Glimina Chakor: de Marokkaanse Femke Halsema van Groningen

Of ze wethouder van Groningen wil worden? ,,De fractie bepaalt’’, zegt Glimina Chakor diplomatiek. Maar ze kan het niet laten om te zeggen dat ze ambitieus is. Ze wil meer en verder. Zo wil ze ook, ooit, een boek schrijven.

Want in haar schuilt een verhaal, zegt ze. Dat begint als zij eind 1976 wordt geboren op de derde verdieping van een flatje aan de Paulus Potterstraat in Hoogezand. Of misschien begint het al eerder, in Marokko waar in de westelijke Sahara een gehuchtje ligt dat Oum Mifiss heet en dat zestien huizen telt. Het is de geboortegrond van haar ouders.

Haar vader verlaat het dorpje als jongen van 17 of 18 jaar. Samen met zijn broer trekt hij naar Europa. Ze werken in Spanje, Frankrijk, in Zwolle en uiteindelijk wordt vader Chakor scheepslasser in Hoogezand-Sappemeer. Jaren later vindt hij in zijn geboortedorp zijn vrouw die 11 jaar jonger is dan hij. ,,Mijn moeder kwam als jong bruidje van 18 jaar naar Hoogezand. Ze heeft zich eenzaam gevoeld in dat nieuwe land waar ze alles moest leren’’, zegt Chakor. En: ,,Mijn moeder heeft altijd gedroomd van een tuintje.’’

Chakor zit aan de keukentafel in haar bungalow aan de rand van Hoogkerk. Ze woont er sinds vier jaar met haar gezin, ze houdt van de ruimte en het groen om hun huis. Ze bedenkt dat zij en al haar broers en zussen intussen wél over een tuintje beschikken. ,,Dat is ook de verdienste van mijn ouders. Mijn vader heeft ongelooflijk hard gewerkt.’’

Of misschien begint haar verhaal als ze met haar ouders en haar twee broertjes op vakantie is in Marokko, bij haar oma. Ze is zes jaar en voelt dat er iets te gebeuren staat. ,,Mama, ik blijf toch niet hier?’’, vraagt ze haar moeder. ,,Nee gekkerd, welke moeder laat haar kind nou achter?’’ antwoordt haar moeder.

De volgende ochtend wordt ze wakker, haar ouders en broertjes zijn weg. ,,Alleen mijn koffertje stond er nog’’, zegt ze. Ze wil niet al te veel kwijt over haar verdriet en woede, over het eindeloze wachten dat ze deed.

Waarom haar ouders haar in Marokko achterlieten? Ze weet het niet exact, ze denkt dat haar moeder ten diepste terug wilde naar haar vaderland en dat ze haar dochtertje er alvast wilde laten wennen aan de taal en de cultuur. Dat Glimina een soort vooruitgeschoven post was. Zes jaar woonde ze bij haar oma.

,,Het heeft me natuurlijk gevormd’’, zegt ze, terugblikkend. Ze leerde zich aanpassen, ze werd er oplossings- en prestatiegericht van.

Ze roemt haar oma. ,,Mijn oma is een schat, ik ben blij dat ik bij haar ben opgegroeid. Ze was haar tijd ver vooruit, is drie keer getrouwd en drie keer gescheiden, vocht voor waar ze in geloofde. Ze was pittig, had een mening en was zeer vredelievend, droeg zorg voor mensen die het minder hadden dan wij.’’

Toen ze op haar twaalfde op vakantie was in Hoogezand, besloot haar vader dat ze bij haar ouders moest blijven. Ze sprak alleen Arabisch, moest de ruimte van Marokko ruilen tegen het flatje aan de Paulus Potterstraat, miste haar grootmoeder. Met vallen en opstaan baande ze zich een weg naar een eigen leven. Haar ouders, broers en zusjes verhuisden naar Koog aan de Zaan.

Zij ontmoette op school haar echtgenoot, samen bouwden ze aan hun bestaan in Groningen. Ze wil niet uitweiden over die jaren thuis. ,,Ik ben in harmonie met wat er is gebeurd. Het was heftig, maar het heeft me geholpen bij alles wat ik daarna heb aangeraakt.’’

