Om de beurt mochten zijn leerlingen elke ochtend een kopje koffie halen voor hun meester Bertus. Ze waren dol op hem, hij op hen. Bertus Meijer uit Emmen was geknipt voor het onderwijs, maar noem hem vooral geen geboren onderwijzer.
De tekeningen. De lieve woorden. De knutselwerkjes. Na het overlijden van hun meester Bertus Meijer stuurden leerlingen van De Borgh in Borger tal van attenties naar zijn partner Dick Hols. Die koestert de doos vol zoete herinneringen. Ook Dick maakte een beetje deel uit van de leefwereld van de schoolkinderen. Niet zo verwonderlijk, gezien het ritueel dat Bertus elke ochtend had.
Dat begon telkens met een kop koffie, die iedere keer door een andere leerling uit de lerarenkamer gehaald mocht worden. Best leuk en ook wel spannend, om zo door de lege schoolgangen te dwalen terwijl de klassen vol zitten. Na zijn eerste slok vertelde Bertus steevast over de waakpoes thuis. Die heet niet voor niets zo, want nauwlettend houdt ie alles op het erf in de gaten.
De kippen, de pony’s, de paarden: wie op een boerderijtje woont, heeft veel te vertellen. Huiselijke taferelen, waarin ook Dick regelmatig voorbij kwam. Steevast sloot Bertus het ochtendritueel af met enkele grapjes.
Flink de waarheid zeggen
Dat deed hij ook als hij boos was op een kind. Bertus kon iemand flink de waarheid zeggen, maar maakte het met wat geintjes op het eind altijd goed. Het klinkt wat weeïg, maar Bertus ‘zag’ zijn leerlingen. Wist meteen wie meer aandacht nodig had, wie meer uitgedaagd moest worden met extra lesstof, wie een flinke boost in het zelfvertrouwen goed kon gebruiken.
Bertus had altijd veel dieren om zich heen. Foto: eigen foto
Natuurlijke klik
Omgekeerd zagen de leerlingen hem ook. Een natuurlijke klik, waar buitenstaanders niet zo maar tussen kwamen. De neiging is groot om zo’n iemand een ‘geboren onderwijzer’ te noemen, maar aan dat begrip had Bertus een hekel. Onderwijzers worden immers niet geboren, maar maken zich een complex ambacht eigen.
Daar is Bertus zijn hele leven mee bezig geweest. Hij liep winkels en markten plat voor onderwijskundige boeken, om zichzelf met nog meer kennis te verrijken.
Hij richtte het platform Onderwijsenzo op, voor alles wat met school te maken heeft. Columns, tips, recensies, nieuws, anekdotes; het leek wel alsof er een heel team achter de site zat. Maar Bertus deed alles zelf. Onder de bijna 65.000 volgers op Facebook niet alleen mensen uit het onderwijs zelf, maar ook ouders van schoolgaande kinderen.
Gesprekken via de brievenbus
Zelf was Bertus, die in 1962 in Rotterdam werd geboren, als schooljongen best introvert. Wel had hij altijd zijn woordje klaar. Ook toen al. Na de kweekschool belandde hij op een school in Amsterdam met veel leerlingen van niet-Nederlandse komaf. Een zware school, waar kinderen veel extra begeleiding nodig hadden. Waar Bertus soms met islamitische moeders gesprekken moest voeren via de brievenbus, omdat ze de deur niet mochten openen voor onbekende mannen.
Bertus in zijn jonge jaren. Foto: eigen foto
Maar in plaats van daarover te klagen maakte Bertus er het beste van, net als in de rest van zijn leven. Hij volgde een cursus Arabisch om beter te kunnen communiceren. Het was een hecht schoolteam. Ieder jaar komen de leerkrachten van toen nog bij elkaar.
Contactadvertentie
Bertus leerde Dick in 1997 kennen via een contactadvertentie. Ze spraken af op neutraal terrein: Utrecht. Voor het geval het mocht tegenvallen. Maar al snel woonden ze samen in Mijdrecht. Waarom ze zich zo aangetrokken voelden tot elkaar? Bertus en Dick vulden elkaar aan: Dick de doener en Bertus de denker. Uitgaanstypes waren ze niet. Dick had zijn pony’s en paarden, Bertus zijn boeken. Samen struinden ze antiekmarkten af, in de buurt maar ook in Engeland.
