Ontspannen vuurt Rick Mulder van Schietvereniging Groningen zijn wapen af. „De schietsport is yoga met pistolen." Foto: Jaspar Moulijn
In de rubriek Club van de Week bezoeken we iedere week een sportclub uit Drenthe of Groningen. Deze keer staat Schietvereniging Groningen centraal. „De schietsport is yoga met pistolen.”
De entree lijkt op die je ziet in maffiafilms van Martin Scorsese. Achter een verscholen deur in een troosteloos gebouwtje aan de Chopinlaan in de Groningse wijk Helpman, om de hoek van een snackbarretje, leidt een trap je naar beneden. Daar wacht een zware, zwarte deur; op slot, met een camera gericht op iedereen die er binnen wil komen.
Na het indrukken van de bel gaat de deur na een poosje met een zoemer open, waarna een lange, smalle gang volgt. Het kan niet anders of het einde van deze gang brengt je naar een donkere ruimte waar mannen aan een ronde tafel, onder een schemerlamp, met dikke sigaren tussen hun lippen stapels geld tellen. Of waar tientallen louche figuren zwaaiend met grote coupures zich schreeuwend rondom een hanengevecht hebben verzameld.
Bekers, medailles en Delftsblauwe borden
Het is niets van dat alles. De lange gang leidt naar een ruimte met vitrines vol bekers, medailles, vaantjes en Delftsblauwe borden uit jubeljaren. Aan tafeltjes zitten mannen en vrouwen gezellig te keuvelen en achter een bruine bar wast een man koffiekopjes af. Hij groet vriendelijk.
Dit is geen maffiahol of plek voor illegale hanengevechten. Dit is de thuisbasis van zes schietverenigingen. Deze donderdagavond is het de clubavond van Schietvereniging Groningen, met 89 leden de grootste van de zes.
Handen schudden
Aan een tafel zitten twee mannen met pen en papier. Ze hebben net geschoten en tellen hun scores op. Daarna geven ze elkaar een hand. Het is iets dat opvalt; overal in de ruimte worden telkens handen geschud. Het houdt niet op.
„Dat handen schudden is heel kenmerkend voor onze vereniging”, zegt Jasper van Agthoven (27), secretaris van Schietvereniging Groningen, zittend aan een van de tafeltjes.
Er zit een idee achter het handen schudden, legt Van Agthoven uit. „Het is een moment waarop je even contact maakt, elkaar diep in de ogen kan kijken en kan zien hoe het met iemand gaat.”
Strenge selectie
De schietsport is nu eenmaal een bezigheid waar risico’s aan kleven. Het laatste wat je wil is een man (of vrouw) in de war met pistool. Daarom kijken de leden naar elkaar om. En bovendien, voordat iemand lid kan worden, volgt een strenge selectieprocedure.
„Als iemand zich bij onze vereniging aan wil sluiten, moeten ze een formulier invullen met hun motivatie”, legt Van Agthoven uit. „Daar kunnen we al heel veel uit halen.” Op die manier scheidt de club de serieuze schietsportenthousiastelingen van de Pistolen Paultjes.
Sociale vereniging
Aspirant-leden moeten bovendien een verklaring omtrent gedrag met een screeningsprofiel voor de schietsport aanleveren en er volgt een gesprek met het bestuur. Daarin wordt onder meer gevraagd naar de psychische achtergrond van het aspirant-lid. Daarna volgt een proefperiode van enkele maanden, waarna de club alsnog kan besluiten dat een lidmaatschap niet verstrekt kan worden.
„We zijn een sociale vereniging”, vertelt Van Agthoven. „We kijken naar elkaar om. We weten wat er speelt onder onze leden.”
Vandaar het vele handen schudden, waarmee er altijd een vinger aan de pols wordt gehouden.
Rick Mulder vuurt zijn wapen af op de baan van Schietvereniging Groningen. Foto: Jaspar Moulijn
Vijftien schietbanen
Van Agthoven is trots op de club waar hij zelf als 19-jarige lid van werd. Een jaar geleden vierde Schietvereniging Groningen haar 125-jarig bestaan. Al tientallen jaren schieten ze op donderdagavond in de kelder van het gebouwtje aan de Chopinlaan.
