‘Heb jij niet te weinig kleding mee?’ vroeg mijn vrouw. ‘Of jullie hebben te veel mee’, zei ik, ‘we gaan zes dagen naar Ameland, geen zes weken’ | column Herman Sandman
Nadat ik de tassen met bagage en boodschappen in de auto had geladen kon de twinny load met fietsen erop. Dacht ik. Mijn vrouw knikte richting gang: „Dat moet ook mee.”
We hadden deze keer de auto en eigen fietsen mee naar Ameland. Twee maanden geleden huurden we twee rijwielen voor drie dagen voor 118 euro. Auto parkeren bij Holwerd kostte 50 euro, dus was de overtocht voor drie man plus wagen plus twinny load plus fietsen voor 225 euro goedkoper. Immers: scheelde parkeergeld en drie keer fietshuur voor zes dagen. Zoals ze in Amerika zeggen: do the math.
Met de auto kon je echt alles nemen. Wat we niet wilden was na aankomst meteen naar de winkel. Dan kocht je maar wat.
Ik was de dag voor vertrek rustig naar de supermarkt geweest en had net als jongste zoon kleren klaargelegd. Mijn vrouw pakte zoals altijd de tassen in, inclusief boeken, toiletgerei en schoenen.
Ze vroeg mij wel: „Heb jij niet te weinig mee?”
„Kan het zijn dat jullie misschien teveel mee hebben?”, kaatste ik, „we gaan zes dagen, geen zes weken.”
Het was zondagochtend rustig bij de weg, we arriveerden keurig op tijd bij de boot en reden met een ‘dit is makkelijk’ het eiland op richting strandchalet, alwaar we even bezig waren met uitpakken.
Waarna vrouw en jongste zoon toch het dorp in moesten. Zij had de zonnebril van de jongste niet ingepakt en ik had te weinig olijfolie. Oh ja, ze kochten ook nog paprikachips.
De tweede dag moest ik in de fietswinkel vragen of ze opladers verhuurden. Was ik vergeten.
„Niet handig”, zei de jongen die een collega vroeg of ze wel fietsopladers verhuurden.
