Marjolein Roossien (35) uit Assen verloor haar zoontje Ruben vlak na de geboorte: 'Ik had graag een mooie foto gehad'

Twee dagen na de geboorte overleed Marjoleins zoontje Ruben. In 2013 richtte Marjolein de stichting Earlybirds op en sindsdien bezoekt ze met haar camera andere premature baby’s om mooie foto’s te maken van piepkleine kindjes en hun ouders. Voor een tastbare en blijvende herinnering.

Zelf had ze graag een mooie foto gehad van haar Ruben. „Het is moeilijk fotograferen in het ziekenhuis”, vertelt ze. „Het licht is slecht en je bent met totaal andere dingen bezig. Ook sta je als ouders er zelden samen op. Jammer als je die eerste momenten in het ziekenhuis niet hebt vastgelegd.”

„Ruben was het eerste kindje van mij en mijn ex-partner. Hij liep achter in groei. Woog 620 gram toen hij geboren werd. Sommige kindjes van 24 weken zijn zwaarder. De placenta functioneerde niet goed, de doorstroom liep terug en Ruben was beter af buiten mijn buik dan erin. Hij kreeg een forse bloeding in zijn bolletje, waardoor hij niet meer menswaardig kon leven. De behandeling is toen gestaakt. Twee dagen na zijn geboorte is Ruben overleden.”

„Na Ruben hebben we nog een dochter en zoon gekregen. Tess is nu negen jaar oud en Finn vier jaar. Ik woon momenteel in een samengesteld gezin met mijn nieuwe partner. Ruben is echt onderdeel van het gezin, hij komt meerdere keren per week ter sprake. Hij heeft een plekje in huis en Finn maakt wel eens een tekening voor hem die hij daar dan neer legt. Ook wijst hij weleens naar de sterren en dan zegt hij: ’Daar woont Ruben.”

„Ik ben in het ziekenhuis vaak de eerste die binnenkomt die niet bij de medische staf hoort. Ik zeg ’Kijk die lieve donshaartjes’ of ’Kijk die schattige wenkbrauwtjes’, dan zie je ouders stralen. Laatst zei een moeder tegen mij dat er op een andere manier naar haar kindje werd gekeken en ze even niet met al het medische bezig is. Ze kunnen even hun zorgen loslaten en dat is toch een voordeel. Ik praat ook over mijn eigen ervaring en dat schept vaak een band. Zo heeft het werk veel waarde voor mijzelf.

Ik krijg wel eens de vraag of het lastig voor mij is om vroeggeboren kindjes te fotograferen. Soms grijpt het me aan. Zo heb ik een keer een kindje gefotografeerd dat ook Ruben heet en in dezelfde periode is geboren. Sommige verhalen komen wel dichtbij, maar over het algemeen voel ik dankbaarheid, warmte en liefde. Ik vind het bijzonder dat door het korte bestaan van Ruben zoiets moois is ontstaan.”

„Op dit moment heb ik geen actieve rol meer in het bestuur van stichting Earlybirds. Wel fotograaf ik nog regelmatig. Anderhalve week geleden was ik nog op pad om een vroeggeboren kindje te fotograferen. Door corona heeft het allemaal een tijdje stilgelegen, maar nu zijn we gelukkig weer welkom in de meeste ziekenhuizen. Ik fotografeer in de regio Groningen en Drenthe. Dat doe ik ongeveer één keer per maand, dat hangt af van het aantal aanvragen. We kunnen de diensten gratis aanbieden, omdat we donaties krijgen van ouders en we een loterij en veiling organiseren.

Naast stichting Earlybirds ben ik een aantal jaar geleden begonnen met het fotograferen van gezinnen die te maken hebben gehad met overlijden. Zo ga ik bijvoorbeeld mee wanneer ze naar het grafje gaan of wanneer ze een verjaardag vieren. Dit leg ik dan vast. Om te laten zien hoe de overleden kinderen in hun dagelijks leven toch een rol spelen.”

Ouders met een prematuur geboren kindje in het ziekenhuis kunnen zich aanmelden via de website van Stichting Earlybirds.