Op pad met een oude camper: niet op elk olietankje past een dekseltje | onderweg

Op vakantie met de camper, dat leek vriendin en mij nou eens leuk. Via een soort Airbnb voor campers kwamen we uit bij een oude, maar goed onderhouden Fiat-camper uit 1995. Stoer, vrolijk, nostalgisch en voorzien van gemakken zoals een zonnepaneel, achteruitrijcamera en airconditioning. En, niet onbelangrijk: betaalbaar en in de buurt op te halen.

Het plan was om de Vogezen te bezoeken. De heenreis verliep voorspoedig. We hadden slechts een keer panne, net voorbij Karlsruhe. In de brandende zon op een parkeerplek naast de autobahn met 33 graden.

Geen pretje om dan te wachten op de Duitse ANWB, maar het voordeel van de camper werd direct duidelijk. We hadden koud drinken bij de hand, een bed om te slapen en konden koffie zetten.

Na een paar uurtjes wachten konden we de rit vervolgen en niet veel later reden we de Vogezen binnen. Het middelgebergte lag er prachtig bij. Steile hellingen, donkere bossen en mooie vergezichten. Alleen maar blijdschap, tot we op de camping kwamen.

Waar we geen rekening mee hadden gehouden, was dat Frankrijk vol zit met Fransen. Na een paar dagen waren we zo klaar met de Franse slag dat we met gierende banden naar het ‘naastgelegen’ Duitse Zwarte Woud reden.

Ons Duits is beter dan ons Frans. Een kaiserbroodje is minder lekker dan een croissantje, maar de campings en dorpjes waren een stuk netter, de mensen vriendelijker en de wegen beter. Plus: het is de facto dezelfde bergketen, die dankzij de Rijn en landsgrens van elkaar gescheiden is. Maar geologisch horen de Vogezen en het Zwarte Woud bij elkaar zoals de Vismarkt en Grote Markt

De vakantie was goed in Duitsland. We bezochten watervallen, doken in verkoelende meren, slenterden door Freiburg, oude dorpjes, kastelen en ongerepte natuur, aten schnitzels en stonden op een mooie camping met prachtig uitzicht over de bergen.

De camper beviel uitstekend. De bedden lagen lekker, het gevaarte stuurde goed en kon, soms met de nodige moeite, elke helling aan. Het was dondersmooi om met dat gevaarte door de bergen te rijden. En het was heel fijn om overal direct thuis te zijn.

Tot de laatste dag. Beter gesteld: tot de terugreis. De eigenaar drukte ons voor vertrek op het hart om regelmatig het oliepeil te controleren. „Ik verwacht geen problemen, maar het blijft wel een oude dame. Voorkomen is beter dan genezen.”

Die woorden schoten me vlak voor vertrek terug naar huis door de kop. Dus de motorkap open, de oliedop eraf, peilstok erin om te ontdekken dat het in orde was. We konden naar huis. Voor de verandering kroop de vriendin achter het stuur en zat ik op de bijrijdersstoel waar ik al snel een stinkende, verbrande plastic lucht rook.

Misschien van de auto voor ons of van een boer die wat spul verbrandde. Het zal wel voorbijtrekken, dachten we allebei. Maar dik een uur later zaten we nog steeds in de verbrande rubberlucht. Reden genoeg om een parkeerplek langs de snelweg op te zoeken en onder de motorkap te kijken. Daar wachtte een nare verrassing.

Ik was vergeten om de oliedop er weer op te draaien. We hadden bijna twee uur gereden terwijl de olie uit de tank gutste. De olietank was leeg en het motorblok zat onder de zwarte drab. We hadden een probleem.

Bij het tankstation verkochten ze een universele oliedop, maar die paste niet op onze oude camper. Gelukkig wist een Roemeense vrachtwagenchauffeur raad. Sterker: ondanks dat hij geen Engels, Duits of Nederlands sprak, wilde hij ons helpen.

Uit zijn cabine haalde hij een leeg petflesje, een mes en ijzerdraad. Het flesje sneed hij doormidden en plaatste hij als een dop op de olietank. Het ijzerdraad spande hij er strak omheen. Het was provisorisch, maar het werkte. Wel waarschuwde hij dat we hier niet helemaal mee naar Nederland konden rijden. „Zoek een dealer in de buurt die een passende oliedop heeft”, was zijn advies.

Internet wist verschillende Fiatdealers, camperzaken, sloperijen en oldtimergarages in de buurt te vinden. We hebben ze allemaal bezocht. En bij elk bezoek werd de constructie van de vrachtwagenchauffeur losgehaald om te kijken of een andere dop paste.

Bakken vol doppen hebben we doorgenomen, tientallen vaklui hebben zich om de camper bekommerd, een stuk of zeven garages en sloperijen hebben we gezien. De tijd tikte weg, de temperatuur kroop omhoog, het werd een steeds hachelijker onderneming zonder resultaat. Geen enkele zaak had een dop die paste op de oude camper.

Ondertussen werd de constructie van de Roemeense vrachtwagenchauffeur instabieler door het steeds weer uit elkaar halen en in elkaar zetten. Daar konden we niet mee verder rijden. Dus we moesten wat anders. Dat werd toch de universele dop van het eerste tankstation. Die paste na 7 uur van alles proberen het beste.

Dat wil zeggen: de dop sloot alles af, maar daar was het mee gezegd. Hij was te groot om vast te draaien op het schroefdraad. Daarom knoopten we de dop met een theedoek vast. Het werkte, maar het was zo fragiel dat we om het tankstation stopten om te kijken of alles nog vast zat en er nog voldoende olie in zat.

We waren rond 9 uur ‘s ochtends vertrokken vanaf de camping. Normaal gesproken zou de rit ongeveer 10 uur duren. Diep in de nacht reden we Groningen binnen. De constructie met de theedoek had het volgehouden. Opgelucht, maar afgemat en met de wetenschap dat het vervelendste nog zou komen – het vertellen aan de eigenaren die zo aardig waren – vielen we in slaap.

De volgende dag brachten we de camper met lood in de wielen terug bij de eigenaren. Boos waren ze niet. Ze waren blij dat we het eerlijk vertelden en stelden ons gerust. Het zou geen probleem zijn om een ‘nieuwe’ oliedop te vinden.

Een week later appte de eigenaar. Na dagen zoeken had hij eindelijk in België een passende dop gevonden. Toen we een tijd later weer keken naar een huurcamper, zagen we dat het stel was gestopt met de verhuur. „Te veel gedoe”, vertelden ze.