Carnaval is niet alleen maar bier in de feesttent: ook de ouderen worden niet vergeten. ‘Dit doet ons goed’

Natuurlijk, dat hoort er ook bij, maar als vereniging hoor je ook mensen bij elkaar te brengen, vindt ze. ,,Andere mensen blij maken en een plezier doen, dat is een van de mooiste dingen aan prinses zijn.”

Op woensdagavond staat carnavalsvereniging De Kainbongels in hun clubgebouw in Emmer-Compascuum te trappelen voor een bezoek aan ouderencentrum De Schans in Emmen. Het bestuur, de club van 25, de raad van elf, het prinsenstel en de ongeveer twintig kinderen van de dansgarde vieren daar een carnavalsfeestje, met optredens van oudhollandse carnavalskrakers tot sketches. Nog even de laatste danspasjes oefenen en dan vertrekt de stoet in vol ornaat uitgelaten richting Emmen.

De bewoners van De Schans zitten al te wachten. Onder enthousiast geklap op de maat van de feestmuziek lopen De Kainbongels de zaal in. De ouderen, uitgedost met Hawaii-kransen en roze en zilveren vissershoedjes, hebben er zin in – zeker degenen die zijn geboren en getogen in Emmer-Compascuum.

Met een advocaatje, wat zoute stokjes en blokjes kaas zwiert het publiek van links naar rechts. ,,Dit is mooi, toch. Weer eens wat anders, wij zitten anders hele dagen binnen”, roept Jantje Busker (82). Als Emmer-Compascuumse is het carnaval haar niet vreemd. Bloemetjesgordijn, Bloody Mary, ze zingt ze allemaal uit volle borst mee. Lekker gek doen is het motto. ,,Ik mag dan 82 zijn, maar ik ken alles nog van vroeger.”

Uiteraard mag de polonaise niet ontbreken. Rollator of rolstoel, het maakt niet uit. De Kainbongels schuiven iedereen vooruit. ‘Doe een stapje naar voren, en een stapje terug’, schalt het uit de speakers.  

,,Poeh, daar word je wel moe van, hoor”, zegt Busker als ze weer neerploft. Maar dat geeft niet. ,,Dit doet ons ook echt goed.”

De Kainbongels gaan sinds een paar jaar op bezoek bij De Schans. ,,Drie jaar geleden zijn we een keer gevraagd. Het wordt nu een traditie”, vertelt Yonina, in het dagelijks leven ook de echtgenote van Johan. ,,We maken als prinsenstel een praatje met de ouderen en geven ze een klein cadeautje, een medaille van de vereniging.”

Yonina begon vroeger zelf bij de dansmariekes. ,,Ik wilde als meisje altijd prinses zijn, maar dat is er toen nooit van gekomen.” De Kainbongels zijn sinds tien jaar weer springlevend; daarvoor was de vereniging zo’n 25 jaar slapend. ,,En toen ik mijn man Johan ontmoette, heb ik hem besmet met het carnaval. Ik dacht: als hij het ook wil, dan moeten we het nu doen.”

Yonina heeft meer mensen besmet. Dochter Chalanta (16) danst inmiddels voor het elfde jaar mee in de dansgarde. ,,Al vanaf het eerste jaar”, vertelt ze, vlak voor het optreden. ,,De aandacht die je op het podium krijgt is erg leuk.”   

Bart (16), sinds een kleine vijf jaar de enige jongen van de dansgarde, voegt enthousiast toe: ,,De sfeer met z’n allen is geweldig. We zijn één grote familie.” Elk jaar stopt de dansgarde in maart, om in april alweer te beginnen met trainen en nieuwe dansjes bedenken, vertelt hij. ,,Dit zijn de hoogtepunten van het jaar.”

Veel tijd om bij te komen is er niet. Afgelopen vrijdag vierden De Kainbongels een feestje met een buurtvereniging, donderdag de volgende. Vrijdag 21 februari gaat het carnaval echt los met het gala. Zaterdagmiddag is het kindercarnaval, met verkleedwedstrijden, suikerspinnen, springkussens en demonstraties van de brandweer en de ambulance. Vrijdag 28 februari volgen vier scholenbezoeken en dan is ’s avonds het hoogtepunt: de optocht met verlichte praalwagens.

Sinds november, het begin van het carnavalsseizoen als de prinsen en prinsessen worden gekozen, zijn Johan en Yonina al in touw met alle prinsenballen van zusterverenigingen. Tussendoor was er ook een kraambezoek, zegt Yonina: ,,En we willen misschien de ziekenbezoeken weer opstarten, want dat deden de eerste Kainbongels vroeger ook.”

Johan: ,,Je wordt wel geleefd tijdens het carnaval hoor, met alle afspraken deze weken. Daar moet je, als je je aanmeldt voor prins, wel aan denken dat het erbij hoort. Al deze randactiviteiten zijn ook belangrijk.”