Dunja Naber-Prins na haar uitverkiezing tot Miss Le Barrage 1996. Foto: Collectie Dunja Naber-Prins.
Dik twintig jaar geleden ging in Klazienaveen discotheek Le Barrage dicht. Maar in de harten van velen leeft de dancing nog altijd voort. Voor een reünie eind dit jaar werden afgelopen maand alle kaartjes binnen een kwartier verkocht. „Le Barrage? Dat was in één woord fan-tas-tich!”
Dunja Naber-Prins (47) glimlacht als ze eraan terug denkt. Aan die avond in 1996, toen ze werd gekroond tot Miss Le Barrage. „Henry, de zoon van de eigenaar, had mij gevraagd of ik aan die missverkiezing mee wilde doen. ‘Nou', zei ik, 'vooruit maar. Maar op één voorwaarde. Ik ga niet in mijn bikini door de discotheek'. Dat hoefde niet. Ik koos voor een sportbroekje met een topje. En wat denk je? Ik won ook nog!”
De titel legde de toen 17-jarige Dunja geen windeieren. Ze won kledingcheques, een schoonheidsbehandeling én duizend gulden. „Van dat geld was ik meteen al een deel kwijt. Ik had mijn broertje Bjorn beloofd dat hij 100 gulden zou krijgen als ik zou winnen. Ja, dat heb ik hem gegeven. Ik had het toch beloofd?”
Dunja Naber-Prins, 47 jaar inmiddels. Ze kijkt met plezier terug aan de missverkiezing waar ze als 17-jarige aan mee deed. Foto: Boudewijn Benting
Van de rest van het geld ging de nieuwbakken miss met een vriendin op vakantie. Met de bus naar het Spaanse Lloret de Mar, zoals zoveel tieners in die tijd.
Martini? Wist ik veel!
Zeg Le Barrage en de ogen van flink wat mensen in Zuidoost-Drenthe beginnen te stralen. Veel veertigers en vijftigers van nu beleefden er prachtige tijden. „Ik kwam er als jong ventje voor het eerst, op de zondagmiddag. En daarna, zonder dat mijn ouders het wisten, ook al gauw op zaterdagavond'’, zegt Jordan Boers (52).
Le Barrage trok liefhebbers uit de wijde omgeving van Klazienaveen. Foto: Collectie Le Barrage
Op zijn 17de strikte de disco hem als barkeeper. „Ik moest alles nog leren. Op de eerste avond wilde iemand een Martini. Ik zeg: wat zit daar allemaal in? Wist ik veel. Ik dacht dat het een mixje was.”
Al doende kreeg de Klazienavener het vak onder de knie en het werk leverde hem behalve geld ook een vriendin op. „Mariska! Op zondagmiddag kwam ze bij mij aan de bar zitten. Later kregen we verkering en we zijn nog altijd bij elkaar.”
De broers Bé en Jaap Wardenburg. Met hun echtgenotes runden ze jarenlang de discotheek in Klazienaveen. Foto: Boudewijn Benting
Le Barrage was de zaak van Bé (78) en Jaap (70) Wardenburg. De beide broers openden de disco aan de Langestraat in 1983. „Onze ouders hadden sinds 1966 een cafetaria op de plek van de discotheek. De Instuif, zo heette dat bedrijf. Mijn moeder en ik werkten daar en als het in het weekend druk was, hielp mijn vader ook mee”, zegt Bé.
Begin jaren zeventig werd het pand familiebezit en ging ook Bé’s ruim zeven jaar jongere broer Jaap er aan de slag. De disco was in opmars en af en toe werd er een discofeestje gehouden in de voorzaal.
Schot in de roos
Langzaam maar zeker kwam de familie Wardenburg tot de conclusie dat het verstandig was om van De Instuif een echte discotheek te maken. In omliggende dorpen waren nieuwe discotheken gekomen en die trokken gigantisch veel volk.
Bé: „De Boogie Bar in Barger-Oosterveld, Arizona in Nieuw-Amsterdam, de Ibo-bar in Barger-Compascuum en de Anjo-bar in Weiteveen. We dachten: zoiets moet toch ook mogelijk zijn in Klazienaveen, het grootste buitendorp van Emmen?”
Dunja Naber-Prins na haar uitverkiezing tot Miss Le Barrage 1996. Foto: Collectie Dunja Naber-Prins.
In 1982 werd achter de zaak een discozaal gebouwd en in begin 1983 ging de discotheek open. Jaap: „Le Barrage werd de naam. Dat is het Franse woord voor dam. Toen we met de disco begonnen, waren ze voor de zaak bezig om dammen in het kanaal te leggen.”
Het was een schot in de roos. Liefhebbers wisten Le Barrage meteen goed te vinden. Bé en Jaap werkten achter de bar in de disco, hun partners Lientje en Alie maakten zich verdienstelijk in de voorzaal.
Twee muntjes en een bakje patat
Het waren andere tijden dan tegenwoordig. In de horeca werd nog volop gerookt en over het schenken van alcohol aan minderjarigen werd in disco’s niet al te moeilijk gedaan.
