FC Emmen maakt het zichzelf weer eens onnodig moeilijk, maar knokt toch naar winst

Voor aanvang van de wedstrijd werd op het stadionplein het EK eitje tikken georganiseerd. Deelnemers tikten daarbij hardgekookte eieren tegen elkaar. Met de punt op punt of juist stomp op stomp. Wiens ei het eerst barst, verliest.

Volgens de Saksische kenners van het paasspel zijn er daarbij twee tactieken mogelijk. Zelf agressief de aanval kiezen of juist de driften van de tegenstander gedoseerd opvangen en zo een breuk bij de tegenstander forceren. FC Emmen koos overduidelijk voor de overrompeling en tikte al snel en op volle vaart de eerste deuken. Maar MVV brak niet vanzelf.

In een ietwat stil stadion zonder de gebruikelijke sfeeracties van de harde kern, leek hoofdtrainer Menno van Dam opnieuw een geïmproviseerd elftal de groene weide in te sturen met maar liefst vijf, al dan niet gedwongen, wijzigingen ten opzichte van de uitwedstrijd tegen Vitesse van drie dagen eerder. Aanvaller van beroep Noam Emeran zorgde als moderne wingback voor verrassend veel aanvoer richting de vier voorop. Vincente Besuijen en Freddy Quispel fungeerden als ruggensteun voor het Groningse duo Romano Postema en Chiel Sunder.

Weer een nieuw hoofdstuk dus in het jongensboek van Sunder, het supertalent dat dit jaar op wondersloffen lijkt te spelen. Bij zijn debuut eerder dit seizoen verdrong hij Dave Padding al uit de clubannalen als jongste spelers op het veld ooit in het Emmer rood-wit-rood. Afgelopen vrijdag was hij met zijn 3-3 tegen Vitesse de reddende engel en vooral ook de jongste doelpuntenmaker ooit voor de club. De rekenmeesters op de burelen van De Oude Meerdijk moesten eraan te pas komen, maar de Harenaar was bij zijn treffer op de dag af een maand jonger dan clubicoon Roy Stroeve: 17 jaar, 5 maanden en 18 dagen. 

De invalbeurten van Sunder sprongen de afgelopen weken dusdanig in het oog dat hij een basisplaats afdwong naast grootmeester Postema in de voorhoede. Zijn eerste en laatste basisplaats draaide begin dit jaar nog uit op een afknapper, toen hij op een waardeloze namiddag in Oss na een kwartier werd opgeofferd door een rode kaart voor doelman Unbehaun.

In eigen huis, voor een publiek dat altijd snakt naar een nieuwe ster van eigen kweek, ging het speelkwartier hem een stuk beter af. Na een puike afjaagactie wist hij zijn secondant Postema in scoringspositie te brengen. Die klopte wel de keeper, maar net niet de inglijdende Belg Wout Coomans. Kort daarvoor was Quispel al gevaarlijk geweest na een heerlijke steekpass van spelverdeler Casper Staring, met afstand de man van de eerste helft.

Binnen de twintig minuten stond de Barnevelder aan de basis van het openingsdoelpunt van de Emmenaren. Zijn tikkie breed kwam via Emeran en Postema voor de voeten van het dubbele feestvarken Quispel. Die speelde zijn vijftigste wedstrijd in dienst van FC Emmen en is sinds een week vader van dochtertje Donna. In zijn schot leken het knuffelhormoon van jonge vaders en de clubliefde voor zijn FC Emmen zich samen te ballen: 1-0 dus en heel weinig aan de hand tegen het povere MVV.

Maar laat het maar aan FC Emmen over om uit ogenschijnlijke gewonnen positie de boel weer eens onnodig spannend te maken. Het centrale duo achterin ging daarbij verre van vrijuit. Eerst verloor Gijs Bolk een kopduel van voormalig Emmenaar Sven Braken en daarna liet Joshua Mukeh, die op het laatste moment Philip Søndergaard verving, zich kinderlijk uit de rug lopen door de rappe Jael Pawirodihardjo. Ook voor keeper Unbehaun was er geen houden meer aan. Dus sukkelde het veel sterkere FC Emmen niet met het hoofd fier in de nek, maar met vertwijfelde koppies richting kleedkamer. Tegen alle verhoudingen in.

De tweede helft begon niet beter, maar door de score en tikkende klok wel een stuk spannender. Beide clubs, samen goed voor 225 jaar voetbalgeschiedenis, beleven een seizoen in mineur en willen niet nog meer tikken richting absolute kelder van de KKD krijgen. Dan dreigt soms dat het niet willen verliezen de overhand krijgt boven de absolute wil om te winnen.

Maar dat soort gedachten zijn superschutter Postema vreemd. Natuurlijk ging hij maandag er nog eentje in prikken in zijn persoonlijke jacht op de topscorerstitel. De vraag was alleen wanneer hij doel trof. Het antwoord: nog voor de zestigste minuut, na knap voorbereidende diensten van Emeran en Quispel.

Wederom leek er geen vuiltje aan de lucht. Totdat het knuffelhormoon bij Quispel bleek uitgewerkt en hij ongelukkig, maar toch vol op de enkels ging staan van zijn directe tegenstander. Dat was zijn tweede forse overtreding van de wedstrijd en dus kon Quispel inrukken met een tweede gele kaart, zijn tien teamgenoten billenknijpend achterlatend. Meteen greep Van Dam in: drie wissels met de extra sloten Rodney Kongolo, Daniël Beukers en Christian Østergaard op deur.

Dat kwam de kwaliteit van het spel logischerwijs niet ten goede, maar in combinatie met de niet trefzekere Maastrichtenaren pakte het goed uit. De drie punten bleven in Emmen. Dat is een welkome uitzondering in 2026 en vooral goed voor het broze moraal.