is post gericht aan het oude adres, fietst Simen een blokje om. Zijn mensen slecht ter been, dan brengt hij de brieven even binnen.

„Door bepaalde post wist ik soms nog eerder dat iemand zwanger was dan de ouders van die persoon”, lacht hij. In zijn PostNL-jas groeide hij uit tot dorpsfiguur. Mensen die bijvoorbeeld om wat voor reden dan ook Johan Derksen een kaartje willen sturen, hoeven daar maar ‘Derksen, Grolloo’ op te schrijven en hij weet genoeg.

Ondanks dat hij nog jaren door wil, komt er een gedwongen einde aan Simens bestaan als postbode. PostNL gaat vanaf half juli twee dagen doen over briefpost. Rondom Grolloo kiest het bedrijf daarom voor bezorging op de scooter, vanuit een depot in Rolde.

Een tijd terug kreeg Simen van Dijk het slechte nieuws van zijn teamleider. „Dat kwam heel hard aan”, vertelt hij vanaf zijn fiets in het dorp, de vogels fluitend op de achtergrond.

„Het is ontzettend leuk werk”, vervolgt hij. „Ik blijf in beweging en hou contact met iedereen in het dorp. Nou wil ik mezelf niet op de borst slaan, maar klantvriendelijkheid staat bij mij hoog in het vaandel. Kennelijk is dat voor het bedrijf niet genoeg om mij hier te houden.”

Heel even koesterde hij de stille hoop dat hij kon doorgaan in Grolloo. „Ik ben goedkoper, want ik ben al gepensioneerd. Maar mensen met vaste contracten gaan voor, ik kreeg telkens een jaarcontract.” Simen kan blijven bezorgen voor PostNL, maar moet dan op zijn fiets naar Gieten of Rolde. „Daar zit voor mij de lol niet in.”

De beslissing van PostNL komt niet alleen hard aan bij de bezorger zelf. Ook mensen in het dorp zijn geraakt door zijn naderende afscheid. „Simen is ‘onze postbode'”, vertelt Angela Sijbring. Toen zij hem terloops sprak in de winkel en hoorde dat hij moet stoppen, was ze er naar van. „Ik wilde mij er niet bij neerleggen. PostNL moet weten dat hij een sociale factor is in ons dorp.”

Sijbring zette een petitie op poten om die onder de neus van het postbedrijf te kunnen duwen. 300 inwoners en huishoudens tekenden. „Niemand begrijpt hier iets van”, meent Sijbring. „Het is toch oneerlijk dat je zo’n goede vent naar buiten werkt. Blijkbaar is Simen ook maar een nummertje dat zomaar vervangen kan worden. Heel onpersoonlijk.”

Deze week reageerde PostNL op de brief en petitie van Sijbring. Door de nieuwe werkwijze moeten bezorgroutes en -locaties worden aangepast. Daar horen dus ook andere postbodes bij, klonk het antwoord. „We waren er al bang voor, het besluit lijkt vast te liggen. Maar we willen er echt alles aan gedaan hebben.”

Boos over zijn vertrek is Simen niet. „Dat heeft geen zin. Ik ben eerder verdrietig, maar ook vereerd dat zoveel mensen voor mij willen opkomen. Iedereen leeft mee, maar onderaan de streep heb je daar helaas weinig aan. Een groot bedrijf als PostNL denkt waarschijnlijk: er wordt nog een maand of twee over gepiept, daarna wordt het weer stil.”

De nieuwe werkwijze van PostNL bevreemdt Simen wel. „Want de bus met post, die nu nog alles voor Grolloo bij mij thuis aflevert, rijdt nagenoeg langs mij naar het depot in Rolde. Daar stapt vervolgens iemand op om weer hier naartoe te rijden. Een computer zegt dat dit ‘efficiënt’ is. Eigenlijk bezopen, hé?”

Het contract van Simen stopt eind juli, maar wegens een zomervakantie stapt hij waarschijnlijk eind juni al voor het allerlaatst op zijn fiets.