Henk de Roo, voor eeuwig Boer Harms. ‘Hij wilde zo graag verder, maar de laatste maanden bleef hem niets bespaard’

Margreet de Roo (67) zal het nooit vergeten, de allereerste keer dat haar man Henk met The Dutch Boys op de landelijke televisie kwam. Met het nummer Eppo traden de mannen in 1980 op bij Chiel Montagne in Op volle toeren.

Margreet bekeek de uitzending, die niet live was, met Henk en zoon Hendry bij de ouders van Henk in Zwartemeer. „Hendry was nog een kleuter en zat in een klein stoeltje voor de tv. Na wat andere optredens kwamen The Dutch Boys in beeld. Het duurde maar even of Hendry was totaal in verwarring. Hoe kon dat nou? Zijn vader op de bank en tegelijkertijd op televisie. Hij snapte er niets van.”

Het optreden ging naar wens. Maar wat waren The Dutch Boys zenuwachtig! Margreet grijnst. ,,Niemand merkte het, maar ze stonden enigszins aangeschoten op het podium. Vooraf hadden ze zich wat moed ingedronken met jenever.”

Eppo, een parodie op Annie hou jij mijn tassie effe vast, werd een hit. Maar zeg je The Dutch Boys, dan zeg je vooral Boer Harms. Dit nummer kwam in 1982 uit en zelfs de diskjockeys in Hilversum konden er niet omheen. Zijn hele leven zou zanger Henk de Roo eraan worden herinnerd. Er waren zelfs mensen die dachten dat hij echt boer Harms was.

Op 19 december 2024 overleed de 69-jarige Henk de Roo. In september dat jaar was duidelijk geworden dat hij leed aan slokdarmkanker. ‘De toekomst is moeilijk te voorspellen, maar alles is gericht op een spoedig herstel’, zo maakten The Dutch Boys na overleg met de familie bekend.

Maar dat herstel kwam niet, het ging in rap tempo bergafwaarts. Op 22 november werd wereldkundig gemaakt dat Henk inmiddels zo ziek was dat hij nooit meer op zou treden. Dochter Marjolein (42): ,,Het was heel verdrietig om mee te maken. De laatste 3 maanden is hem niets bespaard gebleven.”

Het kost Margreet, Hendry en Marjolein nog best veel moeite om over Henk te praten. Maar tegelijkertijd doen ze het ook graag, omdat hun hart er vol van zit. Margreet: ,,We waren 53 jaar bij elkaar. Ik was 14 jaar toen we verkering kregen. Hij was 3 jaar ouder. Waarom ik op hem viel? Hij was lief, plezierig in de omgang en had gevoel voor humor.”

Henk groeide op in Zwartemeer, in een gezin met vier kinderen. Thuis werd veel muziek gemaakt, zijn ouders speelden graag op de accordeon, het orgel en de mondharmonica. Ook werd er veel gezongen. Als jochie kreeg Henk op zijn verjaardag een gitaar. Met dorpsgenoot Jans Hoogeveen, die op zijn verjaardag van zijn ouders een drumstel had gekregen, ging hij repeteren.

Later kwam accordeonist Herman Valke erbij, de zoon van de slager. Die bleef niet lang en via een vriendje van de zus van Jans werd een nieuwe accordeonist gevonden: Cor Maatje uit Klazienaveen. Met zijn drieën vormden ze een band: The Thunderballs.

Hendry de Roo (46) glimlacht: ,,Daar hebben ze niet lang over nagedacht. Die naam stond al op het drumstel. Later kwam Jans met het idee om de band The Dutch Boys te gaan noemen. Dat vond hij een passende naam voor drie Nederlandse jongens.”

Margreet maakte het als jong meisje allemaal mee. ,,Ik woonde net als Cor in Klazienaveen en hij haalde me op als ze gingen repeteren. Vaak gebeurde dat bij Jans in de slaapkamer. Thuis vertelde ik aanvankelijk dat ik ook in de band zong, omdat ik anders bang was dat ik niet mee mocht. Lenie, de zus van Jans, was er vaak ook bij.”

In 1976 was er het eerste singletje: Marjolijn. Dit werd uitgebracht in eigen beheer. De kosten werden gedragen door middenstanders in Zwartemeer en Klazienaveen. Zij mochten tegen betaling adverteren op de achterkant van de hoes.

