Het Noord Nederlands Orkest is onweerstaanbaar met puntgaaf vioolconcert van Bruch | recensie ★★★★☆

Die waren blijkbaar niet onweerstaanbaar genoeg, want de zaal was weinig meer dan half vol. Met publiek kan iets vreemds aan de hand zijn, constateerde ook de dirigent die Dvořáks symfonie in Wenen in première bracht: in Londen was iedereen in 1885 razend enthousiast geweest, de Weners vonden het werk twee jaar later maar zozo.

Hoe dan ook, het orkest maakte er in Groningen een onweerstaanbare indruk mee, voor een deel dankzij de dirigeerstijl van de Iraanse gastdirigent Hossein Pishkar. Die mag zonder meer fysiek genoemd worden, beweeglijk, met schwung en grote armgebaren. Als je zo dirigeert heb je waarschijnlijk geen sportschool nodig.

Effect heeft Pishkar er zonder meer mee, en het ging in Dvořák niet alleen om groots en breed. Er zitten ook heel wat kleine kantwerkjes van klank in het stuk, waaraan hij en het orkest net zo veel aandacht gaven. Die zorg voor klank en overgangen in sfeer kreeg ook de Ouverture Genoveva van Schumann (de geflopte opera die erbij hoort is allang vergeten).

En dan het Eerste Vioolconcert van Max Bruch: hij schreef er drie maar stelde zelf al vast dat violen allemaal als het ware uit zichzelf zijn eerste concert speelden. Of die het zo goed konden als Carolin Widmann bij het NNO is maar te hopen.

De Duitse violiste liet er geen twijfel over bestaan waarom dit goede stuk blijvend geliefd is. Lyrisch, zangerig of krachtig virtuoos: haar Bruch was puntgaaf van toon en door en door bezield. Alleen in de finale moest ze het tegen het orkest afleggen. Dat speelde net zo fysiek als Pishkar dirigeert, maar het steeds enthousiastere fortissimo had wel een beetje bedwongen mogen worden.