Op de locatie in Groningen zijn vijftien banen voor pistolen, geweren en karabijnen. Op de banen kan uitsluitend met luchtwapens en klein kaliber worden geschoten. Iedere maandag kunnen leden in Niekerk terecht, waar in Partycentrum De Halte op 25-meterbanen met groot kaliber kan worden geknald.
De baan
Na de uitleg van Van Agthoven over de vereniging is het tijd om naar de schietbaan te gaan. Daar waar het allemaal gebeurt.
Eerst weer een deur door. Daar pas zijn voor het eerst de doffe knallen te horen van de leden die met hun pistool of geweer hun kogels op de papiertjes met kleine roosjes op 12-meter baan afvuren.
Van Agthoven gaat naar een klein kamertje met een glazen wand. Vanaf die plek is te zien hoe een zevental leden, allen met gehoorbescherming, aan het schieten is. Op een stoel, in een hoekje, zit Jan Berend Bolt, de baancommandant van dienst. Hij ziet er op toe dat alles volgens de regels gaat.
Baancommandant Bolt
Als er nieuwe schutters de baan betreden geven ze Bolt eerst een hand. Als al hun patronen zijn afgevuurd, laten ze hun wapen controleren door de baancommandant. Veiligheid staat voor alles. Als het wapen is geïnspecteerd, krijgt Bolt opnieuw een hand.
Schutter Rick Mulder geeft baancommandant Jan Berend Bolt een hand. Foto: Jaspar Moulijn
‘Yoga met pistolen’
Het tafereel op de schietbaan ziet er ontspannen uit. Iedereen neemt z’n tijd. Laden, rust nemen, richten, richten, richten… en pang! „Het is een zeer ontspannen bezigheid. Dat is voor velen de reden om lid te worden”, zegt Van Agthoven. „Je moet het zien als yoga met een pistool.”
Van Agthoven schiet zelf ook. En hij geeft les. Hij is zeker niet de beste schutter van de vereniging, zegt hij zelf. „Ik schiet gemiddeld zo’n 280 tot 300 punten, van de mogelijke 400 punten.”
Schutterstalent
Wie wel een talent is, is Rick Mulder. Hij is pas een jaar lid, maar schiet gemiddeld al 360 punten. Hij volgde ooit de militaire opleiding en ontdekte daar de liefde voor het schieten. Vorig jaar zocht hij een nieuwe bezigheid en zo kwam hij bij Schietvereniging Groningen terecht.
Met een pistool met houten kolf vuurt hij zijn kogels af op het kleine briefje twaalf meter verderop. Alles gaat raak. Als hij vijf keer heeft geschoten, drukt hij op een knop en komt het papiertje, van zo’n 20 bij 20 centimeter, in razende vaart op hem af. Er zitten vijf kleine gaatjes in het papier, maar nee, tevreden is hij niet. De gaatjes zitten wat Mulder betreft te ver van de roos.
Jasper van Agthoven (links) en Rick Mulder kijken naar de scores die Mulder net geschoten heeft. Foto: Jaspar Moulijn
Liefde voor de sport
Terug aan de bar – bij het verlaten van de schietbaan zijn er uiteraard eerst nog wat handen geschud – vertelt Van Agthoven verder over de vereniging. Voorzitter Pepijn Barske is er inmiddels ook bij komen zitten.
Ze vertellen er enthousiast over de schietsport. Over de strenge regels voor het bewaren van het wapen in huis (’mijn vrouw weet alles van mij, maar de code van het wapenkluisje niet, die staat in mijn testament’ , zegt Barske), over toernooien die er georganiseerd worden, de rijke historie van de vereniging en de vooroordelen die bij de sport horen.
Trots is het duo op de diversiteit bij hun vereniging. Er zijn leden van nog maar net twintig jaar en de oudste is de tachtig al gepasseerd. En van de 89 leden zijn er maar liefst vijftien vrouw.
Groeiend ledenaantal
Schietvereniging Groningen is de afgelopen jaren veel gegroeid. Ook andere schietverenigingen zien hun ledenaantallen toenemen. Een reden daarvoor kent Van Agthoven niet. Volgens hem heeft het in elk geval niets te maken met de internationale spanningen en de steeds groter wordende dreiging van een oorlog.
Bij Schietvereniging Groningen leren ze alleen op stilstaande papiertjes te schieten.