Dick had zijn pony’s en paarden, Bertus zijn boeken. Maar op deze foto even niet. Foto: eigen foto
Eind jaren negentig verhuisde het stel naar Ees, waar ze een boerderij hadden gevonden om paarden en pony’s te houden. Ponnekenhoeve noemden ze hun nieuwe stee. De naam stond ook achterop de bodywarmer die Bertus droeg op de eerste dag op zijn nieuwe school Het Krijt in Assen.
Wat komt er nu toch binnenlopen, dacht Hanneke Nienhuis bij de eerste aanblik. Maar al snel waren de twee de beste collega’s. Al moest Bertus ook later nog wel eens gecorrigeerd worden op kledinggebied. In het aanvoelen van de juiste combinaties was Bertus gewoon niet zo goed. Dick, die zijn hele leven in de mannenmode heeft gezeten, probeerde het wel. Maar soms was Bertus onverbeterlijk.
Bertus in een kleurrijke trui. Foto: eigen foto
Hun geliefde stek in Ees moesten ze verlaten vanwege de verbreding van de N34. Het Duitse Hatzum, aan de Eems, had de nieuwe droomplek moeten worden. Maar de twee voelden zich daar nooit echt thuis in de megaboerderij. Het iedere dag weer lang moeten reizen naar het werk viel hen tegen. Beiden kregen los van elkaar ook nog eens een auto-ongeluk. De hoogste tijd om te vertrekken.
Naar de boerderij in Emmen, waar Bertus vanaf de Chesterfield-bank zo kon genieten van het zicht op de landerijen van Zuidbarge. En op de tuin, waar Dick het gras maaide of bladeren aan het harken was.
Stemacteur
Bertus had de laatste jaren zijn horizon flink verbreed. Hij presenteerde een jazzprogramma bij Omroep Assen, waar hij ook bekende gasten als Laura Fygi en Bert Vuijsje in zijn studio ontving. Dat Bertus een goede en duidelijke stem had was anderen niet ontgaan. Ze voorspelden hem een mooie toekomst als stemacteur, waarvoor hij een opleiding volgde. Foutloos rekenen was een van de spotjes die hij insprak.
Dagvoorzitter, columnist, onderwijscoach; niet voor niets werd hij een duizendpoot genoemd. Ook maakte hij zich sterk voor aandacht voor de levensbedreigende aandoening sepsis, waarbij het lichaam heel heftig reageert op een bacterie, virus, parasiet of schimmel. Zelf had hij daar ook mee te maken. Het was toen kantje boord.
Als dagvoorzitter. Foto: eigen foto
Nog maar koud begonnen aan zijn laatste schooljaar voor zijn pensioen kreeg Bertus begin september een gitzwarte boodschap te verwerken. De buikpijn waarmee hij al een tijdje rondliep bleek te worden veroorzaakt door galwegkanker, met uitzaaiingen naar de lever. De vooruitzichten waren slecht. ‘Ik heb gewoon domme pech’, schreef hij op Facebook. Niet boos, maar berustend.
In oktober kwam hij te overlijden, op 63-jarige leeftijd. Hij zou bij zijn pensionering in juli 2026 een koninklijke onderscheiding hebben gekregen, na 43 jaar voor de klas te hebben gestaan.
Meelevend
In zijn laatste blog onderstreepte hij nog eens het belang van iets waarvoor hij zijn hele leven heeft ingezet: kennisoverdracht. Maar deze keer was niet hij de boodschapper, maar de oncoloog van het Scheper Ziekenhuis. Zonder er omheen te draaien, maar toch ook meelevend, bracht zij het slechte nieuws.
Altijd oog voor anderen. Foto: DVHN
Ook in zijn laatste levensfase bleef Bertus oog houden voor anderen. De zaalarts, de verpleegkundige, de baliemedewerker; iedereen wist vanuit de eigen kennis hoe ze het beste met hem konden omgaan. ‘Als ik huil, zie ik dat ook zij aangeslagen zijn. Om daarna meteen weer door te pakken en alternatieven te bieden. Het Scheper Ziekenhuis binnenstappen voelt als een warme deken. Hier voel ik me veilig’, schreef hij in een blog.
De leerlingen uit groep zes van het afgelopen schooljaar zijn inmiddels maanden verder, maar vergeten zullen ze hun meester Bertus niet snel. Nog iedere dag zetten ze een kop koffie voor hem klaar.
Tijd van Leven
Dagblad van het Noorden portretteert in Tijd van Leven inwoners van Drenthe en Groningen die afgelopen tijd zijn overleden. Suggesties? Mail naar: tijdvanleven@dvhn.nl.
