Padelbejaarde Bastiaan Last laat zich niet van de baan meppen, maar groentjes winnen

Afgelopen weekend werd op de banen van tennis- en padelvereniging Cream Crackers in Groningen het Clean Energy P500-toernooi gespeeld. Het is het hoogst gedoteerde toernooi waar punten voor de nationale ranking kunnen worden behaald, waarvan er in Nederland jaarlijks slechts elf op het programma staan.

Normaal gesproken is de complete Nederlandse top aanwezig op een P500-toernooi, zoals dat de voorgaande twee edities in Groningen ook het geval was, maar deze keer ontbreken er nogal wat grote namen uit de top-20. Hoe dat kan? De Nederlandse padellers worden steeds beter, dus vertoeven ze vaker in het buitenland. Daar worden toernooien gespeeld waar ze vroeger van de baan werden gemept, maar nu hun mannetje staan. Logisch dus dat ze de P500-toernooien wat vaker links laten liggen.

Toch is het niet zo dat er afgelopen weekend op de banen van Cream Crackers geen toppers te zien zijn. Yannick Verwater, nummer acht van Nederland, is er, net als de tweelingbroertjes Kai (10) en Mats (14) Groen, Julio Pulido Alegre (12) en Ids Hannema (13) uit Norg.

De afwezigheid van enkele toppers, zorgde er ook voor dat er plek was voor de mindere padelgoden. Zo werd Arjen Robben samen met Sido Nijholt direct toegelaten tot het hoofdtoernooi, maar niet voor het eerst in zijn imposante carrière moest de oud-topvoetballer zich afmelden wegens een blessure.

Ook voor de nummer 560 van Nederland, Bastiaan Last, was een plekje in het toernooischema gereserveerd. Het is een weinig indrukwekkende positie op de ranglijst, maar dat er 543 en 542 plaatsen tussen hem en zijn tegenstanders Moos Sporken en Simon Bond zitten, valt deze zaterdagochtend niet op. Opvallend, want niet alleen het verschil op de ranglijst is immens. Met zijn 56 jaar is Last een stuk ouder dan alle andere deelnemers en kan hij gerust een padelbejaarde worden genoemd.

Met Tim Wallage – die de helft jonger is – biedt Last prima weerstand tegen de nummer 17 en 18 van Nederland. Goed, de setstanden zijn afgetekend (6-1 en 6-2), maar de Groningers slaan absoluut geen modderfiguur. De rally’s zijn leuk en op een paar korte moppermomentjes bij verkeerde keuzes na heeft Last er zichtbaar plezier in.

Na de wedstrijd, als Last en Wallage nog een poosje met hun tegenstanders hebben gekeuveld, is de glimlach er nog steeds. ,,Het was een prima potje’’, zegt hij. ,,Ze zijn gewoon beter. Op de belangrijke punten staan ze er, maar het was gezellig.’’

Was er dan geen angst dat hij als 56-jarige van de baan zou worden gemept? ,,Nee, ik speel wel vaker met dit soort jongens. Ik kan prima mee, dat weet ik wel. En weet je wat het is met padel? Of je tegenstanders nou een hoger of lager niveau hebben, het is eigenlijk altijd wel een leuk potje. Bij tennis is dat anders. Als daar een niveauverschil is, word je van de baan gebeukt of beuk je de ander van de baan.’’

,,Deze wedstrijd verdienden we misschien nog wel meer’’, gaat Last verder. ,,Tim stond alleen maar te lachen, die genoot van alles, terwijl ik dacht: kom op, we kunnen het misschien wel spannend maken. Ach, misschien had het 6-3, 6-3 kunnen worden, maar winnen zouden we deze wedstrijd nooit.’’

Terwijl Last verder gaat over zijn liefde voor de sport – hij staat drie à vier keer per week op de baan – vertelt hij ook dat hij in zijn padelleven slechts tien lessen heeft gevolgd. ,,Als je gaat lessen word je écht beter’’, zegt hij. Betekent dat niet dat als hij zich de komende vier jaar stort op trainingen hij het P500-toernooi van Cream Crackers op zijn naam kan schrijven? ,,Nee joh, doe normaal. Nou ja, bij de 60-plussers misschien’’, lacht hij.