Martine van Os (68) over stoppen met tv-hit ‘We zijn er bijna!’

De telefoon van presentatrice Martine van Os ontploft begin deze week wanneer het hoge woord eruit is. Bij het slot van weer een succesvol seizoen van het ultieme slow television-programma We zijn er bijna!, waarin kamperende senioren worden gevolgd tijdens hun groepsreis, laat ze weten dat het voor haar mooi is geweest.

„Ik krijg blosjes op mijn wangen van alle reacties”, grinnikt Van Os, die in al die jaren 168 campings heeft afgevinkt met haar steeds wisselende reisgezelschap.

Al zitten er naast veel ontroerende reacties ook enkele kritische berichten bij. „Tja, er zijn mensen die vinden dat ik een verwende vrouw ben”, vertelt van Os. „Zo van: je mag elk jaar op kosten van de baas op vakantie, en dan maak je deze keuze. Dan loop je zogenaamd te zeuren over dat het allemaal te zwaar is. Maar dat is helemaal niet de reden dat ik stop.”

„Soms is het tijd voor verandering”, verklaart het Omroep Max-gezicht haar beslissing. Ze is sinds het eerste seizoen in 2011 betrokken geweest bij de tv-hit waarop wekelijks 1 miljoen mensen – jong en oud – afstemmen. „De laatste jaren verloor ik in mijn omgeving steeds meer mensen. Dat heeft me doen beseffen dat als ik nog wat anders wil bereiken in mijn carrière, dít het moment is om dat te doen.”

Van Os, die wellicht nog eens wil gaan acteren, is zich sowieso bewust van het ouder worden. „Toen ik begon met We zijn er bijna! was ik een van jongste. Inmiddels ben ik dat allang niet meer. Dan wordt het tijd dat een jongere presentator het stokje overneemt. Wat mij betreft kan het ook een nu nog onbekende presentator zijn, die helemaal in het programma kan groeien.”

„Ik heb bewust niet vooraf aangekondigd dat dit mijn finale-editie zou zijn, omdat er dan zo’n sausje overheen komt”, aldus Van Os. De opnames vonden dit seizoen plaats in het Franse Baskenland en in de Pyreneeën. „Eigenlijk besef ik nu pas dat het echt voorbij is. Al heb ik zeker geen spijt van mijn beslissing. Bij de laatste aflevering laat ik zeker een traantje. En ook volgend jaar, wanneer iemand anders het programma presenteert, zal ik het niet drooghouden. Dat hoort erbij. Het is goed zo.”

Van Os is dankbaar voor alles wat het programma haar heeft gebracht. „Ik heb fantastische herinneringen gemaakt en op werkgebied heeft het me veel waardering en kansen gegeven.”

Zo herinnert de presentatrice zich nog een moment van een paar jaar geleden, toen kampeerder Louk met zijn dure Audi een veel te smal straatje in reed. „Hij kon er gelukkig zelf ook om lachen. Maar ik heb ook veel plezier beleefd aan het zien van hoe inventief mensen konden zijn op de camping. Zo deden mensen de was met hun voeten in een teiltje en sloten anderen de staafmixer op een boormachine aan. Ik stak er soms nog wat van op.”

Werk en privé gescheiden houden, lukte Van Os met dit programma niet. „Ik sprak ook veel met de mensen als de camera’s niet draaiden. Ik was echt één van hen in de groep. Of sommige deelnemers ook mijn nummer hebben?”, vraagt de presentatrice zich hardop af. „Met mensen een aantal heb ik nog zeker mailcontact. Maar niet met iedereen. Het zijn zo’n vijfhonderd deelnemers inmiddels, hè!”

Een van de meest dierbare herinneringen aan de opnames van We zijn er bijna! heeft van Os aan de editie in 2015. Op dat moment ging haar moeder hard achteruit. „Dat was een bizar seizoen”, aldus Haagse. „Ik heb toen met mijn moeder overlegd of ik moest gaan.”

„Maar ze wilde juist niet dat ik aan haar bed zou wachten totdat ze zou sterven”, vervolgt van Os. „We hadden alles immers tegen elkaar gezegd. Toch wilde ik er graag bij zijn, dat is ook gebeurd. Op de camping was iedereen tegelijkertijd zo begaan. Toen ik voor de laatste paar dagen terugkwam, had het hele gezelschap een koor op het strand gevormd. Zo hartverwarmend en lief.”

„Een Gouden Televizier-Ring winnen met dit programma zou ik een mooie kers op de taart vinden”, glundert Van Os. „Ik gun het de makers, ook als stimulans om door te gaan.”

Van Os ziet ook in haar privéleven kansen, nu haar kampeeravontuur op televisie stopt. „Het is fijn dat mijn man (kunstenaar Wouter Stips, red.) en ik nu de ruimte hebben om ook buiten de schoolvakanties weg te gaan.”

Zien we het stel binnenkort terug met een tent op de camping? „Haha, daar zijn onze ruggen te krakkemikkig voor. Wij pakken een hotel.”