Rumoer in huis ineens. Haar twee jongste kinderen komen uit school. Chakor pakt brood, beleg en een koekenpan om tosti’s te bakken. Trots laat ze een foto zien van haar oudste dochter die net een baan heeft gevonden als bouwkundig ingenieur.

,,Ik won de prijs Sociaal Werker van het Jaar in 2012. Daar viel het sommige mensen op dat ik goed kon spreken en een collega vroeg me mee naar GroenLinks. Ik was fan van Femke Halsema, haar kracht en felheid spraken me aan. Ik kan ook fel en pittig zijn. Toen heb ik een tijd meegelopen bij GroenLinks, om te kijken of het mijn partij was.’’

,,Omdat GroenLinks verder kijkt dan vandaag. Wij zijn de eerste generatie die het effect van klimaatverandering ervaart en de laatste generatie die er iets aan kan doen. We moeten vaart maken. En we zetten ons niet alleen in voor vergroening, maar ook voor armoedebestrijding en gelijke kansen. De verharding en verrechtsing in de maatschappij wil ik proberen tegen te gaan.’’

,,Klopt, ze zaten na onze verhuizing naar Hoogkerk nog een paar jaar op hun oude school in de stad. Nu gaan ze hier naar school en kunnen ze lekker op de fiets. Hadden we veel eerder moeten doen.’’

,,Oprah Winfrey, het voelt of ik met haar ben opgegroeid. Zij heeft ook geen makkelijke start gehad. En Obama, wat een begenadigd spreker!’’

,,Ik heb niet zo veel met haar. Waar ze voor staat, is prima, maar doe dat alsjeblieft op een positieve manier.’’

,,Ja, soms. Onbekend maakt onbemind. Ik moet harder mijn best doen, want ik ben vrouw en Marokkaans. Vrouwen zijn ondervertegenwoordigd in leidinggevende functies. De gemeenteraad van Groningen? Overwegend mannen. Het college van B en W? Allemaal mannen. Daar kun je boos om worden, maar je kunt ook denken: we hebben als vrouwen stappen te maken.’’

,,Ja, ik luister naar wat anderen zeggen, maar ik ben ook direct en geef mijn mening. Ferry Mingelen zei tegen me dat ik bozig overkwam tijdens het lijsttrekkersdebat. Ik zei dat het mijn Marokkaanse temperament was, maar realiseerde me ook dat hij zulke dingen niet zei tegen de mannelijke lijsttrekkers.’’

,,Als hulpverlener kon ik mensen individueel helpen. Met die ervaring én als vrouw, moeder en met mijn achtergrond, kan ik me via de politiek breder inzetten. We gaan de armoede en de kansenongelijkheid bestrijden, ook al is er geen geld voor. Hoe weet ik nog niet. Vliegveld Eelde moet z’n eigen broek ophouden, we zetten in op verduurzaming door de gaswinning te stoppen en voorrang te geven aan fietsers en voetgangers want de stad slibt dicht met auto’s.’’

Voor haar deur staan twee auto’s. Eentje gaat er weg. Chakor heeft een elektrische fiets aangeschaft.

Glimina Chakor (Hoogezand-Sappemeer, 1976) is de oudste in een gezin van acht kinderen. Ze woonde van haar zesde tot haar twaalfde in Marokko. De naam Glimina is een ouderwetse Marokkaanse naam die nauwelijks nog voorkomt. Ze is vernoemd naar haar oma.

Ze is fractievoorzitter en lijsttrekker van GroenLinks in de gemeente Groningen. GroenLinks won de gemeenteraadsverkiezingen vorige week glansrijk.

Na de middelbare school deed ze een opleiding tot sociaal pedagogisch werker en ze rondde later,in 2004, Maatschappelijk Werk en Dienstverlening af aan de Hanzehogeschool. Ze is maatschappelijk werker bij VeiligThuis in Groningen.

Ze is praktiserend moslim, evenals haar Nederlandse man. Ze wonen met hun drie kinderen (22, 12, 9) in Hoogkerk.