Het noordelijke tennis staat er eigenlijk best goed op

Zondagavond, even na half tien. Job van Eijk legt aan voor een service. Zo’n kanonskogel die de eerste man van TAM al de hele competitie van zijn racket katapulteert. Het is net 40-15 geworden in het laatste gemengddubbel dat TAM speelt: Van Eijk en Celine Koets tegen het Oldenzaalse duo Maxim van Ossenbruggen en Jorrit ter Maat.

Van Eijk en Koets staan dus op matchpoint en dat is niet zomaar een wedstrijdpunt. Het is het punt dat TAM kampioen kan maken in een competitie die werd gedomineerd door de buren van ruim zes kilometer zuidelijker: het talententeam van Cream Crackers, dat tot vorig weekend alle wedstrijden had gewonnen.

Van Eijk kijkt, legt aan. De eerste service gaat in het net. De tweede slaat hij met meer effect. Van Ossenbruggen retourneert cross, waarna Van Eijk de bal laag op de voeten van netspeler Ter Maat legt. Die bal is hem teveel. Zijn volley valt een halve meter achter de baseline en heel TAM ontploft. Van Eijk en Koets worden bestormd door minstens honderd blije studenten. ,,TAM op eenzame hoogte’’, klinkt het, op de tonen van een bekend housedreuntje gezongen.

Frans Wouters ziet het gelaten aan, de vreugde die hij eigenlijk zo graag met zijn eigen tennissers wilden delen. Wouters traint de talenten van Cream Crackers, zoals Rixt van der Werff en Jasmijn Gimbrère, maar ook TAM-speelster Koets. Hij had het toch een beetje zien aankomen. ,,Een huzarenstukje hing in de lucht, maar op deze manier had ik het niet verwacht.’’ Het overlijden van de vader van Van der Werff in de slotfase van de competitie maakte het er niet makkelijker op. ,,Als je ziet hoe het team om haar heen ging staan, hoe Rixt er zelf mee om is gegaan: alleen maar diep respect.’’

Ook Cream-coach Bart de Vries is teleurgesteld, maar bij hem overheerst de trots. ,,We zijn prima op weg. Rixt staat tweede in de categorie tot en met zestien jaar. Jasmijn staat 35ste van Nederland en de broers Jans en Niels Visker staan ook hoog. Dit team was klaar voor de hoofdklasse.’’ De Vries zegt te gaan kijken of een promotie op aanvraag mogelijk en wenselijk is. ,,We gaan inventariseren of we dat als club willen. Ik sluit niets uit.’’

Het kampioenschap van TAM is mede te danken aan de krankzinnige 5-3 overwinning op ‘Cream’, de zege die vorige week zondag tot stand kwam na een 3-1 achterstand en vier bizarre dubbelpartijen die, inclusief matchpoints voor ‘Cream’, uiteindelijk allemaal de kant van de studenten opvielen.

Dat is deels geluk, maar de TAM-titel is wel degelijk het resultaat van jaren gericht beleid. Zegt Frank Schmitz, die de afgelopen vijftien jaar in dienst van de Hanzehogeschool de technische lijnen uitzette bij TAM. ,,Goed selecteren, vooral het teambelang boven het individu stellen. Kijk naar Koen de Haan, die als dubbelaar bijna elke wedstrijd wint. Dit is het resultaat. Hier hebben we het allemaal voor gedaan.’’ Ook coach Paul van Lier, die net instapte bij de studenten, is overtuigd van de juiste werkwijze. ,,Dit resultaat heeft ontzettend veel uitstraling op andere tennissers die in Groningen gaan studeren. TAM staat op de kaart.’’

Twee Groningse ploegen, mede gevormd door Drentse tennissers (Koets, de broers Jans), die tot het allerlaatste punt strijden om een plek in de hoofdklasse. Het is geen incident. Want de mannen van Suthwalda – Mattheo Knoop, Erik Dallinga, Floris Kilian en Roy Schoonveld – werden ook kampioen in de hoofdklasse.

Een stuk zuidelijker van Zuidwolde was er nóg meer noordelijk tennissucces. Emmenaar Max Houkes, voormalig stad-Groningse Joany Pontjodikromo en de Delfzijlster Maikel Borg werden met het tweede team van TC Salland kampioen in de hoofdklasse, het niveau waarop TAM dus komend jaar ook speelt.

Momenteel staan vijf Drenten en twee Groningers bij de beste 62 van het land, bij de vrouwen staan zelfs twee Drentse en drie Groningse tennissters bij de beste veertig. Het noordelijke succes is de tennisbond niet ontgaan. ,,Prachtig wat daar gebeurt’’, zegt Jacco Eltingh, sinds een jaar technisch directeur bij de KNLTB. ,,In verhouding met andere districten met een veel grotere tennisdichtheid doen de noordelijke tennissers het prima.’’

Voor een verklaring wijst hij naar de samenwerking tussen de tennisscholen in het Noorden. ,,Dat werkt goed, zo zien we. Niet elkaars talenten proberen te kapen, maar juist intensief samenwerken, zodat de beste spelers juist elkaar beter gaan maken. Dát is de manier.’’