In memoriam | Geert Borgman (88), de voetbalfanaat die als jochie van Nieuw-Schoonebeek naar Weiteveen kroop

Het was een wat vreemd gezicht, in 2001 op het complex van Sportclub Oranje in Schoonebeek. De thuisclub speelde de derby tegen Weiteveense Boys en naast het hoofdveld stond een grote hijskraan. Aan de kraan hing een bakje en in dat bakje zat Geert Borgman. Hij bekeek de wedstrijd vanuit de lucht, op veertien meter hoogte.

Het was een cadeautje van Sportclub Oranje. Geert Borgman was 65 jaar geworden en hij had ooit verteld dat hij graag een keer een ballonvaart wilde maken. Die wens kon vanwege de fysieke beperkingen van de Schoonebeker niet worden vervuld, te gevaarlijk. Dan maar op een andere manier de lucht in, dacht het bestuur. Borgman genoot met volle teugen.

Dat Sportclub Oranje uitpakte vanwege de 65ste verjaardag van Borgman, was niet zo raar. Hij was goud waard voor de vereniging, al tientallen jaren. Meteen nadat de club in 1958 was opgericht, werd hij lid en hij verscheen vanaf toen vrijwel dagelijks op het sportpark om klussen te klaren. Troep opruimen, de kleedkamers schoonmaken, blad harken, oud papier verzamelen, clubblaadjes rondbrengen, hij draaide zijn hand nergens voor om. Sigaretje erbij, Duitse muziek aan en lekker aan de slag.

Uiteraard was Borgman ook in de weekenden present. Als fanatiek en vaak ook kritisch supporter bezocht hij alle thuis- en uitduels van het eerste team. Had hij zelf iets bijzonders te vieren, zoals zijn 40e, 50e en 60e verjaardag, dan gebeurde dat in de kantine. Kortom, Borgman was een clubman in hart en nieren.

Geert Borgman was geen man die je snel over het hoofd zag. Hij verplaatste zich op een driewielerfiets en liep hij, dan ging dat moeizaam en altijd met behulp van wandelstokken. Borgman kampte vanaf zijn geboorte met spierproblemen. Lopen lukte niet, zelfs op eigen kracht rechtop staan was jarenlang niet mogelijk. Maar hoe jong Geert ook was, hij liet er zich niet door van de wijs brengen.

Net als zijn vader, die eerst buschauffeur was en later tankwagenchauffeur voor de NAM, was hij dol op voetbal. Zelf spelen was geen optie, maar daar had de jonge Geert iets op gevonden. Voor de thuisduels van het eerste team van VV Schoonebeek mochten de spelers strafschoppen op hem nemen. Geert op zijn knieën in het grote doel en er was maar één regel: de bal mag wel hard, maar niet hoog. Lukte het Geert om een bal tegen te houden, dan was hij apetrots. Na het penaltyschieten stond er speciaal voor hem een teil met warm water en wat groene zeep klaar om zich weer een beetje toonbaar te maken.

Geert Borgman groeide op in een katholiek gezin met negen kinderen in Nieuw-Schoonebeek, vlakbij de Duitse grens. Vanwege zijn fysieke problemen moest hij vaak naar het ziekenhuis. Twee jaar lang woonde hij bij de nonnen in het zusterhuis in Weiteveen en als tiener verbleef hij lange tijd in de Sint Maartenskliniek in Nijmegen. Om mobieler te kunnen worden onderging hij vele behandelingen en operaties.

Door bepaalde spieren in zijn lichaam om te wisselen, lukte het uiteindelijk om Borgman op eigen kracht te laten staan. Met stokken lopen lukte na een revalidatieperiode in het Utrechtse Leersum ook met enige moeite, maar fietsen niet. Borgman kon zijn benen niet krom krijgen. Een driewielerfiets die je met de handen kunt voortbewegen bood uitkomst. Nooit meer was hij voor vervoer in de eigen streek afhankelijk van anderen. En nooit meer hoefde hij kruipend op pad, met een uitgesneden stuk autoband om de knieën om die te beschermen. Als jong ventje kroop hij ooit zeven kilometer, om een belangrijke wedstrijd in Weiteveen te kunnen zien.

