De container van Het Kanaal (mooie productie!) was een keer zelfs nog voller dan hier. Foto: Lucas Kemper
Corona verdreef de containers uit Noorderzon. Ze keerden terug, en hoe. Spel bovenop je neus en bovenop elkaar. Het publiek liep er warm voor. Hartstikke leuk en een stimulans voor de gang naar het theater.
Vergelijk het met het insect als basis van de voedselketen: laagdrempelige containervoorstellingen als basis voor theaterpubliek. Niet dat ik Gabriëlle Glasbeek een insect wil noemen. Samen met de veelzijdige gitarist Robert van der Tol (veel NNT, nu Planet Orange) speelde en zong ze als Glasboer over dementie. Met humor, wat zwaar licht maakte.
Met je neus op de dino’s
Het kunstenaarscollectief Het Kanaal begeleidde als band een zelfgemaakte animatiefilm over het wel en vooral wee van de bij. Prachtige muzikale propaganda voor de redding van het bedreigde beest. Een container, zes muzikanten en te veel verkochte kaartjes: ik zat zo’n beetje tussen de gitaarsnaren en wellicht zijn hier relaties ontstaan.
Als eerste bezocht ik de VR-bioscoop, met Genesis, een film van Joerg Courtial. In dertien minuten 4,7 miljard jaar evolutie, kan het efficiënter. Ik hou van die techniek. Je zweefde tussen de sterren, de Tyrannosaurus rex liep je over de neus. VR verbetert zichzelf steeds verder (zie het werk van Chantalla Pleiter) en vormt straks wellicht de genezing van vliegschaamte: zet zo’n bril op en je bent op reis.
De VR-bioscoop: op reis per bril in plaats van per vliegtuig. Foto: Lucas Kemper
Kakvrouwen en (zelf)spotvrouwen
Annebel & Denise (Overbeeke en Beekman) speelden vol overtuigende kakbekken twee kakvrouwen die in hun eigen kak stikken. Het leuke was: ze begonnen alvast op straat, op de Lelysingel. Bezoekers lokkend zaten ze al in hun rol. Als standwerkers je klanten binnenhalen, zo moet het.
De MEIDEN van toen gaan verder waar Vrouw Holland stopte. Hun programma Zienderogen gaat dit najaar in première in Veendam. Dat belooft wat. Kim Perfors, Catherine Sorgdrager en Mariska Pronk (wat een stem) zijn hecht op elkaar ingespeeld. De drie hebben ongetwijfeld Amerikaanse comédiennes als Amy Schumer bekeken. Dát moesten zij ook durven! En jawel. Er zit geen zelfcensuur op de mannenspot, de zelfspot, op lichamelijk ongemak. Kunst met een onwillige K, zouden ze zelf kunnen zeggen.
Mr. Sandman haalde ook het toilet
Op deze plek is lang niet plaats voor alles, maar om De Noorderlingen kun je nooit heen. In het backstage-toilethok hoorde je geregeld iemand de wijs van Mr. Sandman fluiten. Moet een Noorderling zijn geweest, want dit liedje loopt als een oorwurm door de voorstelling heen. Zeker voor de spelers niet uit het hoofd te rammen. Koen ter Braak en Teuntje Post regisseerden een entertainmentshow, waarbij de entertainers op de vloer de schijn hoog houden, maar ernaast permanent met elkaar in de clinch liggen. Paste precies in die zes bij drie meter.
Zo liet Nina van der Woude voor Vrijdag drie acteurs, geschminkt als witte mannen, worstelen met wat tegenwoordig nog kan worden gezegd (Je mag ook helemaal niks meer!). Een actueel thema, scherp verbeeld en krachtig gespeeld.
Zet de films bij de andere containers
Er stond een filmcontainer van VERA, Filmvereniging Groningen en de Groninger Archieven. Iets groter en fantastisch ingericht, met een bank, luie stoelen en een geweldig scherm. Leuk programma. Alleen zou die container beter in een van de drie containershubs hebben gestaan, in plaats van geïsoleerd. Die hubs werkten prima als publiekstrekkers.
De NOVA-tent kon je een maxicontainer noemen. Daar speelde onder meer Rijkstheater It’s All Crab, een voorstelling met prachtige maquettes en animatie, met poppen. Verrassend, mooi en aangrijpend, over kanker. Jaren in huis in Groningen aan gebouwd. (Ook) daarover moet ik nog eens meer schrijven.