Het plezier dat Henk met de muziek beleefde, stond in schril contrast met de tegenzin die hij ervaarde op school. Margreet: ,,De lessen konden hem niet boeien en zonder diploma verliet hij de ambachtsschool in Klazienaveen. Met zijn vader ging hij in Duitsland in het veen aan het werk. Vlak voor onze verloving werd Henk chauffeur en bracht hij gehandicapte kinderen van en naar school. Daarna werkte hij nog een tijdje bij Staatsbosbeheer.”

Na het succes met Boer Harms in 1982 werd Henk beroepsmuzikant, net als de twee andere Dutch Boys. Het waren, qua successen, gouden jaren. Met nummers als America en Olde Pekela, Heb jij mien zwien ook zien en Geert mien Belgisch Peerd waren de mannen niet van de buis af te slaan. Maar Henk ging het steeds minder goed af. De druk en de stress werden hem te veel.

Marjolein: ,,Nu zou je zeggen dat hij een zware burn-out had. Hij kon het gewoon niet meer aan en hyperventileerde vaak. Het jakkeren van de ene naar de andere plek, het steeds maar doorgaan. Hij was er niet meer tegen bestand.”

Op 28 juli 1988, hij was toen precies 10 jaar getrouwd, hakte Henk de knoop door. Hij stopte met The Dutch Boys. ,,Nee, dat was geen moeilijk besluit. Ik had het al veel eerder verwacht. De huisarts zei: 'Henk, als je zo doorgaat, dan ben ik bang dat Margreet en de kinderen alleen achterblijven.' Nou, dat was wel het laatste dat hij wilde.”

Met Douwe Buiter als opvolger gingen The Dutch Boys verder. ,,Henk kreeg er geen spijt van, ging later met die jongens ook wel eens mee als roadie. Voor Henk was dat genoeg. Hij kreeg meer rust in zijn leven en genoot ervan dat hij zijn kinderen op zag groeien.”

Toen Henk zich zowel fysiek als mentaal weer iets beter voelde, ging hij aan het werk bij een autobergingsbedrijf. In die rol sleepte hij tot twee keer toe een auto van zijn eigen zoon weg. Hendry: „In mijn jonge jaren was ik op de weg nogal onbesuisd. Ik lijk in heel veel opzichten op mijn vader, maar wat dat betreft niet. Mijn vader reed altijd zo langzaam dat hij de vliegen op de achterruit had, in plaats van op de voorruit.”

Na bij een paar dodelijke ongelukken te zijn geweest, wilde Henk niet meer. Hij stapte over op het vervoer van bloemen naar onder meer Eelde, Aalsmeer en Duitsland. Later maakte hij zich, samen met zoon Hendry, als vrijwilliger verdienstelijk als verkeersregelaar.

In 2019 gebeurde wat niemand ooit had verwacht: The Dutch Boys, die al jarenlang niets meer van zich hadden laten horen, gingen weer optreden. In de originele bezetting, dus met Henk de Roo, alias Boer Harms. Meerdere keren per jaar verschenen de heren op het podium om een medley te zingen van hun beroemdste nummers. Tot groot genoegen van de bandleden zelf en het publiek.

Marjolein: ,,Het was echt een openbaring voor mij. Pas toen realiseerde ik mij hoe populair ze waren. In de jaren 80 – toen ze die hits scoorden – was ik nog te jong om dat bewust mee te maken.” In het begin maakte echtgenote Margreet zich wel wat zorgen. „Ik dacht: als het maar niet meer zo gaat als de vorige keer. Met stress en gejaag. Maar het ging goed. Henk kon er veel meer van genieten dan vroeger. Hij hoefde er ook niet meer van te leven, de druk was er af.”

Toch waren er fysiek wel degelijk problemen. Henk kreeg longcovid waardoor hij minder energie had. In 2021 verhuisde hij naar het huis van dochter Marjolein en haar gezin in Klazienaveen. Daar was genoeg plek voor een eigen ruimte voor Henk en Margreet.

