Festival Jonge Harten in Groningen sluit denderend af na een rare week. Verkiezingsuitslag. De tegenstelling tussen samen en gespleten kon niet groter zijn
Peeping Tom: om jongeren te laten zien wat anders alleen ouderen zien. Foto: Maarten van den Abeele
Jonge Harten, festival voor theater en veel meer, is zaterdag afgesloten met een denderende samenkomst in de Stadsschouwburg van Groningen. Na een week die landelijk het tegenovergestelde bracht van waar dit festival voor staat.
De verkiezingsuitslag duidt immers op splijten in plaats van juist ‘samen’ wat Jonge Harten beoogt. Inclusie, diversiteit en gesubsidieerde cultuur kregen met de PVV een winnaar die dit allemaal maar flauwekul vindt. Zo kreeg het festivalthema Stay with the trouble ongewild een extra dimensie. Het was gekozen als rode draad: stap niet zomaar over een probleem heen, denk en praat er stevig over na, om herhaling te kunnen tackelen.
Geëngageerd theater hoeft niet met het vingertje
De verdeling was helder. Festivaldirecteur Karlijn Benthem maakte zich blij over de mooie negen dagen, met alle voorstellingen, muziek, inhoudelijke discussies, de contacten met scholen, de enorme inzet van alles en iedereen, van welke afkomst dan ook. De bezorgde woorden kwamen van Salma, Mame Aida en Wail, die niet langer dreigen te passen in het Nederland voor de witte Nederlanders van woensdag. Salma: ,,...dat ik me vorige week druk maakte over het feit dat onbekenden mij vragen of ik mijn hoofddoek vrijwillig draag, en vanaf nu niet eens meer weet of de keuze om een hoofddoek te dragen nog mag bestaan in dit land.”
De tendens in het theater is: meer beweging, minder tekst. Is deze tijd niet rijp voor meer teksttheater? Karlijn Benthem is het ermee eens. Dat hoeft niet met het zwaaiende vingertje, bewezen Raf Stekelenburg en Teuntje Post, alweer zo’n goeie ex-Noorderling. Gaslight, Gatekeep, Girlsboss gaat over grensoverschrijdend gedrag van een schrijver (hij) die daarover op weinig ethische manier wordt bevraagd door een slecht beluisterde podcastmaker (zij). Flitsend en grappig, en echt zo’n voorstelling waar veel over na te praten valt.
Cringe, lame en slay: de taal van nu
We zagen verder onder meer de nieuwe voorstelling van Younggangsters langskomen, Don’t Wanna Touch, over het ‘enge’ van elkaar aanraken, ook een goed napraatonderwerp. De typerende knokscènes van de ‘gangsters’ deden het goed bij het jonge publiek, want veel dachten dat ze elkaar echt op de smoel beukten (‘je hoort die klappen toch?!’) Daarnaast maakte de fenomenale dans-/acrobatiektechniek van Phapbi Ngo indruk.
Bovengetekende deed mee aan een van de drie afleveringen van De Arena waarin groepen jongeren, flitsend geleid door Zahra Lfil, aan de slag gingen met telkens een ander thema. Deze keer was dat cringe, oftewel plaatsvervangende schaamte. Zoals voor wat je moeder uitvreet. Of is cringe ook gewone schaamte? De bijeenkomst legde bloot hoezeer Engels en Nederlands zijn versmolten in de taal van deze leeftijdsgroep. Niets is nog armzalig of zelfs ‘pauper’, maar lame. En juist slay als iemand er goed uitziet. Bovenal was het genieten van de openhartigheid. Een onderdeel dat rijp is voor verspreiding naar de middelbare school.
Ook ouwe koppen tussen de jonge harten
Vrijdag waren de spectaculaire dans/acrobatiek/horror/illusie-voorstelling Diptych: The missing door en The lost room van het Brusselse Peeping Tom in de schouwburg een samenspel van Jonge Harten en SPOT. Zelden zoveel ouwe koppen met jonge harten in de zaal gezien. Benthem: ,,We doen hierin mee om onze doelgroep op het bestaan van voorstellingen als deze te wijzen. En om, zoals bijvoorbeeld met Grand Theatre en onze eigen fantastische Kunstwerf, gebruik te maken van de structuur in de stad.”
Die Kunstwerf bewees, nu als festivalhart, opnieuw zijn kracht. Benthem: ,,Dit hier is zó goed.”
