TAXITAXI uit Groningen wil ook op Noorderslag sfeer creëren waarin mensen zich vrij voelen om zichzelf te uiten

Waar frustratie al niet toe kan leiden. „We waren aan het balen”, vertelt de in Ten Boer geboren Rob Stefano. De 27-jarige bassist speelde samen met zanger en gitarist Fred Goverde (28) in een band tot het tweetal besloot er de brui aan te geven. „We stopten er heel veel in, maar we kregen er heel weinig voor terug. Uit frustratie zijn we toen TAXITAXI begonnen. We besloten te stoppen met ons best te doen.”

„We deden heel erg ons best om te zorgen dat het heel mooi was. Dat gaat ten koste van het plezier denk ik. TAXITAXI is gewoon heel leuk om te doen, dat is ook onze filosofie. We hebben niet eens de feedback van het publiek nodig, als er een avond een kutpubliek in de zaal staat hebben wij het met elkaar ook leuk. Dat is de basis van ons succes.”

Niet langer streven naar perfectionisme, bezig zijn met credibility of wat mensen ervan vinden, bleek een gouden greep. Vanaf de start amper twee jaar geleden gaat het hard met het drietal dat in Rob Schoenmakers een geestverwant én drummer vond. Al in het eerste jaar, 2024, speelde de band met de net uitgebrachte ep Stap In alleen al tijdens de Popronde zo’n dertig shows in het land. Het afgelopen jaar was TAXITAXI – met de debuutplaat Hey Pieter op zak – al een graag geziene gast in zalen als Paradiso en op grote festivals als Paaspop en Appelpop. In december werd Samenleving gekozen tot Beste Nummer van Groningse Bodem door VPRO’s 3voor12, een jaar eerder was dat het geval met Teamleider.

„We leven in een tijdperk van anti-cringe”, stelt Stefano, in het dagelijks leven werkzaam in het natuursteenbedrijf van zijn vader. „Iedereen wil cool en emotieloos zijn, wij gaan daartegenin.” Het woord cringe wordt vooral door jongeren gehanteerd om het gevoel te beschrijven van hevige plaatsvervangende schaamte, ongemak bij het zien of horen van iets gênants, onhandigs of tenenkrommends.

„Wij vinden het heel leuk om te zien dat als we een show spelen er in het begin ongemakkelijkheid in de lucht hangt”, legt Stefano uit. „Dan staan er bijvoorbeeld wat mannen te knikken, ze vinden het wel leuk maar durven niet te dansen omdat ze bang zijn dat het er dom uitziet. Tegen het einde staan ze dan heel raar en gek te doen en zijn ze vergeten dat ze zich ervoor schamen. Ze uiten zich en zijn helemaal meegenomen door de sfeer en de muziek. Het allerbelangrijkste van onze liveshows is zo’n sfeer te creëren waarin mensen zich veilig voelen om zichzelf te uiten.”

„TAXITAXI is dan slechts een tool. Als wij op het podium al zo raar doen, heeft niemand door dat jij ook raar doet.” Samengevat komt het er volgens Stefano op neer dat iedereen stiekem wel een mafketel is. „En voor iedereen is het wel goed om zich als een malloot te gedragen.”

De bandleden gebruiken artiestennamen. Goverde is Freddie Sunshine, Stefano is Bobby Baloney en Schoenmakers is Roberto Cornetto. Het kan overkomen alsof TAXITAXI het allemaal niet zo serieus neemt, maar dat is beslist niet het geval. „We doen wel ons best om er met onze aanstekelijke energie een goede show van te maken. Het is wel topsport hè, het is beuken. We repeteren veel en denken alles uit. Het zit hem in de arrogantie waarmee we het doen, dat vinden we heel belangrijk. We willen echt laten zien dat we ons niet hoeven te schamen voor wie we zijn en hoe we doen. Die zelfverzekerdheid is vast inspirerend voor andere mensen.”

Volgens Stefano leent de gekozen muziekstijl – punkrock – zich uitstekend voor wat ze beogen. „Punk staat erom bekend dat het simpel is, iedereen kan het spelen. Dat past goed bij ons project. Ik ben vies en lelijk en laat me lekker. Bij ons gaat het niet over dat je moet douchen maar dat je het moet vieren dat je vies bent. Dat voelt een beetje als punk. Wie punk niet leuk vindt, kan ons nog wel leuk vinden. En als je punk wel leuk vindt, is er een kans dat je ons ook leuk vindt. We zijn er voor de 15-jarige alternatieve meisjes tot de 60-jarige papa’s.”

Hij ziet ze genoeg, die bands die wanhopig verlangen naar de goedkeuring van het publiek. Zo’n zanger die uitstraalt dat hij wil dat het publiek hem heel goed vindt. „Dat verpest de sfeer. Daarom noemen wij ons arrogant. Wij willen dat gevoel bij de mensen wegnemen en zoiets niet opleggen. Wij vinden onszelf leuk genoeg, het is de taak van de mensen die naar ons kijken zichzelf leuk te vinden.”

Om het ook leuk te houden, schrijft de band vaak onderweg naar een optreden een liedje dat dezelfde avond al wordt gespeeld. De volgende plaat komt eraan, in maart verschijnt Lepeltje Lepeltje Lepeltje. Er zijn inmiddels al wat singles verschenen, waaronder Samenleving en Werken Met Je Handen. „Daarna gaan we een discoplaat maken, DiscoDisco.” Afgelopen vrijdag verscheen trouwens ook een solo-ep van Roberto Cornetto: Partyzeit Around The World, in vijf talen, waaronder het Fries: It Giet Oan.

TAXITAXI wordt weleens vergeleken met het Amsterdamse Hang Youth. Stefano vindt het maar niks. „Ik vind dat wel een beetje een kutband eigenlijk. Zij gatekeepen activisme en maken er een stijl van, dat is schadelijk voor het activisme. Wij zeggen niet hoe iemand moet zijn of doen. En als we dat wel doen, is dat bedoeld als grapje. Wij zijn meer een parodie op Hang Youth. Kijk eens hoe dom het eruitziet als je op het podium staat en denkt de waarheid te verkondigen. Laten we nu gewoon lol met elkaar maken. Wij willen mensen gewoon blij maken, verkondigen geen antwoorden en stellen geen vragen. Mensen moeten vooral vrij zijn om zichzelf uit te drukken.”