Maaike (35) zit in tv-programma 'Over mijn Lijk', maar het gaat geweldig met haar. 'Leef intens, stel plannen niet uit'

Op deze miezerige avond in januari doet Maaike de Boer de deur open. Weg mistroostigheid. ,,Kom binnen!”, roep ze enthousiast. Aan de eettafel zit haar man Hendrik, ook al opgewekt. Op de bank in het nieuwbouwhuis in Drachtstervaart kijkt de tweeling Nils en Mare (12) tv. ,,Wil je koffie?”

Drie jaar geleden kreeg Maaike van haar artsen een soort van doodvonnis te horen. ‘Je doet er goed aan om je begrafenis te regelen, de kans dat dit fout gaat is heel groot.’ En: ‘Als je nog leuke dingen wilt doen, doe ze dan zo snel mogelijk.’ De uitslag van een controle bleek afschuwelijk. Ze had zes tumoren in haar longen, uitzaaiingen van de melanoomkanker die in 2014 werd ontdekt. ,,Dan zakt de grond onder je voeten weg”, zegt Hendrik.

Op het moment dat ze het beroerde nieuws kregen, stonden ze in hun oude huis, met taart en bloemen voor de nieuwe eigenaren. De vrolijke dag van de overdracht veranderde in een inktzwarte dag van de onheilstijding.

Ze wisten dat er die dag een telefoontje zou komen uit het ziekenhuis, maar met een slecht bericht hielden ze geen rekening. Waarom zouden ze? Maaike voelde zich fit, energiek, gezond. Ze lag zeker drie keer per week in het zwembad bij haar waterpolovereniging DraGor.

Ineens veranderde alles. Hendrik dacht meteen aan hoe het moest op het moment dat Maaike er niet meer zou zijn. ,,Nu is ’t gebeurd”, dacht hij. Een eerdere uitzaaiing bij Maaike, op haar heup, was een paar jaar eerder weggehaald en bleek nog zonder gevolgen. Nu was het anders, wist haar man.

Bij Maaike kwam de boodschap pas echt aan toen de arts haar vier weken na het slechte nieuws bevestigde dat het om uitzaaiingen ging. Ze had nog gehoopt dat het ontstekingen waren of zoiets. ,,Toen moest ik Maaike opvangen, terwijl ze eerst mij had opgevangen”, vertelt Hendrik. ,,Dat was een aparte gewaarwording.”

,,Ik vond het vooral erg voor Hendrik en de kinderen”, zegt Maaike. ,,Je wordt niet moeder om je kinderen zoveel verdriet te doen. Het voelde als falen, terwijl je weet dat je er niks aan kunt doen.”

Ze zat in stadium 4, zoals dat heet, de beroerdste van alle kanker-stadia. Wat dan rest, is een palliatieve behandeling, genezen is officieel geen optie meer. ,,Maar de artsen zeiden ook dat er nog heel veel mogelijkheden waren, dat er nog heel veel op de plank lag. Ik zou niet meteen doodgaan. Het shitmoment duurde bij mij niet heel lang. Ik stak de kop in het zand en ging door.”

Hendrik kijkt haar aan. ,,Je hebt ook altijd gezegd dat je hier niet aan dood zou gaan.” Maaike knikt. ,,Ik wilde niet dat kanker mijn leven zou beheersen.”

Ze werd ingeloot voor een experimentele behandeling, in combinatie met immuuntherapie. Haar eigen lichaam moest kankercellen gaan herkennen en vernietigen. ,,Door de experimentele behandeling ontstonden ontstekingsreacties op de tumoren. Daar gingen de witte bloedcellen op af.”

Niet alleen de tumoren raakten ontstoken. Haar hele lijf werd geraakt. De huid, de darmen, de lever, de longen, de oren: alles stond als het ware in de fik. Steeds moest ze voor zichzelf afwegen hoeveel bijwerkingen-ellende de bestrijding van de kanker haar waard was. Ze zette heel lang door, op een gegeven moment met een halve dosering.