Dunja: „Ik was veertien toen ik voor het eerst in Le Barrage kwam. Op zondagmiddag stonden mijn vriendinnen en ik om twee uur voor de deur. En vier uur later gingen we doodmoe weer naar huis. We stonden bijna de hele middag op de dansvloer. Toen ik wat ouder was, ging ik ook op zaterdagavond.”
Terugblikken op de tijd van toen. Van links naar rechts: Bé Wardenburg (eigenaar), Richard Gerth (dj), Dunja Naber-Prins (miss Le Barrage), Jordan Boers (barkeeper), Bert 'Spek' Tholen (barkeeper), Henry Wardenburg (barkeeper, organisator reünie), Gerrit Prins (manusje van alles), Erwin Hovenkamp (vaste klant, organisator reünie) en Jaap Wardenburg (eigenaar). Foto: Boudewijn Benting
De nu 57-jarige Richard Gerth glimlacht als hij denkt aan zijn beginperiode in Le Barrage. „Ook ik was een jaar of veertien toen ik er voor het eerst kwam. Vijf gulden mee. Genoeg voor twee muntjes en een bakje patat.”
Op zijn achttiende werd hij er dj, als invaller. Later werd hij een van de vaste diskjockeys. „De bezoekers kwamen overal weg, ook uit Duitsland.” Bert Tholen (58) – door iedereen Spek genoemd – ging als tiener altijd eerst naar jeugdsoos Sparrow en daarna naar Le Barrage. „Op mijn zeventiende werd ik barkeeper in de disco.”
Lady Killers
De vijftiger werkt nog altijd in de horeca. Met plezier, maar hij denkt nog wel eens met weemoed terug aan de tijd van toen. De jeugd had, zo betoogt 'Spek’, meer vrijheid. „Mobiele telefoons bestonden niet. Als je nu iets geks doet, sta je tegenwoordig binnen een paar minuten op internet. En dan heb je nog mensen die helemaal in beslag worden genomen door de mobiele telefoon, ook als ze op stap zijn. Nou, ik word daar niet vrolijk van.”
Alleen voor dames: een optreden van The Ladykillers. Foto: DVHN
Niet alleen de miss-verkiezingen trokken in Le Barrage veel volk, maar ook de schuim- en pyjamaparty’s. Veel vrouwelijke bezoekers herinneren zich ongetwijfeld ook nog het optreden van The Lady Killers, een soort Chippendales die al strippend op het podium stonden.
In 1996 kregen Bé en zijn Lientje het alleen voor het zeggen. Broer Jaap en zijn vrouw Alie stapten uit de zaak. „Na al die jaren in de horeca wilde ik wel een keer wat anders. Daarna heb ik nog 25 jaar met veel plezier op de vrachtwagen gezeten.”
Echt ongehoord
Le Barrage ging verder, maar de echte gloriejaren verdwenen langzaam achter de horizon. Overal in het land kwamen discotheken om onduidelijke redenen minder in trek en ook in Klazienaveen was deze trend niet om te buigen.
Jos Wardenburg, zoon van Bé, was aanvankelijk in beeld om het bedrijf over te nemen, maar haakte af. In 2004 slaagde Bé erin om iemand te vinden die het pand van hem wilde huren. Daarna zat er twee keer een andere disco in: Jucie Lucie en Uncle Sam. Beide avonturen eindigden al snel in mineur.
Henry Wardenburg en Erwin Hovenkamp, de mannen achter de reünie van discotheek Le Barrage. Foto: Boudewijn Benting
„Ik ben echt blij dat ik nog een flinke periode van Le Barrage heb meegemaakt. Voor mij was het een fan-tas-tische tijd” zegt Erwin Hovenkamp (44). Hij was er lange tijd vaste klant en kreeg in de disco verkering met Melanie, nog altijd zijn partner.
Op zaterdag 14 november gaat een grote wens van hem in vervulling: een Le Barrage-reünie. Samen met Henry, zoon van voormalig discobaas Bé, zette hij de schouders eronder. „Ik heb net zo lang tegen Henry aan gezeurd, tot hij ‘ja' zei. En daarna waren binnen een kwartier alle 450 kaarten verkocht. Echt ongehoord. Gezien de animo kijken we of er misschien nog een tweede avond aan vastgeplakt kan worden.”
Mooie herinnering
De reünie is in zaal Famous aan de Langestraat, op precies dezelfde plek waar vroeger de disco was. Bé en Jaap, de broers waar het in 1983 allemaal mee begon, vinden het mooi dat 'hun' disco nog altijd zo leeft in de hoofden van velen. Bé: „Ik word nog geregeld aangesproken door voormalig bezoekers.”
Een deel van de dingen die Dunja kreeg na haar uitverkiezing van Miss Le Barrage 1996. Foto: DvhN
Gerrit Prins (71) – vroeger manusje-van-alles in de disco – knikt. „Ben ik op pad, dan zijn er altijd wel mensen die beginnen te toeteren. Door die disco leerde je zo ontzettend veel mensen kennen. Voor mij is het een mooie herinnering. Vanaf het begin tot het eind.”
