De liefde bracht Harm Hindriks (29) naar Soesterberg, maar WKE ’16 blijft in zijn hart. Foto: Ap van der Lei
Harm Hindriks verruilde begin dit jaar het woonwagenkamp in Emmen voor een plek op een kamp in Soesterberg. De liefde bracht de 29-jarige Emmenaar naar de provincie Utrecht en betekende tegelijkertijd het einde van zijn periode als teammanager van WKE ‘16.
Zijn band met de club blijft echter onaangetast. „Een deel van mij zal altijd op sportpark Grote Geert blijven rondlopen”, zegt Hindriks, die het andere oranje diep in zijn hart heeft gesloten. Daar waar hij als klein jongetje vanuit de woonwagen naar het voetbalveld keek, waar hij de gloriedagen van WKE beleefde, het faillissement verwerkte en meehielp aan de wederopbouw van WKE ’16.
Onlangs stond Harm Hindriks als supporter langs de lijn in Geesteren bij het nacompetitieduel tussen MVV ’29 en WKE ’16. Een vertrouwd gezicht voor iedereen die de club uit Emmen volgt. „Mijn roots in Emmen zal ik nooit verloochenen”, zegt Hindriks. „Maar de afstand tussen Emmen en Soesterberg is simpelweg te groot om mijn rol als teammanager goed te blijven vervullen. Ik vind dat je in deze functie eigenlijk ook bij iedere training aanwezig moet zijn. Je moet weten wat er leeft binnen de groep en er echt deel van uitmaken.”
Spelen in de jeugd van WKE
Hindriks groeide op in het woonwagenkamp naast sportpark Grote Geert. „Als kind van het kamp leerde ik eerst WKE kennen en daarna pas lopen”, zegt hij met een glimlach. Van zijn vijfde tot zijn zeventiende speelde Hindriks in de jeugd van WKE. In die jaren zag hij hoe de club uitgroeide tot een gevestigde naam in het amateurvoetbal. Hij stond als jonge supporter langs de lijn bij wedstrijden tegen gerenommeerde clubs als AFC, JVC Cuijk en Lienden.
Ook thuis werden de verhalen over WKE doorgegeven. Zijn opa Harm, die nog altijd samen met opoe op het woonwagencentrum De Ark aan de Sluisvierweg in Emmen woont, behoorde tot de generatie die op zondagochtend standaard samenkwam in de kantine om de wedstrijd van het eerste elftal voor te beschouwen.
Hoogste amateurniveau
Hindriks maakte de mooiste jaren van de club van dichtbij mee. Hij zag WKE kampioen worden in de eerste klasse, vervolgens de hoofdklasse bereiken en uiteindelijk zelfs uitkomen op het hoogste amateurniveau.
Zelf speelde hij als verdediger in de jeugd, maar een grote voetbalcarrière zat er niet in. „Ik vond het spelletje prachtig, maar ik was geen geweldige voetballer. Bovendien was ik in mijn puberteit snel op mijn teentjes getrapt. Als ik op de reservebank zat, was ik boos, terwijl ik diep van binnen wist dat mijn vervanger tien klassen beter was.”
Door knieproblemen stopte hij op zeventienjarige leeftijd met voetballen. De liefde voor de club bleef echter bestaan. De grootste klap kwam met het faillissement van het oude WKE. „Dat was een enorme zwarte bladzijde. Maar ik wist zeker dat WKE terug zou komen.”
WKE ’16 uit de as herrezen
Toen de club opnieuw werd opgebouwd als WKE ’16, was Hindriks nauw betrokken. Hij was een van de vele steunpilaren van de nieuwe vereniging en mede-initiatiefnemer van de supportersvereniging. „De geest ging weer in de fles. Samen hebben we WKE ’16 vanaf de grond opgebouwd. Het is één grote familie.”
In 2019 benaderde het bestuur hem voor de functie van teammanager. „Ze vroegen of ik daar iets voor voelde. Ik was al veel met de jongens bezig en stond dicht bij de groep. De rol leek me prachtig, dus zo ben ik erin gerold.”
In al die jaren werkte Hindriks samen met trainers als Jan Jouke Meertens, Albert Koops, Nico Haak, Björn Zwikker en Dennis van den Driessche. „Iedere trainer had zijn eigen visie en aanpak, maar ze waren allemaal gedreven, betrokken en hadden een groot hart voor de club. Dat maakte het werk voor mij zo bijzonder.”
Kampioenswedstrijd
Het leverde talloze mooie herinneringen op, maar één moment springt er bovenuit. 29 mei 2023: de dag die niemand meer vergeet. WKE ’16 speelde de beslissende kampioenswedstrijd tegen Helpman in de tweede klasse.
„We hadden zes supportersbussen geregeld. Er stonden ruim elfhonderd supporters langs de lijn op de Esserberg in Haren.” De spanning bleef tot het laatste moment aanwezig. Pas diep in blessuretijd maakte Harold Wolters de verlossende 0-1. „Toen ontplofte alles. Dat zijn momenten die je nooit meer vergeet.” De overwinning betekende het kampioenschap en promotie naar de eerste klasse. Op sportpark Grote Geert werd dagenlang feest gevierd.
Het avontuur in de eerste klasse bleek een stuk lastiger. Ondanks versterkingen kwam WKE ’16 op verschillende vlakken tekort. „Soms mentaal, maar ook fysiek. Dan moet je eerlijk zijn. De degradatie was uiteindelijk niet onlogisch. Toch bleven we ons verder ontwikkelen onder achtereenvolgens Bjorn Zwikker en Dennis van den Driessche.”
‘Emotie hoort bij voetbal, agressie niet’
Waar het kampioenschap tegen Helpman een absoluut hoogtepunt vormde, geldt de nacompetitiewedstrijd tegen FC Surhústerfean op 14 juni 2025 voor Hindriks als een absoluut dieptepunt. WKE ’16 verloor het promotieduel met 4-3. Wat een voetbalfeest had moeten worden, eindigde in chaos toen na afloop een massale vechtpartij uitbrak. „Er was geen houden meer aan. Dat was voor mij echt een dieptepunt. Emotie hoort bij voetbal, agressie niet. Passie mag je tonen, maar respect moet altijd de boventoon voeren. Wat er ook gebeurt, houd het hoofd koel. Dat is de belangrijkste les die we als club hebben meegenomen.”
