Ouwe meuk van ‘t Volk van Grada trekt heel wat kopers naar Emmen. ‘Eigenlijk mag er van mijn vrouw niks meer bij’

„Alles moet weg”, zei bestuurslid Eric Wit op voorhand. Al had hij daar een hard hoofd in: zelfs voor de historische koetsen was nauwelijks belangstelling. Te slechte staat, oordeelde volgens Wit ook het rijtuigenmuseum Nienoord in Leek. Hij hoopte er nog 150 euro voor te krijgen.

Maar kijk: de afgelopen dagen is dan toch de ene na de andere koets verkocht. „Aan openluchtmuseum Ellert en Brammert, aan het Veenpark”, zegt Wit terwijl hij van hot naar her gaat. Hij is namelijk overal op hetzelfde moment gewenst. Om prijzen te bepalen, om te onderhandelen en om informatie te geven. Het verdriet dat de inboedel gedwongen wordt verkocht is allang weggeëbd. „We konden niet anders.”

‘t Volk van Grada stopt er na 47 jaar mee. Het ledental liep in tien jaar terug van 125 naar 25, Wit was met zijn 74 jaar het jongste lid. De panden van de vereniging (museumboerderij, theehuis, theaterschuur en de pas in 2020 geopende expositieruimte) hingen als een molensteen om de nek. Leningen van de gemeente Emmen om het hoofd boven water te houden boden geen soelaas, waarna er niets anders restte dan opheffing. De gemeente nam de gebouwen over, zónder inboedel.

Dus azen koopjesjagers deze zaterdag op de spullen van ‘t Volk van Grada. Kleding, gereedschap, spelletjes, serviesgoed, lakens, klokken, strijkijzers; alles is gegarandeerd ouderwets en vrijwel zonder historische waarde. Ouwe meuk, ietwat oneerbiedig gezegd.

Roelof Schutrups (79) uit Diphoorn heeft zijn oog laten vallen op een ouderwetse wasmachine. „Kijk, de vieze kleding ging hier in de houten kuip. Je zette de boel in beweging door met de hand aan het wiel te draaien”, demonstreert Schutrups. Thuis heeft hij al een grote antieke verzameling, met onder meer 49 McCormick-trekkers. „Eigenlijk mag er van mijn vrouw niks meer bij.”

Toch wil hij een bod doen. „Ik vind dit een rare openbare verkoop. Bij een veiling is duidelijk wie iets krijgt, namelijk de hoogste bieder. Maar hier moet ik eerst iemand zien te vinden bij wie ik een bod kan doen. En die er vervolgens ook nog eens over kan beslissen.”

Dan kom je al snel bij Eric Wit terecht, maar die is dus van hot naar her. Een halfuurtje later is Schutrups een illusie armer. „Ik had 25 euro geboden en meende dat die prijs was geaccepteerd. Maar ik hoor net dat iemand 50 euro wil betalen. Nou, ze bekijken het maar.”

Henk Timmer (50, Nieuwlande) is dik tevreden met zijn buit. Ouderwetse pakken tabak, cacaoblikken met nog poeder erin (’wil je ook een chocomelk?’), snoepverpakkingen van weleer; alles verdwijnt in de kofferbak. „Mijn vrouw wil ooit een kruidenierszaak van vroeger inrichten, als museumpje. In haar jacht op spullen heeft ze mij aangestoken.” En weg is Timmer weer, op zoek naar zijn vrouw en de volgende lading.

José Treep (62) is niet voor niets vanuit Zwolle naar Emmen gekomen. „Kijk, deze jurken heb ik allemaal gekocht. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen die op de middeleeuwse markt in Hattem staan. We gaan het deze zomer geheel in stijl vieren!”

De opbrengst van de openbare verkoop gaat naar goede doelen. De boerderij (uit 1681, de oudste van de gemeente Emmen), de wagenschuur en de toneelschuur wil de gemeente overdragen aan stichting Het Drentse Landschap. Het theehuis en de expositieruimte worden aangeboden aan commerciële partijen.