'Oesters zijn net Groningers", stelt Zandstra driest, op het terras van 't Kleine Oestertje in Oldehove. "Beide kenmerken zich door hun geslotenheid. Stug houden ze de klep dicht. Alleen aan wie de juiste opening weet te vinden, geven ze hun innerlijk prijs." Gelukkig slaat de naam van het kneuterige Oldehoofster eethuisje gewoon op het kenmerk van de cuisine: de zee.
'Oesters zijn net Groningers", stelt Zandstra driest, op het terras van 't Kleine Oestertje in Oldehove. "Beide kenmerken zich door hun geslotenheid. Stug houden ze de klep dicht. Alleen aan wie de juiste opening weet te vinden, geven ze hun innerlijk prijs." Gelukkig slaat de naam van het kneuterige Oldehoofster eethuisje gewoon op het kenmerk van de cuisine: de zee.
Het restaurantje ligt op een enigszins atypische plek, met in de nabijheid een school en een garage (let bij beide op de fraai grafische gevelletters). Maar een vis-, schaal- en schelpdierenrestaurant in Oldehove is minder vreemd dan het lijkt, want het dorp ligt op het voormalig waddeneiland Humsterland. Ooit gelegen in de toenmalige Lauwerszee, tegenwoordig aspirant werelderfgoed – gevangen in het Westerkwartier.
Kordaat poot de struise blonde serveerster ons op het terras. Natuurlijk kunnen we buiten eten! Ze duldt geen tegenspraak. Ook het weer vraagt erom; het dak boven de veranda beschermt tegen een onverhoopt regenbuitje. De sfeer is Iberisch; een oranje-terra gepleisterde muur, lichtblauwe kozijnen, mediterrane tegeltjes, wankele tafeltjes op scheve ondergrond. Buurtkatten die in geen tijd doorhebben dat er wat te halen valt, krioelen op het warme wegdek: 'gooi dan iets!' Op de achtergrond klinkt zachte muziek, iets Portugees?
We krijgen een bonte theedoek als servet en een verse oester van het huis, inclusief uitleg over de juiste wijze van slobberen, met citroen en versgemalen zwarte peper. "Zo mag het nog wel even voortgaan", smult Hermus. "Met een mooi droog wit wijntje erbij…" De gastvrouw noemt de specials en dagschotels. "We hebben ook een kaart, maar dan moet u naar binnen." De gerechten staan geschreven op de muur boven de open keuken. Het biedt meteen een kans om de chef-kok in z'n element te zien. Relaxt staat hij achter de kachel.
De menukaart verraadt dat hij ook enkele vleesgerechten in z'n repertoire heeft, maar z'n hart ligt bij vis en schaal- en schelpdieren. Zonder veel poespas bereid. "Gewoon lekker", zegt de kok enthousiast, "even grillen, beetje olie, wat knoflook. Mooi droog wit wijntje erbij…" Raak! We belonen zijn geestdrift met het bestellen van het verrassingsmenu De Verwennerij (à €36,50 pp).
Terwijl merels oorverdovend zingen, ontkurkt de serveerster een witte Chileen, een plezierige sauvignon blanc van Errazuriz (€19,50 per fles). Een prima begeleiding van ons voorgerecht: rivierkreeftjescocktail met mango, bieslook en citrusdressing, geserveerd op een bescheiden bedje van siersla en rucola. De zoetwaterkreeft gaat erg goed samen met de rijpe mango. De dressing doet helaas veel aan cocktailsaus denken, maar het geheel is een dikke plus.
Ook het vervolg liegt er niet om: een enorme schotel met van alles uit de zee. Vooral veel kokkels gapen ons aan. Daarbij vier scheermessen, vier calamares (inktvisjes), een bult grote garnalen, vier stukken sardine en vier forse vernisschelpen. Maar waarom de rauwkostsalade met geitenkaas (siersla, kerstomaatjes, witlof) erbij wordt geserveerd, is ons een raadsel. Die valt uit de toon.
Hoe het zeefruit smaakt? De vernisschelpen zijn heerlijk, met knoflook en olijfolie; de opvallend malse inktvis ("Califonische calamares", zegt de chef, "het enige hier dat van ver komt") is keurig ontleed en werkelijk perfect gegrild, lijf en tentakels apart; de scheermessen zijn iets taai, maar een drupje rookolie maakt ze spannend; de sardines smaken goed, al voelden ze iets te lang de hitte van de grill; de kleine kokkels smaken prima; de garnalen zijn doorsnee. Kalm doch vastberaden gaan we aan het werk, tien vingers vies en plots is de schaal volkomen leeg.
Het gebakken sliptongetje dat we aansluitend krijgen, met een groente-ensemble van spinazie en gele en rode paprika, ontlokt Hermus complimenten: "Geweldig lekker, want écht goed gebakken. Vaak zijn sliptongetjes kurkdroog. Zó bereid heeft zo'n visje verder niks nodig." Wel kunnen de gebakken krieltjes tien keer beter (minder slap, minder vet).
Zandstra besluit met huisgemaakte chocolademousse, bepaald geen straf, maar het dessert is geen lichtvoetige, luchtige mousse. Hermus schiet beter met het 'toetje van het moment'. "Buiten de kaart om", promoot de uitbater het nagerecht bijna samenzweerderig, "Absolut citron – een beetje wodka en limoncello met een bolletje ijs." Eenvoudig, maar sterk op het moment. 't Kleine Oestertje blijkt een klein pareltje.