De bedoeling was dat zij daar samen oud zouden worden. Het gebeurde niet. Henk kreeg het ene na het andere grote gezondheidsprobleem voor zijn kiezen. Blaaskanker, huidkanker aan de neus, een hartinfarct. Het lukte om de blaas- en huidkanker de baas te worden, maar de slokdarmkanker met (zo bleek later) uitzaaiingen naar de lever en lymfeklieren was niet te genezen.

Met een slangetje in de neus voor de sondevoeding trad Henk op 19 oktober 2024 nog op tijdens het Mega Piraten Festijn in zijn woonplaats Klazienaveen. Margreet: ,,Met de hele familie waren wij in de tent en ik wist: dit is zijn allerlaatste optreden. En ik denk dat Henk dat ook wel wist. Henk wilde zo graag door, maar het kon gewoon niet meer.'’

Nadat The Dutch Boys bekend hadden gemaakt dat Henk ernstig ziek was, regende het kaarten en ook waren er veel steunbetuigingen op internet. En dat was na het overlijden van de bekende zanger niet anders. ,,We kunnen niet genoeg benadrukken hoe fijn dat was.”

Het overlijden van Henk de Roo was landelijk nieuws. Hendry: „Het kwam zelfs op het landelijke journaal, daar hadden wij beslist niet op gerekend. Mijn vader zei wel eens: ‘Ik moet alleen nog op het journaal komen, dan heb ik alles gehad.’ Nou, dat is dus ook gebeurd.”

Bij de condoleance in Zwartemeer was het druk. Ook bij het tankstation van Tamoil in Klazienaveen lag een condoleanceregister, want daar ging Henk zeker 20 jaar lang alle dagen ‘s ochtends vroeg naar toe om koffie te drinken en met Jan en alleman een praatje te maken.

Voor de besloten uitvaartdienst in het crematorium in Assen reed een stoet van veertig leden van de motorclub van Henk voor de rouwauto aan. Uiteraard was er muziek van The Dutch Boys bij de uitvaartdienst. In het begin Boer Harms en ter afsluiting Ik zal nooit meer dronken wezen.

Een dag na de uitvaart was in het Gelredome in Arnhem weer een versie van het Mega Piraten Festijn. Een evenement waar normaal gesproken ook de Dutch Boys aanwezig zouden zijn. Hendry keek vanuit huis via een livestream naar het festijn en zag dat zijn vader niet vergeten werd. Jeroen van der Boom begeleidde zichzelf achter de piano terwijl hij Boer Harms in een langzame versie zong. ,,Het was een complete verrassing. Met tranen in de ogen zat ik op de bank.”

Tranen vloeiden er enkele dagen later bij Margreet, toen zij een dood roodborstje bij haar in de tuin zag liggen. „Toen Henk zo ziek was, vloog er thuis elke dag een roodborstje heen en weer. Van de spiegel in onze tuin naar de schutting en weer terug. Een paar dagen nadat Henk was overleden, vond ik dat vogeltje. Hij lag dood op de grond. Toen ik dat zag, greep me dat enorm aan. Ik moest er gewoon om huilen. En heel raar, ik heb daarna in onze tuin ook nooit meer een roodborstje gezien.”

Een jaar na het overlijden van Henk is het gemis nog altijd enorm. ,,De liefde tussen ons was zo groot, ik mis hem elke dag”, zegt Margreet. Haar kinderen knikken. Hendry: ,,Ik hoop dat er later nog wat is, want ik wil hem heel graag weer zien.”

De familie prijst zich gelukkig dat Henk door zijn muzikale avonturen enorm veel beeld- en fotomateriaal achterlaat waarop hij te zien en te horen is. En The Dutch Boys, die gingen door. Sinds afgelopen voorjaar is Hendry de zanger van de band. ,,Zeker in het begin was dat emotioneel, maar het voelde wel meteen goed, als een soort eerbetoon aan mijn vader.”

Moeder Margreet en zus Marjolein staan er helemaal achter en denken dat Henk trots geweest zou zijn als hij Hendry nu op het podium met de Dutch Boys kon zien. Hendry: „Het is mij er niet om te doen om mijn pa te vervangen. Dat kan ook helemaal niet. Ik ben zijn opvolger. Mijn vader blijft altijd ‘Boer Harms’ nummer één.”