Marjolein uit Assen en Annemiek uit Harkstede winnen internationale prijzen als geboortefotograaf. 'Geen geposeer, maar emoties. Puurdere momenten kun je niet krijgen'
Geboortefotografen Annemiek Kinneging (rechts) en Marjolein Roossien. Foto: Marcel Jurian de Jong
Ze zijn bijna zes jaar bezig als geboortefotograaf en wonnen internationale prijzen. Ook nu, in coronatijd, trekken Marjolein Roossien en Annemiek Kinneging erop uit om een van de intiemste gebeurtenissen in een mensenleven vast te leggen.
Een vreemde bij de bevalling, die alles met een camera vastlegt? Aanstaande ouders moeten er wel even een drempel voor over. ,,De eerste reactie als ik vertel wat voor werk ik doe, is vaak: ,Gadsie!’,’’, zegt geboortefotograaf Marjolein Roossien (34) uit Assen.
,,Het beeld dat mensen hebben is dat wij tussen de benen duiken. ,Zo’n ontplofte egel (een term uit een boek van Daphne Deckers, red.) wil je toch niet op de foto?’, zeggen ze dan. ,Met al dat bloed en zo.’ Maar als ze de foto’s zien, dan snappen ze het.’’
Want die foto’s zijn vaak anders dan verwacht. ,,Wij fotograferen weliswaar de hele bevalling, inclusief het moment dat het babyhoofdje eruit is, maar het is maar net vanuit welke hoek je het doet.''
,,De mensen zijn altijd heel blij met onze foto’s. Het zijn waardevolle herinneringen. Ze kunnen ook helend zijn bij bevallingen die traumatisch zijn verlopen. Sowieso zien de meeste moeders hun kind niet zelf geboren worden. Eigenlijk vindt iedereen het heel intrigerend.’’
De eerste keizersnede die ze fotografeerden, in het Ommelander Ziekenhuis Groningen. Foto: Verwonder Fotografie
‘Bij een bevalling leef je zo in dat moment dat je niet met foto’s bezig bent’
Roossien begon zes jaar geleden geboortes te fotograferen, samen met Annemiek Kinneging (44) uit Harkstede. Beiden zijn zelf meermalen bevallen, wat niet altijd van een leien dakje ging. Kinneging onderging twee keizersneden en belandde één keer op de intensive care.
Roossiens eerste kindje werd veel te vroeg geboren en overleed na twee dagen. ,,Ik heb daar jammer genoeg niet veel foto’s van.’’ Kinneging heeft er ook niet veel van haar bevallingen. ,,Je leeft zo in dat moment dat je er niet mee bezig bent.’’
De ervaring met haar eerstgeborene zette Roossien, die mbo-v (verpleegkunde) en hbo-sph (sociaal-pedagogische hulpverlening) had gedaan, aan het denken. Wat wilde ze nu écht? ,,Op zo’n moment realiseer je je dat het leven heel kwetsbaar is. Het kan zo voorbij gaan. Ik besloot te gaan voor mijn passie. Mijn droom.’’
De eerste keizersnede die ze fotografeerde, in het Ommelander Ziekenhuis Groningen. Foto: Verwonder Fotografie
Ze volgde fotografiecursussen en workshops en ontmoette daar Kinneging, die de fotovakschool in Apeldoorn heeft gedaan. Samen besloten ze zich te richten op geboortefotografie, een fenomeen dat is overgewaaid uit de Verenigde Staten.
Vorige maand maakten ze met hun bedrijf Verwonder Fotografie hun honderdste geboortereportage. ,,Geen geposeer, maar emoties. Puurdere momenten kun je niet krijgen’’, zegt Kinneging.
De weeën, de geboorte, een kat die wil komen knuffelen: alles wat het verhaal vertelt
Ze zijn van begin tot eind bij de bevallingen, vaak al vanaf het moment dat de weeën halverwege zijn. Overigens gaan ze niet samen op pad; een van de twee gaat - de ander is achtervang voor het geval er iets tussen komt. Kinneging: ,,We fotograferen eerst hoe de vrouw de weeën opvangt en hoe de partner daarbij helpt. En daarna natuurlijk het moment suprême: de geboorte.’’
