Voor Jalving zitten er te weinig dagen in een week

Anderhalf jaar is het inmiddels geleden dat Jalving naar buiten bracht te stoppen als hoofdtrainer van ACV. Daaraan vooraf gegaan waren bij hem weken van grote twijfel. Moest hij nog een seizoen doorgaan bij de Asser zaterdagclub? Of deed hij er verstandig aan een punt te zetten achter zijn periode als trainer bij de hoogst spelende vereniging in het noordelijke amateurvoetbal?

Hij besloot tot het laatste. Een beslissing die op z’n minst verrassend te noemen was. In de twee seizoenen die hij bij ACV de technische scepter zwaaide was hij uitermate succesvol geweest. Met een reeks van 25 wedstrijden ongeslagen was hij in zijn eerste jaar bij de club overtuigend kampioen geworden in de derde divisie. En met de debutant op het hoogste amateurniveau had hij in de tweede divisie opnieuw voortreffelijk gepresteerd en was hij op een keurig nette negende plaats geëindigd.

Het viel hem zwaar, gaf hij destijds aan, om werk en voetbal met elkaar te combineren. Het ontbrak hem vaak aan tijd. Jalving is manager dienstverlening bij de SVB (Sociale Verzekerings Bank) en in die hoedanigheid verantwoordelijk voor de locaties in Groningen en Deventer. ,,Het is lastig om het juiste moment te bepalen wanneer te stoppen. Ik ben een enorme denker, maar leef, heel tegenstrijdig, ook wel in het moment. De twijfel bleef en dan komt er een moment dat je duidelijkheid moet geven aan de club en aan je spelers. Met mijn vrouw en kinderen heb ik er thuis uitgebreid over gesproken en daarna de beslissing genomen. Nee, ik heb er geen spijt van gehad. Ik volg ACV nog steeds heel intensief, maar dat deed ik ook al toen ik er nog geen trainer was.’’

Jalving heeft ook negen jaar bij ACV gevoetbald en werd bij zijn afscheid als speler benoemd tot lid van verdienste. ,,Ik ben afgelopen seizoen bij één wedstrijd komen kijken, thuis tegen Volendam. Heb me bewust niet zoveel laten zien, maar als ze spelen kijk ik op mijn telefoon altijd naar de tussenstanden. Mijn vrouw doet dat ook. Ik heb ook nog regelmatig contact met Robin Witte (Jalvings assistent en opvolger bij ACV). Robin heeft het supergoed gedaan. Ik ben ook heel blij dat ACV de accommodatie verder gaat verbeteren. Om mee te blijven doen op hoog niveau is dat noodzakelijk. De club is het uithangbord van het amateurvoetbal in Drenthe.’’

ACV, maakt hij duidelijk, zit hem in zijn hart. ,,Net als ZBC, al bestaat die club nu dan niet meer.’’ ZBC, waarvan Jalving erelid is, fuseerde in 2014 met Sportclub Zweeloo, met als uitkomst een nieuwe club: vv Sweel, uitkomend in de derde klasse van het zondagamateurvoetbal.

Als hij had gewild, was Jalving dit seizoen trainer geweest van HHC Hardenberg, een andere club in de tweede divisie, met financieel veel meer mogelijkheden dan ACV. ,,Ik heb een geweldig gesprek gehad met Gert Heerkes (technisch manager van HHC) en twee andere mensen van de club. Maar ik had te weinig tijd om een weloverwogen afweging te kunnen maken hoe ik het wilde doen in combinatie met mijn werk. HHC wilde een snelle beslissing en dat snapte ik ook. Zoals ze mij ook begrepen.’’

HHC ging in zee met René van der Weij van de derde divisieclub Genemuiden, die Jalving eveneens polste voor het trainerschap. Net als PKC ’83 uit de stad Groningen, dit seizoen debuterend in de vierde divisie. ,,Of ik ooit weer trainer word? Je weet nooit wat er op je pad komt. Het moet wel iets bijzonders zijn. Ja, HHC is dat, maar de tijd was er nog niet rijp voor. En als ik ergens voor ga, dan ga ik er vol voor. Er zijn ook nog andere dingen in de sport die ik wel zou willen doen. Ik moet ergens tegenaan lopen. Maar ik sta er altijd voor open in gesprek te gaan met een club.’’

Ook zonder het trainerschap bij een club verveelt Jalving zich in zijn vrije tijd niet. ,,Ik speel samen met mijn broer in het vijfde elftal van Sweel, ga naar de sportschool, doe aan hardlopen, volg mijn twee zoons Twan en Jort en dochter Noor die alle drie bij Sweel voetballen, mag graag vissen en ben ook gaan golfen. Samen met mijn vrouw. Een uitdagende sport. We spelen op de Gelpenberg (prachtige golfbaan op een inworp afstand van hun huis in Aalden). Mijn vrouw is ook sportminded. Zij is de dochter van Jan Poelman, de vroegere keeper van SC Drenthe en voetbalde vroeger zelf ook. Er zitten voor mij nog steeds te weinig dagen in een week.’’

En dan is er ook nog sport op tv. Als FC Emmen (Ruud werkte in de jeugdopleiding van de club) speelt nestelen de Jalvinkjes zich steevast voor de buis. Net als bij de wedstrijden van Ajax. ,,Mijn broer heeft een seizoenkaart van Ajax. We zijn allemaal fan van de club.’’

,,Als hij dat niet was geweest, was ik niet met hem getrouwd’’, zegt zijn vrouw Mirella lachend.

,,Ik heb zelfs nog een dag met de selectie van Ajax meegetraind’’, gaat Ruud onverstoorbaar verder. ,,Dat was de prijs die ik had gewonnen bij een wedstrijd in VI Junior. Aad de Mos was de trainer. Ik was toen 11 jaar. Johan Derksen haalde me op en bracht me ook weer thuis.’’ Hij laat de reportage zien van zijn topdag bij Ajax. Op een van de foto’s is ook Frank Rijkaard herkenbaar. ,,Marco van Basten was er helaas niet. Maar vanaf die dag was ik helemaal verkocht en definitief fan van Ajax.’’