In 1952 verhuisde het gezin Borgman naar Schoonebeek. Geert voelde zich ook daar snel op zijn gemak. Hij werd in het oliedorp een trouw bezoeker van de vieringen in de katholieke kerk en sloot zich ook aan bij het kerkkoor. Nooit klaagde hij over zijn fysieke beperkingen. ,,Ik kan veel dingen niet, maar ik richt me op de dingen die ik wél kan en die ik ook nog leuk vind. Zo blijf ik als gehandicapt mens toch aardig overeind’’, zo liet hij mensen in zijn omgeving weten.

Na een korte periode bij voetbalclub Minjak in Schoonebeek als vrijwilliger te hebben gewerkt, sloot hij zich in 1958 aan bij Sportclub Oranje. Daar ontpopte hij zich al gauw tot een onvermoeibare kracht. Niet alleen deed hij vrijwel dagelijks klussen op het sportpark, hij haalde met zijn driewielerfiets ook de lotto- en totoformulieren op bij particulieren in Schoonebeek en omgeving. Het geld dat dit werk opbracht, vloeide rechtstreeks in de clubkas van Sportclub Oranje.

Zelf geld verdienen deed Borgman bijna een kwart eeuw als werknemer van werkvoorzieningsschap De Marcklanden in Coevorden. Hij zette er onder meer spaken in fietswielen. Busbedrijf Pieper uit Nieuw-Schoonebeek, het bedrijf waar zijn vader vroeger voor had gewerkt, haalde hem op en bracht hem weer thuis. Het vele werk dat hij deed bij Sportclub Oranje bleef niet onopgemerkt. In 1976 werd hij benoemd tot erelid. Zes jaar later kreeg hij vanwege het jarenlang ophalen van de voetbaltotoformulieren een speldje en als klap op de vuurpijl volgde in 2001 een koninklijke onderscheiding.

In datzelfde jaar zorgde de penningmeester van Sportclub Oranje ervoor dat Borgman vrijwilliger van de maand werd bij de Staatsloterij. Hij kreeg een nieuwe radio, een taxirit naar Breda om een oude kennis van de kliniek in Nijmegen op te zoeken en kaartjes voor een wedstrijd van zijn favoriete profclub FC Twente tegen AZ. Na afloop van dat duel ontving de Schoonebeker een FC Twente-shirt met daarop de handtekeningen van alle spelers. Het cadeau kreeg een prominente plek in de woonkamer.

Borgman bleef zijn hele leven vrijgezel, iets dat hij zelf wel jammer vond. Nadat in 1998 zijn moeder was overleden en in 2001 zijn vader woonde de toen inmiddels bijna 65-jarige Geert een tijdje alleen in zijn ouderlijk huis. Geregeld kwamen zijn zussen Thea en Kitty en broer Jo langs om hem met dingen te helpen. In 2002 trok zijn gescheiden broer Jo bij hem in en een kleine tien jaar later zette Geert een punt achter zijn werk bij Sportclub Oranje. Fysiek was het niet meer mogelijk om zich daar verdienstelijk te maken of überhaupt alleen op pad te gaan.

Zijn wereld werd hierdoor een stuk kleiner, maar ook toen hoorde niemand Geert Borgman mopperen over wat hij niet meer kon. Vanuit zijn stoel keek hij thuis met plezier naar talloze voetbalwedstrijden, Duitse muziekprogramma’s en de eucharistievieringen op zondag. Begin juni overleed hij op 88-jarige leeftijd. Borgman werd begraven in Weiteveen, vlakbij de laatste rustplaats van zijn ouders. Volgens SVV’04, de club die in 2004 ontstond door een fusie van Minjak en Sportclub Oranje, was Borgman met zijn tomeloze inzet en enthousiasme een inspiratiebron voor velen. Een man die zich ondanks alles niet klein liet krijgen.