Amy Egbers wil haar liedjesliefde delen: dochter zijn van ’Tom van Studio-Sport’ heeft plussen en minnen

Haar vader is Tom Egbers, tv-presentator met een passie voor popmuziek. Haar moeder is Janke Dekker (Beilen, 1963), zangeres uit de musicalwereld. Dus je raadt al wat er thuis werd gedraaid: Frank Zappa en consorten door pa, musicalrepertoire door ma. Plus werk van internationale helden als Barbra Streisand, Charles Aznavour en Edith Piaf. Het was dan ook even wennen toen dochter Amy aankondigde dat ze klassieke zang wilde gaan studeren. „Thuis hadden we geen enkele cd in dat genre.’’

Als scholier en student laveerde ze elf jaar tussen haar opleiding, de musicalwereld en haar bijbaan bij Studio Sport. Dat ze met de klassieke muziekwereld in aanraking kwam was toeval: als tiener had ze in musicals gespeeld en als 22-jarige geschiedenisstudent kreeg ze een rol in de musical West Side Story, een voorstelling waarmee het Concertgebouw haar 125-jarig bestaan vierde. Dat beviel zo goed dat ze de overstap maakte naar het conservatorium. Er volgden rollen in binnen- en buitenland, ze haalde de finale van de tv-talentenjacht Aria en werkte voor het Doelenensemble in Rotterdam.

Helpt het als artiest om een bekende vader en moeder te hebben? „Dat mijn moeder het theatervak goed kent, helpt me zeker. Ik kan haar alles vragen en hoef daarom het wiel niet zelf uit te vinden. Dat veel mensen mijn vader kennen als presentator van Studio Sport is zowel een vloek als een zegen. Het pluspunt is dat mijn naam snel blijft hangen. Maar de andere kant van een bekende vader en moeder is dat de buitenwacht je óók snel een label opplakt. Zonder me te kennen, hebben anderen vaak al een oordeel over me.’’

Nóg een aspect van een bekende naam: het schept verwachtingen. „Mijn achternaam kan mensen over de streep trekken om naar mijn voorstelling te komen, maar als ze in de zaal zitten, moet ik het net zo waarmaken als iemand van wie ze niets weten. En misschien moet er bij mij zelfs een schepje bovenop. Want ik ben tóch de dochter van…’’

Inmiddels is Amy 33 jaar, ze is drie jaar getrouwd en moeder van een dochtertje van bijna een jaar. De band met haar ouders is sterk. „Ze passen graag op. En mijn moeder is de regisseur van mijn theaterconcert.’’

De titel van haar voorstelling is Klassiek geval van… Ze noemt het een ‘eigenzinnig en rebels klassiek theaterconcert’. Bezoekers krijgen Nederlandstalige parels te horen van onder anderen Annie M.G. Schmidt, afgewisseld met Franse chansons van Edith Piaf en Charles Aznavour. Ook komen beroemde operastukken voorbij van onder anderen Verdi en Bizet. Ze beseft dat ze zich met opera en Frans repertoire op glad ijs begeeft, want voor het grote publiek is dat onbekend terrein. Toch?

„Ik denk dat veel mensen meer operastukken kennen dan ze zelf denken. Als je de muziek hoort, gaat er vast meteen een belletje rinkelen omdat je de klanken kent van een reclame, een film of een tv-programma. En de meeste Franse chansons gaan over emoties die je rechtstreeks in je ziel raken. Daarom zijn ze tijdloos en voor iedereen herkenbaar.’’

Om het buitenlandse repertoire dichter bij het publiek te brengen, vertaalde ze de teksten in het Nederlands. Daarbij was het de kunst om het originele werk recht te doen. „Elk genre heeft zijn eigen stijl en kleur. Die mochten niet verloren gaan.’’ Op het toneel geeft ze tekst en uitleg over de achtergrond van de liedjes. „Als je de woorden begrijpt en meer weet over het ontstaan van de stukken, komen ze veel meer bij je binnen.’’

In de voorstelling spiegelt ze de verhalen van de liedjes aan haar eigen ervaringen. Zo bewerkte ze het beroemde slavenkoor uit Verdi’s opera Nabucco tot een solostuk. Ze legt uit dat het lied werd gezongen door joden die tot dwangarbeid waren veroordeeld, wat de springplank is voor een gedachtesprong over haar eigen vrijheidsdrang. 

„Ik denk dat iedereen dat zal herkennen: dat verlangen naar de ruimte om je eigen keuzes te maken en tegelijk de behoefte voelen om ergens bij te horen, met alle beperkingen van dien. Want waar mag je zijn wie je bent? En wat wil je daarvoor opgeven? Ik heb het vertaald naar gevoelens van nu, waarin de buitenwacht je allerlei zogenaamde verplichtingen oplegt, terwijl je gedachten nog altijd vrij zijn. Anders gezegd: laat je geest niet opsluiten.’’

In het theater ziet het publiek haar opkomen als klassieke operadiva in een lange jurk, met pianist Ben van Daal aan de vleugel. In de loop van het programma kruipt ze uit dat pseudo-harnas en krijg de bezoeker steeds meer een blik in haar gevoelswereld, verpakt in haar favoriete liedjes, aangekleed met haar eigen teksten en gelardeerd met haar eigen ervaringen. „Alsof alles samenkomt.’’