Behandelingen vonden om de drie weken plaats. Maaike voelde zich na elke sessie steevast een week doodmoe en beroerd, maar vervolgens raapte ze alle moed en doorzettingsvermogen bij elkaar. Ze probeerde te sporten, nam voedingssupplementen, at gezond en deed zoveel mogelijk in een poging maar zo fit mogelijk te blijven. Maaike meldde zich zelfs af en toe op haar werk bij de bank. Tot verbazing van haar collega’s. ,,Ik was er vaak alleen om even onder de mensen te zijn. En ik ben geen negatieveling. Nooit geweest.”

Toen het echt niet meer ging en de bijwerkingen te heftig werden, stopte ze met de therapie. Maar het effect van de medische aanpak was fantastisch: de tumoren krompen. Sterker, op de laatste scan waren ze niet meer te zien. Het kleine vlekje dat er nog is, lijkt littekenweefsel.

De eerste van vijf opnamedagen voor Over mijn Lijk van presentator Tim Hofman vond plaats nadat ze de laatste behandelingen eind 2021 had gehad. In een van de afleveringen is te zien hoe Maaike een brief voorleest. ,,Voor de kinderen op hun verjaardag, als ik er niet meer zou zijn.” Ze vertelt hoeveel ze van hen houdt, hoe trots ze is, hoe ze hoopt dat Mare en Nils lieve volwassenen worden, dat goed zijn voor anderen veel belangrijker is dan veel geld verdienen. ,,Die aflevering ga ik niet terugzien, te heftig.”

Zij en haar gezin woonden toen nog in een vakantiehuisje in Bakkeveen, in afwachting van hun nieuwe woning. ,,Je stapt in zo’n programma en weet niet hoe het zal lopen. Het was een reële optie dat Hendrik alleen met Nils en Mare in het nieuwe huis zou moeten wonen. Maar het is sinds die tijd eigenlijk steeds goed blijven gaan.”

In februari 2022 liep ze met familie en vrienden van het Prinses Maxima Centrum voor kinderoncologie in Utrecht naar het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis (AVL) in Amsterdam, een tocht van ruim 50 kilometer. Dat deed ze ook voor haar nichtje Allexa, die neuroblastoomkanker heeft. Vorig jaar legden ze de route andersom af. ,,Gelukkig gaat het ook met Allexa heel erg goed.”

De sponsoractie @tejongtegenkanker die aan de wandeltochten is gekoppeld, loopt nog altijd door. Het geld is bedoeld voor onderzoek en gaat naar zowel het PMC als het AVL. Er is inmiddels bijna 75.000 euro gedoneerd. ,,Het onder de aandacht brengen van de actie was voor mij een belangrijk reden om mee te doen aan het programma. En ik moet zeggen: dat wordt super integer gemaakt. Ze houden heel goed rekening met wat je wel en niet wilt.”

Ja, zegt Maaike, ze is een ander mens geworden door alles wat ze heeft meegemaakt. ,,Ik leef intenser en wil vooral heel veel leuke dingen doen met mijn gezin en vrienden. We wonen hier nu anderhalf jaar. Het is binnen nog steeds niet af. We geven liever geld uit aan een mooie vakantie. Je moet plannen niet uitstellen, je moet doen. Toch merk ik dat soms de waan van de dag ook weer regeert, ik kan me ergeren aan kleine dingen. Dat is ergens jammer, maar ook een goed teken. De ziekte is meer op de achtergrond.”

Of ze nu genezen is? ,,Ik ben eigenlijk in een soort niemandsland. De controles en onderzoeken gaan door en elke keer is het weer spannend wat eruit komt.” Hendrik vult aan: ,,Ze hopen dat de kanker nooit meer terugkomt.”

En als dat wel zo is vertelt Maaike, dan is de wetenschap weer veel verder. Dan zijn er misschien weer nieuwe behandelmogelijkheden die haar en anderen kunnen helpen. Onderzoek, onderzoek, onderzoek. ,,In die zin heb ik heel veel geluk dat ik in deze tijd leef.”