Roossien vult aan: ,,We leggen ook de dingen eromheen vast. Een kat die over de rand van het bevallingsbad loopt, bijvoorbeeld, omdat hij even wil knuffelen. Of de man die het bad bijvult met een emmer heet water. Dat soort dingen ontgaat de vrouw op zo’n moment. En die vertellen wel het verhaal.’’
Ook de weeënfase wordt vastgelegd. Foto: Verwonder Fotografie
Ze houden zich op de achtergrond. Groeten bijvoorbeeld niet luidruchtig bij binnenkomst en dragen geen piepende of krakende schoenen. Broodjes pindakaas en parfum zijn taboe. Geurtjes kunnen bevallende vrouwen behoorlijk tegenstaan. ,,We doen er alles aan om het proces niet te verstoren’’, zegt Kinneging.
,,Maar als we merken dat de partner het moeilijk heeft en bijvoorbeeld gespannen in een hoekje zit, leggen we soms wel even een hand op zijn schouder of zo. Vooral als een vrouw een ruggenprik krijgt, is het medisch personeel even alleen daarmee bezig. Dat vind ik het lastigste van deze coronaperiode: dat we afstand moeten houden. Een klein gebaar kan zoveel helpen.’’
Soms met tranen in de ogen achter de camera
Ze zijn blij dat ze het met hun tweeën doen. Ze kunnen elkaar vervangen, met elkaar overleggen en hun emoties bespreken. Want het is niet allemaal hosanna wat ze meemaken. Zo kreeg Roossien na thuiskomst van een bevalling een telefoontje van het gezin, met de mededeling of ze terug kon komen. Het ging niet goed met het kindje en het zou waarschijnlijk overlijden.
Of ze alsjeblieft nog wat extra foto’s wilde maken? ,,Dan maak je een foto van een ambulance die wegrijdt en een zusje dat de hand opsteekt naar de ziekenwagen. Ja, dat is heftig. Het is trouwens goed afgelopen.’’
Ook al staan ze soms zelf met tranen in hun ogen achter de camera, ze gaan door. ,,Je staat in een soort van overlevingsstand. Want je wil die foto’s maken, voor het gezin. Vaak komt de klap pas achteraf’’, zegt Kinneging.
Deze keer de baby centraal. Foto: Verwonder Fotografie
Corona maakt het lastiger
Het duo mag sinds een paar jaar ook mee de meeste ziekenhuizen in, zelfs naar de operatiekamer. Door corona is dat nu lastiger geworden. ,,De situatie is per ziekenhuis en verloskundige verschillend en verandert ook steeds. Het Wilhelmina Ziekenhuis Assen mogen we nu bijvoorbeeld niet in, maar de meeste andere ziekenhuizen wel.’’
Wie een geboortefotoreportage wil maken, moet overigens behoorlijk in de buidel tasten. De prijs begint bij 899 euro. Roossien: ,,Er zit veel werk in. Met één reportage ben je zo 40 uur bezig. Gemiddeld geven ouders 1350 uit; dat is inclusief een mooi, groot album.’’
De vakjury van de Family Photojournalist Associaton (FPJA) bekroonde het duo meerdere keren met goud.
Roossien: ,,Een moeder zei tegen mij dat ze door mijn foto’s echt trots is geworden op zichzelf. Ze had het idee dat ze haar tweede bevalling niet goed had gedaan, zeker vergeleken met de eerste, waarbij het kindje er zo uit floepte. Maar op de foto’s zag ze hoe krachtig ze was en hoe hard ze had gewerkt, vertelde ze. Ze ging daardoor een stuk milder denken over zichzelf. Dan denk je wel: Wow, dat is waar we het voor doen.’’
,,Geen geposeer, maar emoties.'' Foto: Verwonder Fotografie
Een badbevalling, tijdens de 100e geboortereportage in Delfzijl. Foto: Verwonder Fotografie
