Hopelijk durft de CPNB volgend jaar weer voor een schrijver te kiezen die de lezer meer uitdaagt | ★☆☆☆☆

Wie achter het pseudoniem Hendrik Groen schuilging, bleef lange tijd verborgen. Peter de Smet, hij was de auteur, vermeed de publiciteit als de pest en pas als Boekenweekgeschenkauteur heeft hij uitgebreide interviews gegeven.

De Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) heeft dus gekozen voor een populaire auteur en Piaggio is inderdaad geschikt voor een heel breed publiek. Met literatuur heeft het niet veel te maken, wel met de hoop op een groot commercieel succes.

Marieke Bollegraaf (58) uit Almere is op zoek naar een date, maar is niet erg handig met datingsites. Ze komt Anton Struik (61) tegen op de 50ste verjaardag van haar buurvrouw. Zij is een kapster met reuma en hij een filiaalmanager van een failliete schoenenwinkel. Beiden snakken naar een vakantie en als Anton bekent dat hij een droom had om met een Piaggio over de Alpen terug naar Nederland te rijden, dan heeft hij zijn medereiziger ter plekke gevonden.

Stel je voor wat er mis kan gaan op zo’n reis en grote kans dat die gebeurtenis in Piaggio is verwerkt. Zou de Italiaan die hun het autootje verkoopt wel helemaal betrouwbaar zijn? ‘Dit is tenslotte het land van de maffia’, merkt Anton al eerder op. En zou dat rammeltje in de auto een vooruitwijzing zijn naar naderend onheil?

Op de zin ‘Hij zoende een beetje zoals een hond uit de sloot drinkt.’ na valt er stilistisch weinig te genieten in het Boekenweekgeschenk. Alle emoties worden benoemd en er wordt door de personages heel veel geknikt, met het hoofd geschud, verbaasd gekeken en veel gelachen.

In de rolverdeling tussen man en vrouw lijkt het of de jaren 50 van de vorige eeuw terug zijn. ‘De taakverdeling was helder: Anton stuurde, Marieke verzorgde het eten en drinken en praatte gezellig de tijd vol.’ Als ze een stuk niet meerijdt, dan mist hij haar ‘gebabbel’. Elders staat dat ze ‘kletste’.  Bij het kiezen van een Piaggio had zij het liefst een lichtblauw exemplaar gehad ‘maar ze begreep dat kleur alleen een mager criterium was.’ Kan het oubolliger? Hopelijk durft de CPNB volgend jaar weer voor een schrijver te kiezen die de lezer meer uitdaagt.